Ο ήλιος στο σπίτι μας

Χθες που λές bebakimou, έμαθα ότι οι ζωγραφιές σου σημαίνουν κάτι. Δηλαδή, δεν είναι απλές μουντζούρες σε ενα κομμάτι λευκό χαρτί, αλλά πραγματικά έχουν κάτι να πουν σε κάποιον που ξέρει να τις 'διαβάσει". Τώρα βέβαια που θα το διαβάζεις αυτό θα σκέφτεσαι "ασε μας ρε πατέρα, εγώ απλά ήθελα να έχω χρωματιστούς μαρκαδόρους στα χέρια μου και να βάφω το χαρτί, σιγά μην ήξερα κ τί σημαίνουν". Κι όμως, σύμφωνα με ψυχολόγους, οι ζωγραφιές σου κάτι σημαίνουν! Σε αυτό το link  http://dim-makrak.fth.sch.gr/zografia-kathreftis-tis-psichis-enos-pediou-i-psichologia-tou-pedikou-schediou/ βρήκα πολλές πληροφορίες. Φυσικά δεν έχεις φτάσει ακόμα στο σημείο να ζωγραφίζεις ολόκληρες οικογένειες, σπίτια με δέντρα και αυλές κλπ αλλά αυτό που έχω παρατηρήσει σε εσένα είναι ότι παρά τα 3,5 χρόνια σου, έχεις αξιομνημόνευτη σταθερότητα στο χέρι κ μπορείς να χρωματίζεις τις έτοιμες ζωγραφιές χωρίς να φεύγει ο μαρκαδόρος έξω απο τα πλαίσια. Όμως, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι αυτό "Ήλιος - συμβολίζει τον πατέρα και το μέγεθος συμβολίζει τη σημασία που αποδίδει στον ρόλο του το παιδί". Και ξέρεις γιατί μου έκανε εντύπωση; Γιατί η πρώτη σου ζωγραφιά bebakimou, ήταν ένας ήλιος ΝΑ (με το συμπάθειο) που ζωγράφισες μια ημέρα σε ένα κομμάτι χαρτί. Ένας ήλιος κίτρινος, τόσο μεγάλος και τόσο λαμπερός που αν ήταν αληθινός θα μπορούσε να μας τσουρουφλίσει!. Κι ήσουν τόσο περήφανος που τον ζωγράφισες. Πού να το ήξερα τότε ότι ζωγράφιζες εμένα...

Το στεναχωρημένο παιδάκι

Λένε πώς δεν μπορείς ποτέ να μπείς στο μυαλό ενός παιδιού. Και λογικό μου ακούγεται να σου πώ την αλήθεια. Εδώ δεν μπορείς να μπείς στο μυαλό ενός ενήλικα (πόσο μάλλον όταν μιλάμε για γυναίκες - αλλά αυτή είναι μια κουβέντα που θα τη κάνουμε όταν μεγαλώσεις) και να καταλάβεις τί σκέφτεται, θα μπείς στο μυαλό ενός παιδιού; Ούτε συζήτηση. Σύμφωνοι, έχει περάσει πολύς καιρός απο το τελευταίο post εδώ, κοντά ενας χρόνος και βάλε και όπως καταλαβαίνεις έχουν αλλάξει πολλά, κυρίως σε εσένα. Σε εμένα κ τη μαμά τίποτα ιδιαίτερο αν εξαιρέσεις ότι οι άσπρες τρίχες στους κροτάφους μου όλο και πληθαίνουν, αλλά θα το εκλάβω ως έξτρα δόση γοητείας κι όχι ως "βρώμικα μαλλιά" που μου λές εσύ! Η κουβέντα λοιπόν γίνεται για εσένα. Είσαι πλέον 3,5 ετών, κοτζάμ παίδαρος, όμορφος, μελαχρινός σαν και του λόγου μου, με κάτι τεράστια εκφραστικά μάτια και με ακόμα πιο τεράστιες βλεφαρίδες (με τη μαμά σου τις λέμε "σκούπα"), ευγενική προσφορά της μαμάς σου, με δυο γλυκά λακάκια στα ζυγωματικά, επίσης ευγενική προσφορά της μαμάς (μ'αρέσει που νομίζω ότι μου μοιάζεις κιόλας - anyway - προσπερνώ). Το στόμα σου πάει ροδάνι, είσαι ήσυχος, υπάκουος και πολύ προσεκτικός γενικά, με λίγα λόγια το όνειρο κάθε γονιού. Έχεις καταπληκτική παρατηρητικότητα, πλάθεις ιστορίες με τα lego και τα playmobil σου και παίζεις όμορφα. Εγώ προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ να είμαι κοντά σου γιατί ξέρω πόσο ανάγκη έχεις να είμαι κοντά σου. Η μαμά είναι ούτως ή άλλως πάντα κοντά σου, φύλακας άγγελος σε όλα. Για μια απο αυτές τις ιστορίες που πλάθεις λοιπόν, θα σου μιλήσω σήμερα. Και θα σου μιλήσω γιατί μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Παίζαμε λοιπόν με τα παιχνιδάκια σου ώσπου μου έδωσες να κρατήσω ένα playmobil παιδάκι κι εσύ πήρες στα χέρια σου ένα playmobil μπαμπά. Μου εξηγείς ότι εγώ θα κάνω το παιδάκι κι εσύ το μπαμπά. Η ερώτηση που μου ήρθε αυτόματα κ σου έκανα ήταν "μήπως να κάνω εγώ τον μπαμπά κι εσύ το παιδάκι;". ΟΧΙ! μου είπες κ το ξέκοψες ορθα κοφτά. "Εγώ θα κάνω το μπαμπά κι εσύ το παιδάκι, το παιδάκι θα είναι στεναχωρημένο".
Για μια στιγμή κόλλησα, λέω δεν άκουσα καλά μάλλον. 'Τί θα είναι το παιδάκι;" σε ξαναρωτάω, για να σιγουρευτώ ότι άκουσα καλά. "Στεναχωρημένο θα είναι μπαμπά" μου λές ξανά, κι αυτή τη φορά λίγο θυμωμένα που δεν το κατάλαβα αμέσως.
"Και γιατί είναι στεναχωρημένο το παιδάκι;" σε ρωτάω.
"Το παιδάκι είναι στεναχωρημένο που ο μπαμπάς του κάθε πρωί φεύγει 
και πάει στη δουλειά κ το αφήνει μόνο του".
Έχω μείνει κόκκαλο κι είμαι ανάμεσα στο να νιώσω ενοχές ή απλά να σε αγκαλιάσω για αυτή την τεράστια επίδειξη αγάπης που μόλις μου έκανες. Και προτίμησα το δεύτερο. Γιατί ξέρω ότι είμαι εκεί πάντα, σε ό,τι χρειαστείς, σε ό,τι ζητήσεις. Ξέρω ότι είμαι καλός μπαμπάς, με τα στραβά μου και τα καλά μου. Αλλά είμαι εκεί.
Δεν σου κρύβω πόσο συγκινήθηκα.
Μου έχεις πεί άπειρα "θ'αγαπάω μπαμπά" αλλά αυτό πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Ήταν ένας άλλος τρόπος να μου δείξεις την αγάπη σου, την υπέροχη ανιδιοτελή αγάπη σου. Ήταν ο τρόπος σου να μου δείξεις πώς νιώθεις όταν σε φιλάω το πρωί κ φεύγω για τη δουλειά. Και το εξέφρασες με τέτοιο υπέροχο τρόπο βρε μπαγάσα! Δε σου κρύβω ότι εγώ κι η μαμά σου αισθανθήκαμε και λίγο περήφανοι!
Λένε ότι είναι καλό να εκφράζεις τα συναισθήματα σου στο παιδί, να το αγκαλιάζεις κ να του λές πόσο πολύ το αγαπάς (σε αυτό παράπονο δεν μπορείς να έχεις, να είσαι σίγουρος!) Ήσουν πάντα ένα πολύ συναισθηματικό παιδί κ χαίρομαι ιδιαίτερα που έχεις βρεί πλέον τους δικούς σου τρόπους να εκφράζεσαι. Χαμένος δε θα βγείς, το μόνο σίγουρο.
Κι αφού το παιχνίδι μας ήταν με τους δικούς σου όρους, σου εξήγησα ότι κ ο μπαμπάς πρέπει να είναι στεναχωρημένος. Δεν με ρώτησες "γιατί". Το κατάλαβες μόνος σου.

Μπαμπάς μόνος στο σπίτι.

Που λές bebakimou, όπως βλέπεις και απο την ημερομηνία, είναι κατακαλόκαιρο. Που σημαίνει μπάνια, θάλασσα, ήλιος, διακοπές! Η γιαγιά και ο παππούς έχουν ένα εξοχικό στη Μηχανιώνα, όπου μπορούσαμε να το έχουμε σαν ορμητήριο για όπου θέλουμε να πάμε ή ακόμα και να μείνουμε εκεί και να πηγαίνουμε για μπάνιο σε κοντινές παραλίες. Έτσι λοιπόν, πριν 15αρια μέρες, φορτώσαμε το αυτοκίνητο και πήγαμε οικογενειακώς να μείνουμε εκεί 3 μερούλες, να κάνεις τις βουτιές σου, να παίξεις με τα κουβαδάκια σου στην άμμο, να καταλάβεις καλοκαίρι βρε παιδί! Πέρασαν οι 3 μέρες και γυρνώντας στο σπίτι, ήρθε στον μπαμπά σου Η ιδέα! Αφού εγώ δουλεύω σαν το σκυλί το μαύρο και εσύ είσαι όλη μέρα με τη μαμά, (το πρωί λόγω ήλιου κλεισμένοι στο σπίτι και το απόγευμα καμιά βόλτα απο το κοντινό πάρκο) και αφού την επόμενη εβδομάδα η γιαγιά σου και ο παππούς σου θα πήγαιναν για κανα μήνα να μείνουν εκεί, γιατί να μην πάτε κι εσύ με τη μαμά;; Να πηγαίνετε για μπανάκι στη θάλασσα, να δεί η μαμά σου και τις φίλες της (αφού εκεί περνούσε τα καλοκαίρια της όταν ήταν παιδί), να μπορέσει να βγεί κανα βράδυ έξω, γενικά να φύγετε απο το σπίτι και να κάνετε mini διακοπές. Η μαμά συμφώνησε, η γιαγιά και ο παππούς φυσικά και δεν έφεραν καμιά αντίρρηση και έτσι, μαζέψαμε τα μπογαλάκια σας, τα παιχνιδάκια σου, το ποδηλατάκι σου, το γιογιό σου (γιατί ήμαστε και σε φάση εκπαίδευσης τουαλέτας), γεμίσαμε το αυτοκίνητο, μπήκαμε κι εμείς μέσα και ξεκινήσαμε μια Παρασκευή να πάμε στο εξοχικό. Ήρθε όμως η Κυριακή κι ο μπαμπάς έπρεπε να γυρίσει πίσω γιατί δούλευε. Ομολογώ ότι απο τη μια δεν ήθελα να φύγω  κι απο την άλλη σκεφτόμουν ότι αυτή η μια εβδομάδα μόνος στο σπίτι, θα μου έκανε καλό. Θα μπορούσα να δουλέψω απερίσπαστος και να μην νοιώθω ενοχές που σε άφηνα μονίμως με τη μαμά (να σου πώ βέβαια, ότι αυτό γινόταν μόνο τις καθημερινές γιατί τα Σαββατοκύριακα, τα παρατούσα όλα και ήμουν όλος δικός σου. Κι αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο!) Θα έβλεπα το σαλόνι επιτέλους συμμαζεμένο, δεν θα πατούσα ξυπόλητος πάνω σε αυτοκινητάκια, πλειμομπίλ πεταμένα στο πάτωμα, θα καθόμουν στο μπαλκόνι να απολαύσω μια παγωμένη μπύρα δίχως να με κάνεις μούσκεμα με το νεροπίστολο σου, θα έκανα μπάνιο όποια ώρα ήθελα, θα έτρωγα μπισκοτάκια με το καφεδάκι μου δίχως να κρύβομαι απο εσένα (απαγορεύονται τα γλυκά- ακόμα!) Τέτοια σκεφτόμουν ο κακομοίρης. Έτσι, φτάνοντας στο σπίτι, αισθανόμουν λίγο περίεργα. Μια περίεργη χαρά, που έστω και για λίγες μέρες θα είμαι ΜΟΝΟΣ στο σπίτι (όταν μεγαλώσεις και θα περιμένεις πως και πώς να φύγουμε για να μείνεις μόνος σου, θα με καταλάβεις) και απο την άλλη ένα μικρό τσίμπημα στη καρδιά που σας άφησα πίσω, αν και ήξερα ότι θα περνούσατε όμορφα, έστω και χωρίς εμένα. Και πέρασαν οι πρώτες 3-4 ώρες μοναξιάς και άρχισε κάτι να με ενοχλεί. Και να το πρώτο μήνυμα στο κινητό της μαμάς "τί κάνετε; Με ψάχνει ο μικρός;". Και δώστου κι άλλο μήνυμα, κι ακόμη ένα, κι ακόμη ένα... Κι ήρθε και βράδιασε bebakimou. Και έπρεπε να ανέβω στη κρεβατοκάμαρα να κοιμηθώ. Ξάπλωσα, γύρισα πλευρό, ξαναγύρισα πλευρό, σηκώθηκα να πιώ νερό και η ώρα περνούσε κι εμένα ύπνος δεν με έπιανε. Μα τί διάολο. σκεφτόμουν, κοιμήσου επιτέλους!
Αμ δε! Και τότε συνειδητοποίησα αυτό που μου συμβαίνει. Δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί λείπετε ΕΣΕΙΣ απο το σπίτι. Το "όνειρο" της "εργένικης εβδομάδας" έγινε εφιάλτης και αϋπνίες! Ήξερα τί έπρεπε να κάνω. Σηκώθηκα, πήγα στο δωμάτιό σου και βρήκα ένα απο τα μικρούτσικα φανελάκια που φοράς στο ύπνο. Το έβαλα στη μύτη μου και πήρα βαθιά ανάσα. Μύριζε εσύ. Κι άλλη βαθιά ανάσα. Ναι, δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί ΜΟΥ ΛΕΙΠΑΤΕ. Μου λείπατε αφάνταστα πολύ. Αποφάσισα να πάρω μαζί μου στο κρεβάτι το φανελάκι σου, όπως εσύ κοιμάσαι αγκαλιά με το νάνι σου που μυρίζει μανούλα και σε ηρεμεί. Έτσι κι εγώ, το φανελάκι σου μύριζε εσύ, ήσουν εσύ δίπλα μου. Κοιμήθηκα με ένα κομμάτι ύφασμα στα χέρια κι όμως αισθανόμουν τόσο όμορφα. Ένιωθα ότι ήσουν εδώ, μαζί μου, ανάμεσα σε μένα και στη μαμά. Το πρωί που ξύπνησα ήμουν προβληματισμένος. Αν έτσι δύσκολα πέρασε το πρώτο βράδυ, τί θα κάνω όλα τα υπόλοιπα που θα είμαι μόνος;;;; Υπομονή και μόνο υπομονή μάλλον! Κι έτσι ακριβώς γίνεται. Σήμερα που σου γράφω, είναι το 4ο βράδυ που είμαι μόνος. Πλέον μετράω το βράδια μέχρι να ανταμώσουμε ξανά. Είχα στο μυαλό μου να έρθω να σας βρώ το Σάββατο αλλά όχι! Παρασκευή, μόλις φύγω απο τη δουλειά, θα έχω ήδη φορτωμένη τη βαλίτσα στο αυτοκίνητο και βούρ! Αρκετά με την "εργένικη" εβδομάδα μου, αρκετά με το "συμμαζεμένο σαλόνι, αρκετές μπύρες ήπια μόνος σαν το κούκο στο μπαλκόνι. Μου λείπει η ακαταστασία σου, μου λείπει να πατάω ξυπόλητος πάνω σε αυτοκινητάκια, πλειμομπίλ και ότι άλλο έχεις πετάξει στο σαλόνι, μου λείπει να με κάνεις μούσκεμα με το νεροπίστολο σου και να γελάς με τη καρδιά σου, δεν θέλω να ξαναφάω μπισκοτάκι με τον καφέ μου! Θέλω να μπώ στο αυτοκίνητο και να έρθω κοντά σας, θέλω να σε πάρω αγκαλιά και να με πείς "μπαμπακούλη μου", θέλω να δώ τη μαμά σου (πόσο μου έλειψε η μαμά σου....).
Πόσο χαζός ήμουν που πίστευα ότι μου χρειαζόταν μια εβδομάδα μόνος μου.
Το μόνο που χρειάζομαι σε αυτή τη ζωή είστε εσείς οι δυο. Εσύ και η μαμά σου.
Και τελικά ναι, ίσως όντως να μου χρειαζόταν μια "εργένικη εβδομάδα" για να καταλάβω  το αυτονόητο.

Μιλάς!

Όπως σου έλεγα , 4 μήνες είναι πολλοί! Και μέσα σε αυτή τη περίοδο εσύ έχεις γίνει το κάτι άλλο!
Απο πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω! Η ταχύτητα με την οποία αλλάζεις μέρα με τη μέρα είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Τί να σου πώ τώρα...Ο τρόπος που μιλάς; Ο τρόπος που ζητάς; Έχεις αναπτύξει την δική σου προσωπικότητα πλέον και ομολογώ ότι προσπαθώ να σε προλάβω! Έχω δώσει ήδη εντολή στη μαμά σου να κάτσει και να γράψει αναλυτικά όοοοοολες τις φοβερές και τρομερές λεξούλες που λες (με τον δικό σου μοναδικό-είναι η αλήθεια-τρόπο)! Γιατί πρέπει να τις γράψουμε και πρέπει με τη σειρά μου να στις μεταφέρω εδώ, στο δικό σου ημερολόγιο! Θα καθήσουμε μια ημέρα με τη μαμά σου να τις γράψουμε όλες!
Πλέον μιλάς καθαρά, μετράς κανονικά, ξεχωρίζεις χρώματα, νούμερα, σχέδια, έχεις μάθει να πηδάς (και σε έχω σε βίντεο, να το δείς και να λιώσεις στα γέλια!) Θυμώνεις και το δείχνεις, όταν βαριέσαι μας το λές (ή απλά ξαπλώνεις στο πάτωμα και λές "βαλιεμαι), όταν κάτι δεν σου αρέσει μας το δείχνεις με τον τρόπο σου.
Εκτός βέβαια απ'όλα αυτά τα ωραία και χαριτωμένα, κι επειδή όπως προείπα έχεις αρχίσει πλέον να διαμορφώνεις τη προσωπικότητά σου, υπάρχουν και οι δύσκολες στιγμές. Για να σου αλλάξουμε τη πάνα γίνεται ολόκληρη μάχη, για να σε ντύσουμε χρειαζόμαστε πάνω-κάτω ένα μισάωρο (στη καλύτερη περίπτωση). Άλλες φορές θέλεις μόνο τη μαμά σου, άλλες φορές θέλεις μόνο εμένα. Τα Σαββατοκύριακα είσαι κολλημένος επάνω μου και σε καταλαβαίνω. Είμαι αναγκασμένος να δουλεύω αρκετές ώρες στο σπίτι και δεν σου δίνω όλα όσα θα ήθελες. Δείχνεις να το καταλαβαίνεις πλέον αλλά δεν σου κρύβω ότι νοιώθω τεράστιες ενοχές. Όχι μόνο γιατί θέλω σαν τρελός να είμαι μαζί σου και να τα παρατήσω ΟΛΑ για χάρη σου, αλλά και γιατί βλέπω πόσο κουράζεται η μαμά σου. Καλός και χρυσός είσαι, αλλά κακά τα ψέματα bebakimou, ώρες ώρες τη βγάζεις νοκ-αουτ!
Με τη μαμά σου προσπαθούμε πολύ να ήμαστε όσο το δυνατόν πιο σωστοί και να δείχνουμε όση μεγαλύτερη κατανόηση μπορούμε. Δεν σου φωνάζουμε (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αλλά άνθρωποι ήμαστε κι εμείς!), δεν σου λέμε ποτέ ότι θα σε κάνουμε "ντα ντα", προσπαθούμε να μη σε κακομάθουμε. Και είναι τόσο δύσκολα και τόσο κουραστικά όλα αυτά αλλά συνάμα τόσο μα τόσο σημαντικά για το τί άνθρωπος θα γίνεις μεγαλώνοντας. Και το δυσκολότερο όλων ξέρεις ποιό είναι; Ότι πρέπει να σε "προφυλάξουμε" από όλες τις επιρροές του γύρω περιβάλλοντος, απο ανθρώπους που νομίζουν ότι σε ξέρουν καλύτερα απο εμάς, απο ανθρώπους που θεωρούν υπερβολική την κάθετη και αδιαπραγμάτευτη στάση μας όσον αφορά τις σοκολάτες, τα γλυκά, τα πατατάκια γιατί "όλα τα παιδιά τρώνε", απο ανθρώπους που θεωρούν ότι με το να σου βάλουμε τις φωνές θα σε συνετίσουμε (το ότι βέβαια αυτοί λειτουργούν με αυτό το τρόπο αλλά τα παιδιά τους αδιαφορούν, προφανώς το προσπερνούν), απο ανθρώπους που λένε "μια ξυλιά στο ποπό δεν κάνει κακό πού και πού" και διάφορα άλλα τέτοια, με τα οποία εγώ και η μαμά σου ήμαστε 100% αντίθετοι.
Και νομίζω ότι κάτι έχουμε καταφέρει με αυτή τη στάση μας εως τώρα. Είσαι γενικά ένα πολύ ήσυχο παιδί, δεν τρέχουμε πίσω σου, δεν γκρεμίζεις τα πάντα στο πέρασμά σου, τρώς όλα τα φαγητά που σου μαγειρεύει η μαμά, δεν απομακρύνεσαι απο εμας, δεν κάνεις "υστερίες", είσαι υπάκουο και ευγενικό παιδάκι και θέλω να πιστεύω ότι η στάση μας απέναντί σου έχει παίξει το ρόλο της. Οψόμεθα bebakimou! Εδώ ήμαστε κι εδώ θα είσαι!
Απο εδώ, θα μαθαίνεις όλα όσα κάνεις και δεν κάνεις. Εύχομαι τη μέρα που θα αρχίσεις να διαβάζεις αυτό το blog να μπορώ να είμαι δίπλα σου και να το διαβάζουμε παρέα.
Και θα δούμε ποιός τελικά είχε δίκιο. Εγώ και η μαμά ή οι "άλλοι";;;

Ακολουθεί η αγαπημένη μου (ως τώρα) φωτογραφία μας. 
Είσαι 20 μηνών κι εγώ άφηνα γενειάδα :P

4 μήνες μετά....

Μικρέ μου, επέστρεψα! Όπως έχεις καταλάβει, ο μπαμπάς έπρεπε για λίγο καιρό να λείψει απο αυτό το ψηφιακό σου ημερολόγιο. Οι μήνες που πέρασαν ήταν δύσκολοι bebakimou. Προσπαθούσα να βρώ τον τρόπο να ισορροπήσω ανάμεσα στο πένθος μου και στις χαρές σου. Διάλεξα το δεύτερο για όσο ήμουν μπροστά σου και κράτησα το πρώτο για τις ώρες που έμενα μόνος μου, χαμένος στη θλίψη μου, στις σκέψεις μου και στα "γιατί" μου. Επέλεξα να μοιράζομαι τις μαύρες μου ώρες με τη μαμά σου και να ξεσπάω τα νεύρα μου στη δουλειά, στους συναδέλφους μου. Η αλήθεια είναι ότι έδειξαν όλοι μεγάλη υπομονή απέναντί μου και κάποια στιγμή θα πρέπει να τους ευχαριστήσω γι'αυτό. Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη ημέρα bebakimou.
Σήμερα για πρώτη φορά μπόρεσα να μιλήσω για αυτό που συνέβη στο παππού σου. Και συνειδητοποίησα ότι έφυγε ένα βάρος απο πάνω μου, σαν μια σκιά που μου καθόταν στο σβέρκο και δεν με άφηνε να σηκώσω το κεφάλι. Κατάλαβα ότι είναι πλέον καιρός να προχωρήσω μπροστά. Ο παππούς σου θα είναι πάντα στο μυαλό μου, πάντα θα μου λείπει σε ανύποπτες στιγμές στη ζωή μου, πάντα θα νομίζω ότι ακούω τον χαρακτηριστικό του τσιγαρόβηχα κάπου μέσα στο πλήθος, στην αγορά, στο εμπορικό, στο γήπεδο. Θα τον σκέφτομαι κάθε φορά που θα λέω κάποια αγαπημένη του έκφραση που ποτέ πριν δεν είχα καταλάβει  ότι την λέω κι εγώ! Κι αν ισχύει αυτό που λένε, ότι αυτοί που φεύγουν σε "βλέπουν" απο κάπου, νομίζω ότι αυτό θα ήθελε να κάνω. Και θα σκέφτομαι ότι με βλέπει. Σε έβλεπα μια μέρα να παίζεις και ασυναίσθητα σκεφτόμουν ότι τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία ενός γονιού θα είναι να θέλουν τα παιδιά του να του μοιάσουν. Και ο παππούς σου το πέτυχε και με το παραπάνω αυτό. Και το ίδιο θέλω κι εγώ για εσένα. Θέλω όταν μεγαλώσεις να είσαι περήφανος για τον πατέρα σου. Μπορεί να μην κολυμπάμε στο χρήμα, μπορεί να μην ζούμε σε βίλες με πισίνες, μπορεί να μην οδηγάμε πολυτελή αυτοκίνητα, αλλά τελικά bebakimou, δεν μετράει τίποτα απ'όλα αυτά. Μετράει μόνο η ψυχούλα μας. Κι αν αυτή την κρατήσεις καθαρή, κάπου σε βγάζει τελικά. Κι εκείνη την ώρα που φεύγεις απο αυτή τη ζωή, το μόνο που αξίζει είναι τα "σ'αγαπώ"  που είπες. Και ξέρεις κάτι;
Χαίρομαι πολύ που ήμουν παρών εκείνη τη στιγμή που ο παππούς σου έφυγε, γιατί μπόρεσα να του σφίξω μια τελευταία φορά το χέρι και πρόλαβα να του πω με όλη μου τη ψυχή "Σ'ΑΓΑΠΑΩ". Και πρόλαβα να νοιώσω το σφίξιμο του στο χέρι μου, πρόλαβα να δω το τελευταίο δάκρυ του, πρόλαβα να νοιώσω στο μάγουλό μου την τελευταία του ανάσα.
Κι είναι αυτές οι στιγμές, που όσο σκληρές κι αν ακούγονται, κρύβουν μέσα τους μόνο αγάπη.
Κι αν μεγαλώνοντας bebakimou καταλάβεις οτι δεν σου είπα όσα σ'αγαπώ σου άξιζαν, να μπαίνεις να διαβάζεις αυτό το ημερολόγιο.
Και να θυμάσαι πάντα ότι ακόμη κι αν δεν στο έλεγα συχνά εγώ Σ'ΑΓΑΠΑΩ.

4 ημέρες μετά

Έχουν περάσει μόνο 4 ημέρες κι ο πόνος είναι ακόμα τόσο δυνατός...Πώς θα συνηθίσω την απώλειά του; Ακόμα νομίζω πώς θα τον ακούσω να φωνάζει στο ακουστικό του τηλεφώνου καθώς θα μιλάω με τη γιαγιά σου...φώναζε απο μακρυά "τί κάνεις υιέ; Φιλιά στη νύφη μου "...
Ξέρεις τί είναι αυτό που μου σπαράζει τη καρδιά; Ότι δεν θα τον θυμάσαι bebakimou...Δεν θα τον θυμάσαι τον παππούλη σου.... Δεν θα τον ζήσεις, δεν θα τον γνωρίσεις, δεν θα μάθεις ποτέ πόσο υπέροχος άνθρωπος ήταν. Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πολύ σε αγαπούσε, πόσο περήφανος ήταν που είχες το όνομα του. Δεν θα σε πάει βόλτα στο πάρκο, που τόσο πολύ το περίμενε.... Δεν θα σε πάρει απο το χέρι να σε πάει βόλτα στην πλατεία, να περηφανευτεί για το εγγονάκι του.
Δεν θα σου δώσει ποτέ κρυφά απο εμάς σοκολάτες, δεν θα σε κακομάθει όπως κάνουν όλοι οι παππούδες. Και προχθές...αχ προχθές μου έσκισες τη καρδιά, όταν πήγαμε επίσκεψη στη γιαγιά κι εσύ φώναζες "παππού...παππού" και έδειχνες τον καναπέ της κουζίνας...γιατί εκεί τον είχες δεί τελευταία φορά, ξαπλωμένο κι εξαντλημένο...Ήθελε τόσο πολύ να σε πάρει αγκαλιά και να σε φιλήσει, αλλά δεν είχε δυνάμεις...δεν μπορούσε πλέον. Κι έβλεπα στα μάτια του πόσο απεγνωσμένος ήταν, πόσο ανήμπορος και συνάμα τρομαγμένος. Ήθελα να κλάψω, αλλά κρατήθηκα για χάρη της γιαγιάς σου...η καημενη κάνει τέτοια υπερπροσπάθεια να φανεί ψύχραιμη αλλά η θλίψη στο βλέμμα της λέει πιο πολλά απ'όσα νομίζει. Κι έχουν περάσει μόνο 4 ημέρες......

ΥΓ. Με συγχωρείς μικρέ μου αν σε στεναχωρώ, αλλά εγώ ήμουν το δικό του bebaki...

Μια Κυριακή αλλιώτικη απο τις άλλες....

Ξέρεις πόση ώρα σκέφτομαι τί τίτλο να δώσω σε αυτή την ανάρτηση;
Δεν μου κάθεται τίποτα, δεν μου αρέσει τίποτα γιατί είναι μερικά πράγματα που απλά δεν μπορείς ούτε καν να τα περιγράψεις πόσο μάλλον να τα δώσεις και τίτλο.
Θα σου πω περιληπτικά μια ιστορία. Ήταν κάποτε bebakimou ένα αγοράκι. Ο μπαμπάς του ήταν ένας καλός άνθρωπος, οικογενειάρχης, ήσυχος και ευγενικός. Πάντα με ένα τραγούδι στα χείλη. Όταν κάποιος τον φώναζε,  κατέβαινε τα 36 σκαλοπάτια που χώριζαν το σπίτι του απο τον δρόμο πάντα σιγοτραγουδώντας ή σφυρίζοντας. Το αγοράκι που σου λέω, δεν θυμάται και πολλά απο την παιδική του ηλικία που να περιλαμβάνουν και τον μπαμπά του. Όχι γιατί ο μπαμπάς του τον παραμελούσε ή κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα. Τον αγαπούσε πολύ. Όμως, το αγοράκι της ιστορίας μας δεν ήταν μόνο του.
Είχε και 2 μεγαλύτερες αδελφές που τον αγαπούσαν πολύ. Τον πήγαιναν βόλτες με το καρότσι του, έπαιζαν μαζί του. Όμως bebakimou για να μπορέσει να ζήσει αυτή η οικογένεια ο μπαμπάς έπρεπε να δουλεύει. Να δουλεύει πολύ και σκληρά. Σε 2 και 3 δουλειές τη μέρα. Αλλά δεν παραπονιόταν. Ήξερε ότι πρέπει να το κάνει ακόμη κι αν αυτό του στερούσε το χρόνο για να παίξει με τα παιδιά του. Ύστερα όμως ερχόταν το Σαββατοκύριακο και ο μπαμπάς ήταν εκεί. Για το αγοράκι μας, η Κυριακή ήταν η καλύτερη μέρα του κόσμου. Γιατί την Κυριακή ο μπαμπάς του ήταν όλος δικός του. Η μαμά έπρεπε να έχει έτοιμο το φαγητό νωρίς, γιατί οι άντρες της θα πήγαιναν στο....γήπεδο! Ναι, ο μπαμπάς ήταν ποδοσφαιρόφιλος και αγαπούσε μόνο μια ομάδα. Τον Ηρακλή. Την Ηρακλάρα του όπως την έλεγε. Φυσικά το μικρόβιο το κόλλησε και στο αγοράκι της ιστορίας μας. Έτσι κάθε Κυριακή, ο μπαμπάς και το αγοράκι έτρωγαν νωρίς νωρίς, ντύνονταν και κατέβαιναν στη πλατεία του χωριού. Εκεί, όλο και κάποιον θα συναντούσαν που θα πήγαινε στο γήπεδο με το αυτοκίνητο του. Γιατί η οικογένεια δεν είχε δικό της αυτοκίνητο. Όμως πάντα κάποιος βρισκόταν. Με πόση αγωνία περίμενε το αγοράκι να δεί κάποιον να σταματάει για να τους πάρει! Και μετά στο γήπεδο...τί ωραία που ήταν στο γήπεδο!
Και έτσι τα χρόνια περνούσαν. Ήταν μια ευτυχισμένη οικογένεια. Και το αγοράκι μεγάλωσε και  πήρε δικό του αυτοκίνητο. Πλέον, δεν χρειαζόταν να περιμένουν να περάσει κάποιος να τους πάρει! Όμως η παρέα είχε μεγαλώσει. Η μεγάλη αδελφή του είχε παντρευτεί και είχε πλέον δύο δικά της παιδάκια. Και πηγαίνανε όλοι μαζί στο γήπεδο! Το μικρό αγοράκι είχε μεγαλώσει, είχε γίνει ολόκληρος άντρας και είχε κάνει κι αυτός ένα παιδάκι. Ένα αγοράκι. Ένα πανέμορφο αγοράκι. Και ονειρευόταν τη μέρα που αυτός, το παιδί του, ο μπαμπάς του και τα 2 ανίψια του θα πήγαιναν μια μέρα όοοολοι μαζί στο γήπεδο να δούνε τον Ηρακλή!
Αλλά bebakimou, η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Ο μπαμπάς του αρρώστησε....Αρρώστησε ξαφνικά και βαριά. Και μια ημέρα, μια παγωμένη Κυριακή του Δεκέμβρη, σ' ενα κρεβάτι νοσοκομείου κι ενώ το αγοράκι της ιστορίας μας του κρατούσε το χέρι σφιχτά, έφυγε απο τη ζωή τόσο ήσυχα κι ήρεμα όσο είχε ζήσει. Με αξιοπρέπεια και λεβεντιά.
Και το αγοράκι έβαλε τα κλάματα. Είχε χάσει τον μπαμπά του, έτσι ξαφνικά.
Το όνειρό του δεν θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα κι έκλαιγε απαρηγόρητα.
Όμως μετά, σκέφτηκε ότι πρέπει να συνέλθει.
Γιατί είχε ένα παιδάκι να μεγαλώσει, που μάλιστα το είχε ονομάσει όπως τον μπαμπά του.
Τον έλεγαν Γιώργο.
Αλλά αυτός, τον φώναζε tobebakimou.....

Για τον μπαμπά μου...τον παππού σου..

Το πιο σύντομο post που θα διαβάσεις....

"-Γιώργο, τον αγαπάς το μπαμπά;"

"-Νιεεε"

ΛΙΩΜΑ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ!

H πλάνη και η πραγματικότητα!

Που λές bebakimou, σου έχω ξαναπεί ότι είσαι ζωηρούλης, όπως επίσης σου έχω πει ότι όταν ΔΕΝ είσαι ζωηρούλης, η μαμά και ο μπαμπάς ανησυχούνε (αυτό σίγουρα θα έχει κάποια ονομασία στη ψυχολογία - θα το ψάξω και θα στο πω)! Σε θεωρούσα υπερκινητικό, με τη μαμά σου λέγαμε πως είναι τρομερό να μη κάθεσαι πουθενά, να τρέχεις (ή να μπουσουλάς όταν ήσουν πιο bebaki) συνέχεια μέσα στο σπίτι, να μη κάθεσαι στην αγκαλιά πάνω απο 3", ακόμα και στον ύπνο σου ήσουν ανήσυχος.
Όπως και να'χει, συμβιβαστήκαμε. Αυτός είσαι κι αν μας αρέσει (που μας αρέσει, άσχετα αν καμιά φορά δυσανασχετούμε). Εκεί λοιπόν που έχουμε συμβιβαστεί με όλο αυτό, μια μέρα που σε πήγαμε στη παιδίατρο για εμβόλιο, καθόμαστε στο σαλονάκι με μια κυρία η οποία είχε μαζί της τον γιο της, ο οποίος ήταν μόλις 1 μήνα μεγαλύτερος σου και......ΘΕΕ ΜΟΥ!
Αυτό δεν ήταν παιδί, αυτός ήταν ο διάολος μεταμορφωμένος σε παιδί! Στα 15 λεπτά που καθήσαμε μαζί τους πρόλαβε να τα διαλύσει όλα. Κατάφερε (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) να ξηλώσει ακόμα και τη σίτα που είχε στη μπαλκονόπορτα! Πετούσε κάτω τα παιχνίδια, έτρεχε γύρω γύρω, έσπρωχνε όλα τα άλλα παιδάκια, σκαρφάλωνε στους καναπέδες, στα τραπέζια, στις καρέκλες.
Το πρόσωπό του γεμάτο σημάδια απο μεγαλοπρεπείς τούμπες (όπως μας είπε η μαμά του, όταν με πολύ χαριτωμένο τρόπο τη ρωτήσαμε "είναι λίγο ζωηρούλης εεε;"). Τα χέρια του γεμάτα γρατζουνιές. Η δε μαμά του, για λύπηση η κοπέλα. Έτρεχε σαν τη τρελή απο πίσω του για να προλάβει την επόμενη ζημιά που ετοιμαζόταν να κάνει. Η τρέλα του βέβαια σταμάτησε απότομα όταν άνοιξε η πόρτα και βγήκε απο μέσα η παιδίατρος με την άσπρη ρόμπα της. Κόκκαλο ο μικρός και δώστου κλάμα. Εσύ πάλι, ήσουν τόσο μα τόσο cool ρε παιδί μου, που πραγματικά απορώ σε ποιόν έμοιασες. Καλά, κι εγώ είμαι γενικά cool, ορισμένες φορές σε βαθμό παρεξηγήσεως μάλιστα, αλλά εσύ με έχεις ξεπεράσει. Ο μικρός διαολάκος σε έσπρωχνε, σου έπαιρνε τα παιχνίδια, σου τραβούσε τη καρέκλα κι εσύ εκεί...με το ίδιο στωϊκό βλέμμα, απλά δεν του έδινες σημασία! Μόλις σου έπαιρνε το παιχνίδι σου, του έριχνες μια στραβή ματιά κι έπαιρνες το διπλανό παιχνιδάκι. Μόλις σου το έπαιρνε κι αυτό, εσύ απλά πήγαινες γύρω του κι έπαιρνες αυτό που σου είχε πάρει πριν! Με όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω σου, δεν έβγαλες άχνα. Καθόσουν στη καρεκλίτσα σου κι απλά έπαιζες με τα παιχνιδάκια σου, τόσο ήσυχος και αθόρυβος που με τη μαμά σου κοιταζόμασταν, μετά κοιτούσαμε τον διάολο που έτρεχε σαν σίφουνας γύρω μας και μετά εσένα και αναστενάζαμε ανακουφισμένοι. Φεύγοντας και μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο, και οι 2 θέλαμε σε αρπάξουμε, να   σε τσιμπήσουμε και σε κατσιάσουμε στα φιλιά!
Συνειδητοποιήσαμε και οι 2 ταυτόχρονα ότι τόσο καιρό δεν ξέραμε πόσο καλό και ήσυχο παιδάκι είσαι. Είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια τί θα πεί "ζωηρό παιδί". Τί θα πεί να μην ακούς απο κουβέντες, να μην ακούς το"μη" και το"όχι". Είδαμε πώς είναι μια μαμά εξαντλημένη απο τη κούραση.
Και καταλάβαμε πόσο αχάριστοι και αγνώμονες ήμασταν όταν λέγαμε σε όποιον μας ρωτούσε ότι ήσουν ζωηρός και δεν τα βγάζαμε πέρα μαζί σου. Χα!
Εσύ είσαι ένας άγγελος μπροστά σε αυτό που αντικρίσαμε και γι'αυτό σε αγαπάω ακόμη πιο πολύ!

ΥΓ.: Κοίτα....τώρα μη το πάρεις πάνω σου και μας ξετινάξεις, καλά;

Καλοκαίρι fast forward

Λοιπόν, μικρέ μου, εδώ είμαι και πάλι. Σήμερα θα σου μιλήσω για το καλοκαίρι του 2012.
Προσπαθώ να σκεφτώ απο πού να ξεκινήσω....Καταρχήν, έχεις μεγαλώσει τόσο πολύ! Ένα όμορφο παιδάκι είσαι πλέον, κι όχι μόνο tobebakimou. Κι είναι πραγματικά κάτι που μου φαίνεται περίεργο!
Πέρυσι, τέτοια εποχή ήσουν ένα μικρούλη μωράκι, μόλις 6 μηνών. Μάλιστα, στις 28/08/11 σε είχαμε βαπτίσει (πόσο πολύ έκλαιγες στη βάπτισή σου ΘΕΕ ΜΟΥ!). Και τώρα, σε βλέπω να περιφέρεσαι μέσα στο σπίτι, να παίζεις με τα παιχνίδια σου, να μας ζητάς διάφορα πράγματα, να καταλαβαίνεις τα πάντα (ακόμα κι όταν μιλάω με τη μαμά σου για σένα, μας κοιτάς και χαμογελάς), λες τις πρώτες σου λεξούλες (με κάθε "μπαμπά" που φωνάζεις λιώνω), ξέρεις ποιό φαγητό σου αρέσει, ποιό δεν σου αρέσει, αναγνωρίζεις ανθρώπους, κρίνεις συμπεριφορές. Αυτό όμως που μου κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η παρατηρητικότητα σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Νομίζω πως σε αυτό θα μου μοιάσεις! Είχα διαβάσει ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία παρατηρούν τα πάντα γύρω τους και μιμούνται. Αλλά να το ζείς απο κοντά είναι πολύ διαφορετικό τελικά. Πριν λίγο καιρό αγόρασα καινούργιο γραφείο (γιατί ο μπαμπάς θα δουλεύει πλέον στο σπίτι - αλλά αυτό θα στο εξηγήσω όταν μεγαλώσεις λίγο). Ήρθαμε λοιπόν σπίτι και ξεκίνησα να το συναρμολογώ. Έπαιρνα το κατσαβίδι να βιδώσω μια βίδα, με κοιτούσες στα μάτια. Άνοιγα το κουτί να βγάλω κάτι, με κοιτούσες στα μάτια. Έπαιρνα το σφυρί, το ίδιο. Ώσπου στο τέλος, αφού είχες απομνημονεύσει όλες τις κινήσεις μου, ήρθες δίπλα μου κι έκανες ακριβώς τα ίδια. Μα τί όμορφο που ήταν να σε βλέπω να με μιμείσαι και μάλιστα με τέτοια προσήλωση στα καθήκοντά σου! Απο την άλλη βέβαια, αυτό έχει και την κακή του πλευρά. Οταν πχ βγαίνω στο μπαλκόνι να καπνίσω και σε βλέπω να με κοιτάς, ένα τσιμπηματάκι στη καρδιά το νοιώθω. Όταν καμιά φορά νευριάζω με κάτι και φωνάξω λίγο παραπάνω, παρατηρώ ότι αργότερα κάνεις κι εσύ το ίδιο και με πλημμυρίζουν οι ενοχές. Και τότε καταλαβαίνω πόσο σημαντικό τελικά είναι το περιβάλλον που μεγαλώνει ένα παιδάκι. Τότε αντιλαμβάνομαι ότι αν θέλω να σε παραδώσω στη κοινωνία σωστό άνθρωπο, θα πρέπει πρώτα εγώ να διορθώσω ή να εξαλείψω τελείως όλα τα κουσούρια μου. Το παλεύω πάντως, θέλω να το ξέρεις.
Κατα τ'άλλα συνεχίζεις να περνάς τις ημέρες σου με τη μαμά, παίζοντας και πηγαίνοντας τις βολτούλες σας. Όσο μπορώ, ακολουθώ κι εγώ (κι άλλες ενοχές). Τα απογεύματα συνήθως πηγαίνετε στο πάρκο κοντά στο σπίτι, όπου έχεις κάνει τις δικές σου παρέες (και η μαμά τις δικές της). Άλλες φορές πηγαίνουμε στον παιδότοπο στο Δελασάλ, όπου εσύ λυσσάς κι εμείς προσπαθούμε να πιούμε μια γουλιά καφέ ανάμεσα στο κυνηγητό, τις τραμπάλες και τις κούνιες.
Αυτό που σίγουρα κρατάω απο αυτό το καλοκαίρι είναι η αγάπη σου για τη θάλασσα. Είναι οι ώρες που περάσαμε μαζί στη παραλία φτιάχνοντας πυργάκια απο άμμο, παίζοντας με τα κουβαδάκια και τα φτυαράκια σου. Να'ξερες πόσες φορές είχα ονειρευτεί αυτές τις σκηνές πριν καν έρθεις στη ζωή μου!
Και να'σαι σίγουρος ότι θα περάσουμε πολλά όμορφα καλοκαίρια φτιάχνοντας πυργάκια στην άμμο.