Χαρμολύπες

Γειά σου bebakimou. Χρόνια και ζαμάνια! Επέστρεψα μετά απο καιρό είναι η αλήθεια. Το σκεφτόμουν καιρό το ημερολόγιο σου, με στεναχωρούσε που δεν προλάβαινα να γράψω για τα νέα σου κατορθώματα. Αλλά αλήθεια, απο πού ν'αρχίσει κάποιος να εξιστορεί και πού να τελειώσει. Είσαι ένας καταρράκτης γεγονότων και περιστατικών! Με την καλή την έννοια πάντα. Είσαι πλέον 5,5 ετών, ένας κούκλος, ένα παιδάκι τόσο καλό και ευγενικό, τόσο ευαίσθητο, ήσυχο και μετρημένο που με τη μαμά σου νοιώθουμε πολύ περήφανοι για τον χαρακτήρα σου. Έχεις μάθει να διαβάζεις μικρές λεξούλες, έχεις μάθει να μετράς μέχρι το 100, έχεις μια καταπληκτική ευφράδεια λόγου. Φοβερά πράγματα! Φέτος λοιπόν θα πάς νήπια. Μεγάλα νήπια!! Ποιός; Το bebakimou!! Απίστευτο μου φαίνεται ρε Γιώργη, πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια;; Πότε ήσουν μια σταλίτσα ανθρωπάκι; Πότε μεγάλωσα κι έγινα 40;;;; (ώπα, λάθος δρόμο πήρα, επιστρέφω σε σένα). Λοιπόν, απο την προηγούμενη φορά που σου έγραψα, έχει περάσει 1,5 χρόνος όπου έγιναν πολλά και διάφορα, ως επι το πλείστον καλά αλλά κι ένα πολύ άσχημο. Γι'αυτό θα σου μιλήσω τώρα. Που λές bebakimou, πριν μερικούς μήνες η μαμά και ο μπαμπάς ήταν πολύ χαρούμενοι γιατί έμαθαν οτι θα αποκτήσεις μια αδελφούλα! Μεγάλη χαρά πήραμε. Και πήγαμε στον γιατρό και ακούσαμε την καρδούλα της να χτυπάει και ξαναπήγαμε και την είδαμε στη κοιλίτσα της μαμάς σου, τόσο μικρούλα. Ήταν 3 εκατοστά! Το φαντάζεσαι; Ένα ανθρωπάκι τόσο δα μικρούλη μέσα στη κοιλιά της μαμάς. Και αρχίσαμε να κάνουμε σχέδια γι'αυτήν. Και για τους δυο σας. Και ξαναπήγαμε στο γιατρό. Και τότε έπεσε μεγάλη κατραπακιά στο κεφάλι μας bebakimou. Η αδελφούλα σου δυστυχώς δεν θα ερχόταν. Έφυγε. Και η χαρά που νοιώθαμε με τη μαμά σου έγινε μια τεράστια φούσκα λύπης, κλάμματος και στεναχώριας. Και έσκασε στα μούτρα μας και μας διέλυσε. Οι επόμενοι μήνες ήταν πολύ δύσκολοι, κυρίως για τη μαμά. Και για μένα, αλλά όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις οτι καμιά φορά εμείς οι άντρες πρέπει να δείχνουμε λιιιιγο πιο δυνατοί, πρέπει να κρατάμε τις ισορροπίες κι ας μας τρώει μέσα μας. Και πέρασαν 4,5,6, 10 μήνες. Και εκεί που το πήραμε απόφαση με τη μαμά οτι μάλλον δεν θα αποκτήσεις αδελφάκι (γιατί τα χρόνια περνάνε) ΜΑΝΤΕΨΕ! Ε ναι! Η μανούλα είχε στη κοιλίτσα κι άλλο μωράκι. Αγοράκι, Πάλι! Τον αδελφό σου! Και ο αδελφός σου μεγάλωσε στη κοιλίτσα και ήταν μια χαρά! Τώρα που σου γράφω η μαμά είναι στον 8ο μήνα της εγκυμοσύνης. Που σημαίνει οτι σε ένα μήνα θα έχω δύο bebakiamou και θα τρελαθώ ο πατέρας!
Πάλι πάνες, πάλι φορμάκια τόσο δα μικρούλια, πάλι ξενύχτια, κλάμματα, κολλικοί, δόντια. Αλλά το περιμένω πώς και πώς.  Άλλωστε πλέον ήμαστε έμπειροι εγώ κι η μαμά. Σε  λίγες μέρες μάλιστα θα παραλάβουμε το κρεβάτι για το δωμάτιό σας. Το κρεβάτι των παιδιών μου! Μη βλέπεις τα θαυμαστικά κι απορείς bebakimou. Δεν έχω καταλάβει πότε ήμουν πιτσιρίκος 18-20 χρονών και πότε έγινα 40 με 2 παιδιά. Δεν είναι εύκολο να το συνειδητοποιήσεις όλο αυτό, θα το καταλάβεις κι εσύ όταν έρθεις στη θέση μου. Ο χρόνος πετάει bebakimou, η ζωή τρέχει και καμιά φορά σε παρασέρνει και δεν παίρνεις χαμπάρι πώς περνάνε οι μήνες και τα χρόνια.
Να μη στα πολυλογώ, σου υπόσχομαι οτι θα επιστρέψω σύντομα για να σου πώ τα νέα απο τον αδελφό σου! Μέχρι τότε, θέλω να ξέρεις οτι μια μέρα μου είπες τα πιο γλυκά λόγια που έχω ακούσει.
Μου είπες "μπαμπά, σε αγαπάω μέχρι εκεί που τελειώνει το διάστημα" (λιώμα ο μπαμπάς όπως καταλαβαίνεις). Ε λοιπόν μικρέ μου, εγώ δεν μπορώ να σου πώ μέχρι πού σε αγαπάω γιατί δεν υπάρχουν λέξεις για να στο περιγράψω, δεν υπάρχει αυτό το μέτρο που θα μπορέσει να ορίσει το μέγεθος της αγάπης μου για σένα.

Στο επανιδείν

σε φιλώ, ο μπαμπάς σου

Το σήμερα είναι το χθές του αύριο

Γειά σου bebakimou. Εδώ και πάλι. Σήμερα θα σου γράψω κάτι για το μέλλον. Για μερικά χρόνια μετά απο σήμερα. Τώρα που ξέρεις να ξεχωρίζεις το "χθες" απο το "αύριο" και το "μεθαύριο" ποιός μας πιάνει. Πήρα λοιπόν μικρέ μου αφορμή, απο κάτι που διάβασα. Κάποιοι γονείς λέει (που ανάθεμα με αν τους αξίζει κι αυτός ο τίτλος), αποφάσισαν να διώξουν το παιδί τους απο το σπίτι γιατί τους ανακοίνωσε οτι του αρέσουν τα αγόρια κι όχι τα κορίτσια. Δεν ξέρω σε ποιά ακριβώς ηλικία θα το διαβάσεις αυτό, αλλά φαντάζομαι οτι θα είσαι ενήμερος για μια βασική αρχή της ανθρώπινης ζωής. Δεν αρέσουν σε όλα τα αγοράκια τα κοριτσάκια! Ούτε σε όλα τα κοριτσάκια τα αγοράκια. Μερικές φορές στα αγοράκια αρέσουν αγοράκια και στα κοριτσάκια άλλα κοριτσάκια! Μη με ρωτήσεις να σου εξηγήσω γιατί, δεν το έχω νοιώσει ποτέ, οπότε ο,τι και να σου πώ, ψέματα θα είναι. Ας μείνουμε στο γεγονός και μόνο. Ένα γεγονός αδιαμφισβήτητο και αν θες τη γνώμη μου ενα γεγονός που του έχουμε δώσει υπερβολικά μεγάλη σημασία. Και εξηγούμαι: Πες λοιπόν, οτι μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς οτι σου αρέσουν τα αγοράκια. Αυτό που θα ήθελα απο σένα, είναι απλό. Να μου το πείς. Να το βγάλεις απο μέσα σου. Να μη φοβηθείς τίποτα. Κανέναν. Και κάτι ακόμα. Να μη το πεις σε κανέναν άλλον απλά γιατί "έτσι πρέπει", γιατί πρέπει "να βγείς απο τη ντουλάπα". Τί γελοιότητα ΘΕΕ ΜΟΥ! Δεν ξέρω κανέναν straight που να ένοιωσε υποχρεωμένος να βγεί και να φωνάξει "ΕΙΜΑΙ STRAIGHT, ΜΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣΕΕΕΕΕΣ"! Δεν μπορώ καν να αντιληφθώ το γιατί ενας μη straight πρέπει να το κάνει. Γενικότερα, ακόμα και που γράφω αυτή τη στιγμή λέξεις όπως straight, gay κλπ εκνευρίζομαι!.
Ήμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Η σεξουαλική μας ταυτότητα (και οποιαδήποτε άλλη "ταυτότητα" μας έχουν φορτώσει ) δεν θα μας κάνει λιγότερο ή περισσότερο ανθρώπους, δεν θα μας κάνει λιγότερο άξιους στη δουλειά μας, δεν θα μας κάνει λιγότερο ή περισσότερο καλούς φίλους. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να μάθει για σένα τίποτα παραπάνω απο αυτά που θέλεις εσύ να ξέρει. Δεν αφορά κανέναν μικρέ μου, πώς θα ζήσεις τη ζωή σου. Θέλω bebakimou να τη ζήσεις όπως εσύ θέλεις, κάνοντας ο,τι σε ευχαριστεί. Δεν είσαι υποχρεωμένος να δώσεις αναφορά σε κανέναν. Η δική μου δουλειά ως μπαμπά είναι να σε βγάλω στον κόσμο υγιή και ευτυχισμένο, να σου έχω δώσει τα εφόδια ωστε να μπορείς να αντιμετωπίσεις όλα τα εμπόδια και τις δυσκολίες που θα σου παρουσιαστούν.  Η δική σου δουλειά, είναι να παραμείνεις υγιής και ευτυχισμένος. Μόνο αυτό με νοιάζει, αυτή είναι η μόνη μου έγνοια, αυτό θέλω να πετύχω, μέχρι τη μέρα που θα πετάξεις μακρυά απο το σπίτι μας. Αλλά κυρίως bebakimou, γενικότερα μιλώντας, θέλω να μπορείς να νοιώσεις και να ζήσεις την ευτυχία, να μη σε νοιάζει τί λέει ο καθένας για σένα. Να μην αισθάνεσαι κόμπλεξ για τίποτα, να μη σε πειράζει αν είσαι κοντός ή ψηλός, αν είσαι όμορφος ή άσχημος, αν έχεις μεγάλη μύτη ή μικρή, αν έχεις μεγάλα αυτιά ή μικρά, αν είσαι πλούσιος ή φτωχός, αν αν αν αν.....ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΡΕ! Αυτό θέλω.

Ο ήλιος στο σπίτι μας

Χθες που λές bebakimou, έμαθα ότι οι ζωγραφιές σου σημαίνουν κάτι. Δηλαδή, δεν είναι απλές μουντζούρες σε ενα κομμάτι λευκό χαρτί, αλλά πραγματικά έχουν κάτι να πουν σε κάποιον που ξέρει να τις 'διαβάσει". Τώρα βέβαια που θα το διαβάζεις αυτό θα σκέφτεσαι "ασε μας ρε πατέρα, εγώ απλά ήθελα να έχω χρωματιστούς μαρκαδόρους στα χέρια μου και να βάφω το χαρτί, σιγά μην ήξερα κ τί σημαίνουν". Κι όμως, σύμφωνα με ψυχολόγους, οι ζωγραφιές σου κάτι σημαίνουν! Σε αυτό το link  http://dim-makrak.fth.sch.gr/zografia-kathreftis-tis-psichis-enos-pediou-i-psichologia-tou-pedikou-schediou/ βρήκα πολλές πληροφορίες. Φυσικά δεν έχεις φτάσει ακόμα στο σημείο να ζωγραφίζεις ολόκληρες οικογένειες, σπίτια με δέντρα και αυλές κλπ αλλά αυτό που έχω παρατηρήσει σε εσένα είναι ότι παρά τα 3,5 χρόνια σου, έχεις αξιομνημόνευτη σταθερότητα στο χέρι κ μπορείς να χρωματίζεις τις έτοιμες ζωγραφιές χωρίς να φεύγει ο μαρκαδόρος έξω απο τα πλαίσια. Όμως, αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι αυτό "Ήλιος - συμβολίζει τον πατέρα και το μέγεθος συμβολίζει τη σημασία που αποδίδει στον ρόλο του το παιδί". Και ξέρεις γιατί μου έκανε εντύπωση; Γιατί η πρώτη σου ζωγραφιά bebakimou, ήταν ένας ήλιος ΝΑ (με το συμπάθειο) που ζωγράφισες μια ημέρα σε ένα κομμάτι χαρτί. Ένας ήλιος κίτρινος, τόσο μεγάλος και τόσο λαμπερός που αν ήταν αληθινός θα μπορούσε να μας τσουρουφλίσει!. Κι ήσουν τόσο περήφανος που τον ζωγράφισες. Πού να το ήξερα τότε ότι ζωγράφιζες εμένα...

Το στεναχωρημένο παιδάκι

Λένε πώς δεν μπορείς ποτέ να μπείς στο μυαλό ενός παιδιού. Και λογικό μου ακούγεται να σου πώ την αλήθεια. Εδώ δεν μπορείς να μπείς στο μυαλό ενός ενήλικα (πόσο μάλλον όταν μιλάμε για γυναίκες - αλλά αυτή είναι μια κουβέντα που θα τη κάνουμε όταν μεγαλώσεις) και να καταλάβεις τί σκέφτεται, θα μπείς στο μυαλό ενός παιδιού; Ούτε συζήτηση. Σύμφωνοι, έχει περάσει πολύς καιρός απο το τελευταίο post εδώ, κοντά ενας χρόνος και βάλε και όπως καταλαβαίνεις έχουν αλλάξει πολλά, κυρίως σε εσένα. Σε εμένα κ τη μαμά τίποτα ιδιαίτερο αν εξαιρέσεις ότι οι άσπρες τρίχες στους κροτάφους μου όλο και πληθαίνουν, αλλά θα το εκλάβω ως έξτρα δόση γοητείας κι όχι ως "βρώμικα μαλλιά" που μου λές εσύ! Η κουβέντα λοιπόν γίνεται για εσένα. Είσαι πλέον 3,5 ετών, κοτζάμ παίδαρος, όμορφος, μελαχρινός σαν και του λόγου μου, με κάτι τεράστια εκφραστικά μάτια και με ακόμα πιο τεράστιες βλεφαρίδες (με τη μαμά σου τις λέμε "σκούπα"), ευγενική προσφορά της μαμάς σου, με δυο γλυκά λακάκια στα ζυγωματικά, επίσης ευγενική προσφορά της μαμάς (μ'αρέσει που νομίζω ότι μου μοιάζεις κιόλας - anyway - προσπερνώ). Το στόμα σου πάει ροδάνι, είσαι ήσυχος, υπάκουος και πολύ προσεκτικός γενικά, με λίγα λόγια το όνειρο κάθε γονιού. Έχεις καταπληκτική παρατηρητικότητα, πλάθεις ιστορίες με τα lego και τα playmobil σου και παίζεις όμορφα. Εγώ προσπαθώ όσο περισσότερο μπορώ να είμαι κοντά σου γιατί ξέρω πόσο ανάγκη έχεις να είμαι κοντά σου. Η μαμά είναι ούτως ή άλλως πάντα κοντά σου, φύλακας άγγελος σε όλα. Για μια απο αυτές τις ιστορίες που πλάθεις λοιπόν, θα σου μιλήσω σήμερα. Και θα σου μιλήσω γιατί μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Παίζαμε λοιπόν με τα παιχνιδάκια σου ώσπου μου έδωσες να κρατήσω ένα playmobil παιδάκι κι εσύ πήρες στα χέρια σου ένα playmobil μπαμπά. Μου εξηγείς ότι εγώ θα κάνω το παιδάκι κι εσύ το μπαμπά. Η ερώτηση που μου ήρθε αυτόματα κ σου έκανα ήταν "μήπως να κάνω εγώ τον μπαμπά κι εσύ το παιδάκι;". ΟΧΙ! μου είπες κ το ξέκοψες ορθα κοφτά. "Εγώ θα κάνω το μπαμπά κι εσύ το παιδάκι, το παιδάκι θα είναι στεναχωρημένο".
Για μια στιγμή κόλλησα, λέω δεν άκουσα καλά μάλλον. 'Τί θα είναι το παιδάκι;" σε ξαναρωτάω, για να σιγουρευτώ ότι άκουσα καλά. "Στεναχωρημένο θα είναι μπαμπά" μου λές ξανά, κι αυτή τη φορά λίγο θυμωμένα που δεν το κατάλαβα αμέσως.
"Και γιατί είναι στεναχωρημένο το παιδάκι;" σε ρωτάω.
"Το παιδάκι είναι στεναχωρημένο που ο μπαμπάς του κάθε πρωί φεύγει 
και πάει στη δουλειά κ το αφήνει μόνο του".
Έχω μείνει κόκκαλο κι είμαι ανάμεσα στο να νιώσω ενοχές ή απλά να σε αγκαλιάσω για αυτή την τεράστια επίδειξη αγάπης που μόλις μου έκανες. Και προτίμησα το δεύτερο. Γιατί ξέρω ότι είμαι εκεί πάντα, σε ό,τι χρειαστείς, σε ό,τι ζητήσεις. Ξέρω ότι είμαι καλός μπαμπάς, με τα στραβά μου και τα καλά μου. Αλλά είμαι εκεί.
Δεν σου κρύβω πόσο συγκινήθηκα.
Μου έχεις πεί άπειρα "θ'αγαπάω μπαμπά" αλλά αυτό πραγματικά ήταν το κάτι άλλο. Ήταν ένας άλλος τρόπος να μου δείξεις την αγάπη σου, την υπέροχη ανιδιοτελή αγάπη σου. Ήταν ο τρόπος σου να μου δείξεις πώς νιώθεις όταν σε φιλάω το πρωί κ φεύγω για τη δουλειά. Και το εξέφρασες με τέτοιο υπέροχο τρόπο βρε μπαγάσα! Δε σου κρύβω ότι εγώ κι η μαμά σου αισθανθήκαμε και λίγο περήφανοι!
Λένε ότι είναι καλό να εκφράζεις τα συναισθήματα σου στο παιδί, να το αγκαλιάζεις κ να του λές πόσο πολύ το αγαπάς (σε αυτό παράπονο δεν μπορείς να έχεις, να είσαι σίγουρος!) Ήσουν πάντα ένα πολύ συναισθηματικό παιδί κ χαίρομαι ιδιαίτερα που έχεις βρεί πλέον τους δικούς σου τρόπους να εκφράζεσαι. Χαμένος δε θα βγείς, το μόνο σίγουρο.
Κι αφού το παιχνίδι μας ήταν με τους δικούς σου όρους, σου εξήγησα ότι κ ο μπαμπάς πρέπει να είναι στεναχωρημένος. Δεν με ρώτησες "γιατί". Το κατάλαβες μόνος σου.

Μπαμπάς μόνος στο σπίτι.

Που λές bebakimou, όπως βλέπεις και απο την ημερομηνία, είναι κατακαλόκαιρο. Που σημαίνει μπάνια, θάλασσα, ήλιος, διακοπές! Η γιαγιά και ο παππούς έχουν ένα εξοχικό στη Μηχανιώνα, όπου μπορούσαμε να το έχουμε σαν ορμητήριο για όπου θέλουμε να πάμε ή ακόμα και να μείνουμε εκεί και να πηγαίνουμε για μπάνιο σε κοντινές παραλίες. Έτσι λοιπόν, πριν 15αρια μέρες, φορτώσαμε το αυτοκίνητο και πήγαμε οικογενειακώς να μείνουμε εκεί 3 μερούλες, να κάνεις τις βουτιές σου, να παίξεις με τα κουβαδάκια σου στην άμμο, να καταλάβεις καλοκαίρι βρε παιδί! Πέρασαν οι 3 μέρες και γυρνώντας στο σπίτι, ήρθε στον μπαμπά σου Η ιδέα! Αφού εγώ δουλεύω σαν το σκυλί το μαύρο και εσύ είσαι όλη μέρα με τη μαμά, (το πρωί λόγω ήλιου κλεισμένοι στο σπίτι και το απόγευμα καμιά βόλτα απο το κοντινό πάρκο) και αφού την επόμενη εβδομάδα η γιαγιά σου και ο παππούς σου θα πήγαιναν για κανα μήνα να μείνουν εκεί, γιατί να μην πάτε κι εσύ με τη μαμά;; Να πηγαίνετε για μπανάκι στη θάλασσα, να δεί η μαμά σου και τις φίλες της (αφού εκεί περνούσε τα καλοκαίρια της όταν ήταν παιδί), να μπορέσει να βγεί κανα βράδυ έξω, γενικά να φύγετε απο το σπίτι και να κάνετε mini διακοπές. Η μαμά συμφώνησε, η γιαγιά και ο παππούς φυσικά και δεν έφεραν καμιά αντίρρηση και έτσι, μαζέψαμε τα μπογαλάκια σας, τα παιχνιδάκια σου, το ποδηλατάκι σου, το γιογιό σου (γιατί ήμαστε και σε φάση εκπαίδευσης τουαλέτας), γεμίσαμε το αυτοκίνητο, μπήκαμε κι εμείς μέσα και ξεκινήσαμε μια Παρασκευή να πάμε στο εξοχικό. Ήρθε όμως η Κυριακή κι ο μπαμπάς έπρεπε να γυρίσει πίσω γιατί δούλευε. Ομολογώ ότι απο τη μια δεν ήθελα να φύγω  κι απο την άλλη σκεφτόμουν ότι αυτή η μια εβδομάδα μόνος στο σπίτι, θα μου έκανε καλό. Θα μπορούσα να δουλέψω απερίσπαστος και να μην νοιώθω ενοχές που σε άφηνα μονίμως με τη μαμά (να σου πώ βέβαια, ότι αυτό γινόταν μόνο τις καθημερινές γιατί τα Σαββατοκύριακα, τα παρατούσα όλα και ήμουν όλος δικός σου. Κι αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο!) Θα έβλεπα το σαλόνι επιτέλους συμμαζεμένο, δεν θα πατούσα ξυπόλητος πάνω σε αυτοκινητάκια, πλειμομπίλ πεταμένα στο πάτωμα, θα καθόμουν στο μπαλκόνι να απολαύσω μια παγωμένη μπύρα δίχως να με κάνεις μούσκεμα με το νεροπίστολο σου, θα έκανα μπάνιο όποια ώρα ήθελα, θα έτρωγα μπισκοτάκια με το καφεδάκι μου δίχως να κρύβομαι απο εσένα (απαγορεύονται τα γλυκά- ακόμα!) Τέτοια σκεφτόμουν ο κακομοίρης. Έτσι, φτάνοντας στο σπίτι, αισθανόμουν λίγο περίεργα. Μια περίεργη χαρά, που έστω και για λίγες μέρες θα είμαι ΜΟΝΟΣ στο σπίτι (όταν μεγαλώσεις και θα περιμένεις πως και πώς να φύγουμε για να μείνεις μόνος σου, θα με καταλάβεις) και απο την άλλη ένα μικρό τσίμπημα στη καρδιά που σας άφησα πίσω, αν και ήξερα ότι θα περνούσατε όμορφα, έστω και χωρίς εμένα. Και πέρασαν οι πρώτες 3-4 ώρες μοναξιάς και άρχισε κάτι να με ενοχλεί. Και να το πρώτο μήνυμα στο κινητό της μαμάς "τί κάνετε; Με ψάχνει ο μικρός;". Και δώστου κι άλλο μήνυμα, κι ακόμη ένα, κι ακόμη ένα... Κι ήρθε και βράδιασε bebakimou. Και έπρεπε να ανέβω στη κρεβατοκάμαρα να κοιμηθώ. Ξάπλωσα, γύρισα πλευρό, ξαναγύρισα πλευρό, σηκώθηκα να πιώ νερό και η ώρα περνούσε κι εμένα ύπνος δεν με έπιανε. Μα τί διάολο. σκεφτόμουν, κοιμήσου επιτέλους!
Αμ δε! Και τότε συνειδητοποίησα αυτό που μου συμβαίνει. Δεν μπορώ να κοιμηθώ γιατί λείπετε ΕΣΕΙΣ απο το σπίτι. Το "όνειρο" της "εργένικης εβδομάδας" έγινε εφιάλτης και αϋπνίες! Ήξερα τί έπρεπε να κάνω. Σηκώθηκα, πήγα στο δωμάτιό σου και βρήκα ένα απο τα μικρούτσικα φανελάκια που φοράς στο ύπνο. Το έβαλα στη μύτη μου και πήρα βαθιά ανάσα. Μύριζε εσύ. Κι άλλη βαθιά ανάσα. Ναι, δεν μπορούσα να κοιμηθώ γιατί ΜΟΥ ΛΕΙΠΑΤΕ. Μου λείπατε αφάνταστα πολύ. Αποφάσισα να πάρω μαζί μου στο κρεβάτι το φανελάκι σου, όπως εσύ κοιμάσαι αγκαλιά με το νάνι σου που μυρίζει μανούλα και σε ηρεμεί. Έτσι κι εγώ, το φανελάκι σου μύριζε εσύ, ήσουν εσύ δίπλα μου. Κοιμήθηκα με ένα κομμάτι ύφασμα στα χέρια κι όμως αισθανόμουν τόσο όμορφα. Ένιωθα ότι ήσουν εδώ, μαζί μου, ανάμεσα σε μένα και στη μαμά. Το πρωί που ξύπνησα ήμουν προβληματισμένος. Αν έτσι δύσκολα πέρασε το πρώτο βράδυ, τί θα κάνω όλα τα υπόλοιπα που θα είμαι μόνος;;;; Υπομονή και μόνο υπομονή μάλλον! Κι έτσι ακριβώς γίνεται. Σήμερα που σου γράφω, είναι το 4ο βράδυ που είμαι μόνος. Πλέον μετράω το βράδια μέχρι να ανταμώσουμε ξανά. Είχα στο μυαλό μου να έρθω να σας βρώ το Σάββατο αλλά όχι! Παρασκευή, μόλις φύγω απο τη δουλειά, θα έχω ήδη φορτωμένη τη βαλίτσα στο αυτοκίνητο και βούρ! Αρκετά με την "εργένικη" εβδομάδα μου, αρκετά με το "συμμαζεμένο σαλόνι, αρκετές μπύρες ήπια μόνος σαν το κούκο στο μπαλκόνι. Μου λείπει η ακαταστασία σου, μου λείπει να πατάω ξυπόλητος πάνω σε αυτοκινητάκια, πλειμομπίλ και ότι άλλο έχεις πετάξει στο σαλόνι, μου λείπει να με κάνεις μούσκεμα με το νεροπίστολο σου και να γελάς με τη καρδιά σου, δεν θέλω να ξαναφάω μπισκοτάκι με τον καφέ μου! Θέλω να μπώ στο αυτοκίνητο και να έρθω κοντά σας, θέλω να σε πάρω αγκαλιά και να με πείς "μπαμπακούλη μου", θέλω να δώ τη μαμά σου (πόσο μου έλειψε η μαμά σου....).
Πόσο χαζός ήμουν που πίστευα ότι μου χρειαζόταν μια εβδομάδα μόνος μου.
Το μόνο που χρειάζομαι σε αυτή τη ζωή είστε εσείς οι δυο. Εσύ και η μαμά σου.
Και τελικά ναι, ίσως όντως να μου χρειαζόταν μια "εργένικη εβδομάδα" για να καταλάβω  το αυτονόητο.

Μιλάς!

Όπως σου έλεγα , 4 μήνες είναι πολλοί! Και μέσα σε αυτή τη περίοδο εσύ έχεις γίνει το κάτι άλλο!
Απο πού ν'αρχίσω και πού να τελειώσω! Η ταχύτητα με την οποία αλλάζεις μέρα με τη μέρα είναι πραγματικά το κάτι άλλο. Τί να σου πώ τώρα...Ο τρόπος που μιλάς; Ο τρόπος που ζητάς; Έχεις αναπτύξει την δική σου προσωπικότητα πλέον και ομολογώ ότι προσπαθώ να σε προλάβω! Έχω δώσει ήδη εντολή στη μαμά σου να κάτσει και να γράψει αναλυτικά όοοοοολες τις φοβερές και τρομερές λεξούλες που λες (με τον δικό σου μοναδικό-είναι η αλήθεια-τρόπο)! Γιατί πρέπει να τις γράψουμε και πρέπει με τη σειρά μου να στις μεταφέρω εδώ, στο δικό σου ημερολόγιο! Θα καθήσουμε μια ημέρα με τη μαμά σου να τις γράψουμε όλες!
Πλέον μιλάς καθαρά, μετράς κανονικά, ξεχωρίζεις χρώματα, νούμερα, σχέδια, έχεις μάθει να πηδάς (και σε έχω σε βίντεο, να το δείς και να λιώσεις στα γέλια!) Θυμώνεις και το δείχνεις, όταν βαριέσαι μας το λές (ή απλά ξαπλώνεις στο πάτωμα και λές "βαλιεμαι), όταν κάτι δεν σου αρέσει μας το δείχνεις με τον τρόπο σου.
Εκτός βέβαια απ'όλα αυτά τα ωραία και χαριτωμένα, κι επειδή όπως προείπα έχεις αρχίσει πλέον να διαμορφώνεις τη προσωπικότητά σου, υπάρχουν και οι δύσκολες στιγμές. Για να σου αλλάξουμε τη πάνα γίνεται ολόκληρη μάχη, για να σε ντύσουμε χρειαζόμαστε πάνω-κάτω ένα μισάωρο (στη καλύτερη περίπτωση). Άλλες φορές θέλεις μόνο τη μαμά σου, άλλες φορές θέλεις μόνο εμένα. Τα Σαββατοκύριακα είσαι κολλημένος επάνω μου και σε καταλαβαίνω. Είμαι αναγκασμένος να δουλεύω αρκετές ώρες στο σπίτι και δεν σου δίνω όλα όσα θα ήθελες. Δείχνεις να το καταλαβαίνεις πλέον αλλά δεν σου κρύβω ότι νοιώθω τεράστιες ενοχές. Όχι μόνο γιατί θέλω σαν τρελός να είμαι μαζί σου και να τα παρατήσω ΟΛΑ για χάρη σου, αλλά και γιατί βλέπω πόσο κουράζεται η μαμά σου. Καλός και χρυσός είσαι, αλλά κακά τα ψέματα bebakimou, ώρες ώρες τη βγάζεις νοκ-αουτ!
Με τη μαμά σου προσπαθούμε πολύ να ήμαστε όσο το δυνατόν πιο σωστοί και να δείχνουμε όση μεγαλύτερη κατανόηση μπορούμε. Δεν σου φωνάζουμε (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, αλλά άνθρωποι ήμαστε κι εμείς!), δεν σου λέμε ποτέ ότι θα σε κάνουμε "ντα ντα", προσπαθούμε να μη σε κακομάθουμε. Και είναι τόσο δύσκολα και τόσο κουραστικά όλα αυτά αλλά συνάμα τόσο μα τόσο σημαντικά για το τί άνθρωπος θα γίνεις μεγαλώνοντας. Και το δυσκολότερο όλων ξέρεις ποιό είναι; Ότι πρέπει να σε "προφυλάξουμε" από όλες τις επιρροές του γύρω περιβάλλοντος, απο ανθρώπους που νομίζουν ότι σε ξέρουν καλύτερα απο εμάς, απο ανθρώπους που θεωρούν υπερβολική την κάθετη και αδιαπραγμάτευτη στάση μας όσον αφορά τις σοκολάτες, τα γλυκά, τα πατατάκια γιατί "όλα τα παιδιά τρώνε", απο ανθρώπους που θεωρούν ότι με το να σου βάλουμε τις φωνές θα σε συνετίσουμε (το ότι βέβαια αυτοί λειτουργούν με αυτό το τρόπο αλλά τα παιδιά τους αδιαφορούν, προφανώς το προσπερνούν), απο ανθρώπους που λένε "μια ξυλιά στο ποπό δεν κάνει κακό πού και πού" και διάφορα άλλα τέτοια, με τα οποία εγώ και η μαμά σου ήμαστε 100% αντίθετοι.
Και νομίζω ότι κάτι έχουμε καταφέρει με αυτή τη στάση μας εως τώρα. Είσαι γενικά ένα πολύ ήσυχο παιδί, δεν τρέχουμε πίσω σου, δεν γκρεμίζεις τα πάντα στο πέρασμά σου, τρώς όλα τα φαγητά που σου μαγειρεύει η μαμά, δεν απομακρύνεσαι απο εμας, δεν κάνεις "υστερίες", είσαι υπάκουο και ευγενικό παιδάκι και θέλω να πιστεύω ότι η στάση μας απέναντί σου έχει παίξει το ρόλο της. Οψόμεθα bebakimou! Εδώ ήμαστε κι εδώ θα είσαι!
Απο εδώ, θα μαθαίνεις όλα όσα κάνεις και δεν κάνεις. Εύχομαι τη μέρα που θα αρχίσεις να διαβάζεις αυτό το blog να μπορώ να είμαι δίπλα σου και να το διαβάζουμε παρέα.
Και θα δούμε ποιός τελικά είχε δίκιο. Εγώ και η μαμά ή οι "άλλοι";;;

Ακολουθεί η αγαπημένη μου (ως τώρα) φωτογραφία μας. 
Είσαι 20 μηνών κι εγώ άφηνα γενειάδα :P

4 μήνες μετά....

Μικρέ μου, επέστρεψα! Όπως έχεις καταλάβει, ο μπαμπάς έπρεπε για λίγο καιρό να λείψει απο αυτό το ψηφιακό σου ημερολόγιο. Οι μήνες που πέρασαν ήταν δύσκολοι bebakimou. Προσπαθούσα να βρώ τον τρόπο να ισορροπήσω ανάμεσα στο πένθος μου και στις χαρές σου. Διάλεξα το δεύτερο για όσο ήμουν μπροστά σου και κράτησα το πρώτο για τις ώρες που έμενα μόνος μου, χαμένος στη θλίψη μου, στις σκέψεις μου και στα "γιατί" μου. Επέλεξα να μοιράζομαι τις μαύρες μου ώρες με τη μαμά σου και να ξεσπάω τα νεύρα μου στη δουλειά, στους συναδέλφους μου. Η αλήθεια είναι ότι έδειξαν όλοι μεγάλη υπομονή απέναντί μου και κάποια στιγμή θα πρέπει να τους ευχαριστήσω γι'αυτό. Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη ημέρα bebakimou.
Σήμερα για πρώτη φορά μπόρεσα να μιλήσω για αυτό που συνέβη στο παππού σου. Και συνειδητοποίησα ότι έφυγε ένα βάρος απο πάνω μου, σαν μια σκιά που μου καθόταν στο σβέρκο και δεν με άφηνε να σηκώσω το κεφάλι. Κατάλαβα ότι είναι πλέον καιρός να προχωρήσω μπροστά. Ο παππούς σου θα είναι πάντα στο μυαλό μου, πάντα θα μου λείπει σε ανύποπτες στιγμές στη ζωή μου, πάντα θα νομίζω ότι ακούω τον χαρακτηριστικό του τσιγαρόβηχα κάπου μέσα στο πλήθος, στην αγορά, στο εμπορικό, στο γήπεδο. Θα τον σκέφτομαι κάθε φορά που θα λέω κάποια αγαπημένη του έκφραση που ποτέ πριν δεν είχα καταλάβει  ότι την λέω κι εγώ! Κι αν ισχύει αυτό που λένε, ότι αυτοί που φεύγουν σε "βλέπουν" απο κάπου, νομίζω ότι αυτό θα ήθελε να κάνω. Και θα σκέφτομαι ότι με βλέπει. Σε έβλεπα μια μέρα να παίζεις και ασυναίσθητα σκεφτόμουν ότι τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία ενός γονιού θα είναι να θέλουν τα παιδιά του να του μοιάσουν. Και ο παππούς σου το πέτυχε και με το παραπάνω αυτό. Και το ίδιο θέλω κι εγώ για εσένα. Θέλω όταν μεγαλώσεις να είσαι περήφανος για τον πατέρα σου. Μπορεί να μην κολυμπάμε στο χρήμα, μπορεί να μην ζούμε σε βίλες με πισίνες, μπορεί να μην οδηγάμε πολυτελή αυτοκίνητα, αλλά τελικά bebakimou, δεν μετράει τίποτα απ'όλα αυτά. Μετράει μόνο η ψυχούλα μας. Κι αν αυτή την κρατήσεις καθαρή, κάπου σε βγάζει τελικά. Κι εκείνη την ώρα που φεύγεις απο αυτή τη ζωή, το μόνο που αξίζει είναι τα "σ'αγαπώ"  που είπες. Και ξέρεις κάτι;
Χαίρομαι πολύ που ήμουν παρών εκείνη τη στιγμή που ο παππούς σου έφυγε, γιατί μπόρεσα να του σφίξω μια τελευταία φορά το χέρι και πρόλαβα να του πω με όλη μου τη ψυχή "Σ'ΑΓΑΠΑΩ". Και πρόλαβα να νοιώσω το σφίξιμο του στο χέρι μου, πρόλαβα να δω το τελευταίο δάκρυ του, πρόλαβα να νοιώσω στο μάγουλό μου την τελευταία του ανάσα.
Κι είναι αυτές οι στιγμές, που όσο σκληρές κι αν ακούγονται, κρύβουν μέσα τους μόνο αγάπη.
Κι αν μεγαλώνοντας bebakimou καταλάβεις οτι δεν σου είπα όσα σ'αγαπώ σου άξιζαν, να μπαίνεις να διαβάζεις αυτό το ημερολόγιο.
Και να θυμάσαι πάντα ότι ακόμη κι αν δεν στο έλεγα συχνά εγώ Σ'ΑΓΑΠΑΩ.

4 ημέρες μετά

Έχουν περάσει μόνο 4 ημέρες κι ο πόνος είναι ακόμα τόσο δυνατός...Πώς θα συνηθίσω την απώλειά του; Ακόμα νομίζω πώς θα τον ακούσω να φωνάζει στο ακουστικό του τηλεφώνου καθώς θα μιλάω με τη γιαγιά σου...φώναζε απο μακρυά "τί κάνεις υιέ; Φιλιά στη νύφη μου "...
Ξέρεις τί είναι αυτό που μου σπαράζει τη καρδιά; Ότι δεν θα τον θυμάσαι bebakimou...Δεν θα τον θυμάσαι τον παππούλη σου.... Δεν θα τον ζήσεις, δεν θα τον γνωρίσεις, δεν θα μάθεις ποτέ πόσο υπέροχος άνθρωπος ήταν. Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πολύ σε αγαπούσε, πόσο περήφανος ήταν που είχες το όνομα του. Δεν θα σε πάει βόλτα στο πάρκο, που τόσο πολύ το περίμενε.... Δεν θα σε πάρει απο το χέρι να σε πάει βόλτα στην πλατεία, να περηφανευτεί για το εγγονάκι του.
Δεν θα σου δώσει ποτέ κρυφά απο εμάς σοκολάτες, δεν θα σε κακομάθει όπως κάνουν όλοι οι παππούδες. Και προχθές...αχ προχθές μου έσκισες τη καρδιά, όταν πήγαμε επίσκεψη στη γιαγιά κι εσύ φώναζες "παππού...παππού" και έδειχνες τον καναπέ της κουζίνας...γιατί εκεί τον είχες δεί τελευταία φορά, ξαπλωμένο κι εξαντλημένο...Ήθελε τόσο πολύ να σε πάρει αγκαλιά και να σε φιλήσει, αλλά δεν είχε δυνάμεις...δεν μπορούσε πλέον. Κι έβλεπα στα μάτια του πόσο απεγνωσμένος ήταν, πόσο ανήμπορος και συνάμα τρομαγμένος. Ήθελα να κλάψω, αλλά κρατήθηκα για χάρη της γιαγιάς σου...η καημενη κάνει τέτοια υπερπροσπάθεια να φανεί ψύχραιμη αλλά η θλίψη στο βλέμμα της λέει πιο πολλά απ'όσα νομίζει. Κι έχουν περάσει μόνο 4 ημέρες......

ΥΓ. Με συγχωρείς μικρέ μου αν σε στεναχωρώ, αλλά εγώ ήμουν το δικό του bebaki...

Μια Κυριακή αλλιώτικη απο τις άλλες....

Ξέρεις πόση ώρα σκέφτομαι τί τίτλο να δώσω σε αυτή την ανάρτηση;
Δεν μου κάθεται τίποτα, δεν μου αρέσει τίποτα γιατί είναι μερικά πράγματα που απλά δεν μπορείς ούτε καν να τα περιγράψεις πόσο μάλλον να τα δώσεις και τίτλο.
Θα σου πω περιληπτικά μια ιστορία. Ήταν κάποτε bebakimou ένα αγοράκι. Ο μπαμπάς του ήταν ένας καλός άνθρωπος, οικογενειάρχης, ήσυχος και ευγενικός. Πάντα με ένα τραγούδι στα χείλη. Όταν κάποιος τον φώναζε,  κατέβαινε τα 36 σκαλοπάτια που χώριζαν το σπίτι του απο τον δρόμο πάντα σιγοτραγουδώντας ή σφυρίζοντας. Το αγοράκι που σου λέω, δεν θυμάται και πολλά απο την παιδική του ηλικία που να περιλαμβάνουν και τον μπαμπά του. Όχι γιατί ο μπαμπάς του τον παραμελούσε ή κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα. Τον αγαπούσε πολύ. Όμως, το αγοράκι της ιστορίας μας δεν ήταν μόνο του.
Είχε και 2 μεγαλύτερες αδελφές που τον αγαπούσαν πολύ. Τον πήγαιναν βόλτες με το καρότσι του, έπαιζαν μαζί του. Όμως bebakimou για να μπορέσει να ζήσει αυτή η οικογένεια ο μπαμπάς έπρεπε να δουλεύει. Να δουλεύει πολύ και σκληρά. Σε 2 και 3 δουλειές τη μέρα. Αλλά δεν παραπονιόταν. Ήξερε ότι πρέπει να το κάνει ακόμη κι αν αυτό του στερούσε το χρόνο για να παίξει με τα παιδιά του. Ύστερα όμως ερχόταν το Σαββατοκύριακο και ο μπαμπάς ήταν εκεί. Για το αγοράκι μας, η Κυριακή ήταν η καλύτερη μέρα του κόσμου. Γιατί την Κυριακή ο μπαμπάς του ήταν όλος δικός του. Η μαμά έπρεπε να έχει έτοιμο το φαγητό νωρίς, γιατί οι άντρες της θα πήγαιναν στο....γήπεδο! Ναι, ο μπαμπάς ήταν ποδοσφαιρόφιλος και αγαπούσε μόνο μια ομάδα. Τον Ηρακλή. Την Ηρακλάρα του όπως την έλεγε. Φυσικά το μικρόβιο το κόλλησε και στο αγοράκι της ιστορίας μας. Έτσι κάθε Κυριακή, ο μπαμπάς και το αγοράκι έτρωγαν νωρίς νωρίς, ντύνονταν και κατέβαιναν στη πλατεία του χωριού. Εκεί, όλο και κάποιον θα συναντούσαν που θα πήγαινε στο γήπεδο με το αυτοκίνητο του. Γιατί η οικογένεια δεν είχε δικό της αυτοκίνητο. Όμως πάντα κάποιος βρισκόταν. Με πόση αγωνία περίμενε το αγοράκι να δεί κάποιον να σταματάει για να τους πάρει! Και μετά στο γήπεδο...τί ωραία που ήταν στο γήπεδο!
Και έτσι τα χρόνια περνούσαν. Ήταν μια ευτυχισμένη οικογένεια. Και το αγοράκι μεγάλωσε και  πήρε δικό του αυτοκίνητο. Πλέον, δεν χρειαζόταν να περιμένουν να περάσει κάποιος να τους πάρει! Όμως η παρέα είχε μεγαλώσει. Η μεγάλη αδελφή του είχε παντρευτεί και είχε πλέον δύο δικά της παιδάκια. Και πηγαίνανε όλοι μαζί στο γήπεδο! Το μικρό αγοράκι είχε μεγαλώσει, είχε γίνει ολόκληρος άντρας και είχε κάνει κι αυτός ένα παιδάκι. Ένα αγοράκι. Ένα πανέμορφο αγοράκι. Και ονειρευόταν τη μέρα που αυτός, το παιδί του, ο μπαμπάς του και τα 2 ανίψια του θα πήγαιναν μια μέρα όοοολοι μαζί στο γήπεδο να δούνε τον Ηρακλή!
Αλλά bebakimou, η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Ο μπαμπάς του αρρώστησε....Αρρώστησε ξαφνικά και βαριά. Και μια ημέρα, μια παγωμένη Κυριακή του Δεκέμβρη, σ' ενα κρεβάτι νοσοκομείου κι ενώ το αγοράκι της ιστορίας μας του κρατούσε το χέρι σφιχτά, έφυγε απο τη ζωή τόσο ήσυχα κι ήρεμα όσο είχε ζήσει. Με αξιοπρέπεια και λεβεντιά.
Και το αγοράκι έβαλε τα κλάματα. Είχε χάσει τον μπαμπά του, έτσι ξαφνικά.
Το όνειρό του δεν θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα κι έκλαιγε απαρηγόρητα.
Όμως μετά, σκέφτηκε ότι πρέπει να συνέλθει.
Γιατί είχε ένα παιδάκι να μεγαλώσει, που μάλιστα το είχε ονομάσει όπως τον μπαμπά του.
Τον έλεγαν Γιώργο.
Αλλά αυτός, τον φώναζε tobebakimou.....

Για τον μπαμπά μου...τον παππού σου..

Το πιο σύντομο post που θα διαβάσεις....

"-Γιώργο, τον αγαπάς το μπαμπά;"

"-Νιεεε"

ΛΙΩΜΑ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ!

H πλάνη και η πραγματικότητα!

Που λές bebakimou, σου έχω ξαναπεί ότι είσαι ζωηρούλης, όπως επίσης σου έχω πει ότι όταν ΔΕΝ είσαι ζωηρούλης, η μαμά και ο μπαμπάς ανησυχούνε (αυτό σίγουρα θα έχει κάποια ονομασία στη ψυχολογία - θα το ψάξω και θα στο πω)! Σε θεωρούσα υπερκινητικό, με τη μαμά σου λέγαμε πως είναι τρομερό να μη κάθεσαι πουθενά, να τρέχεις (ή να μπουσουλάς όταν ήσουν πιο bebaki) συνέχεια μέσα στο σπίτι, να μη κάθεσαι στην αγκαλιά πάνω απο 3", ακόμα και στον ύπνο σου ήσουν ανήσυχος.
Όπως και να'χει, συμβιβαστήκαμε. Αυτός είσαι κι αν μας αρέσει (που μας αρέσει, άσχετα αν καμιά φορά δυσανασχετούμε). Εκεί λοιπόν που έχουμε συμβιβαστεί με όλο αυτό, μια μέρα που σε πήγαμε στη παιδίατρο για εμβόλιο, καθόμαστε στο σαλονάκι με μια κυρία η οποία είχε μαζί της τον γιο της, ο οποίος ήταν μόλις 1 μήνα μεγαλύτερος σου και......ΘΕΕ ΜΟΥ!
Αυτό δεν ήταν παιδί, αυτός ήταν ο διάολος μεταμορφωμένος σε παιδί! Στα 15 λεπτά που καθήσαμε μαζί τους πρόλαβε να τα διαλύσει όλα. Κατάφερε (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) να ξηλώσει ακόμα και τη σίτα που είχε στη μπαλκονόπορτα! Πετούσε κάτω τα παιχνίδια, έτρεχε γύρω γύρω, έσπρωχνε όλα τα άλλα παιδάκια, σκαρφάλωνε στους καναπέδες, στα τραπέζια, στις καρέκλες.
Το πρόσωπό του γεμάτο σημάδια απο μεγαλοπρεπείς τούμπες (όπως μας είπε η μαμά του, όταν με πολύ χαριτωμένο τρόπο τη ρωτήσαμε "είναι λίγο ζωηρούλης εεε;"). Τα χέρια του γεμάτα γρατζουνιές. Η δε μαμά του, για λύπηση η κοπέλα. Έτρεχε σαν τη τρελή απο πίσω του για να προλάβει την επόμενη ζημιά που ετοιμαζόταν να κάνει. Η τρέλα του βέβαια σταμάτησε απότομα όταν άνοιξε η πόρτα και βγήκε απο μέσα η παιδίατρος με την άσπρη ρόμπα της. Κόκκαλο ο μικρός και δώστου κλάμα. Εσύ πάλι, ήσουν τόσο μα τόσο cool ρε παιδί μου, που πραγματικά απορώ σε ποιόν έμοιασες. Καλά, κι εγώ είμαι γενικά cool, ορισμένες φορές σε βαθμό παρεξηγήσεως μάλιστα, αλλά εσύ με έχεις ξεπεράσει. Ο μικρός διαολάκος σε έσπρωχνε, σου έπαιρνε τα παιχνίδια, σου τραβούσε τη καρέκλα κι εσύ εκεί...με το ίδιο στωϊκό βλέμμα, απλά δεν του έδινες σημασία! Μόλις σου έπαιρνε το παιχνίδι σου, του έριχνες μια στραβή ματιά κι έπαιρνες το διπλανό παιχνιδάκι. Μόλις σου το έπαιρνε κι αυτό, εσύ απλά πήγαινες γύρω του κι έπαιρνες αυτό που σου είχε πάρει πριν! Με όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω σου, δεν έβγαλες άχνα. Καθόσουν στη καρεκλίτσα σου κι απλά έπαιζες με τα παιχνιδάκια σου, τόσο ήσυχος και αθόρυβος που με τη μαμά σου κοιταζόμασταν, μετά κοιτούσαμε τον διάολο που έτρεχε σαν σίφουνας γύρω μας και μετά εσένα και αναστενάζαμε ανακουφισμένοι. Φεύγοντας και μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο, και οι 2 θέλαμε σε αρπάξουμε, να   σε τσιμπήσουμε και σε κατσιάσουμε στα φιλιά!
Συνειδητοποιήσαμε και οι 2 ταυτόχρονα ότι τόσο καιρό δεν ξέραμε πόσο καλό και ήσυχο παιδάκι είσαι. Είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια τί θα πεί "ζωηρό παιδί". Τί θα πεί να μην ακούς απο κουβέντες, να μην ακούς το"μη" και το"όχι". Είδαμε πώς είναι μια μαμά εξαντλημένη απο τη κούραση.
Και καταλάβαμε πόσο αχάριστοι και αγνώμονες ήμασταν όταν λέγαμε σε όποιον μας ρωτούσε ότι ήσουν ζωηρός και δεν τα βγάζαμε πέρα μαζί σου. Χα!
Εσύ είσαι ένας άγγελος μπροστά σε αυτό που αντικρίσαμε και γι'αυτό σε αγαπάω ακόμη πιο πολύ!

ΥΓ.: Κοίτα....τώρα μη το πάρεις πάνω σου και μας ξετινάξεις, καλά;

Καλοκαίρι fast forward

Λοιπόν, μικρέ μου, εδώ είμαι και πάλι. Σήμερα θα σου μιλήσω για το καλοκαίρι του 2012.
Προσπαθώ να σκεφτώ απο πού να ξεκινήσω....Καταρχήν, έχεις μεγαλώσει τόσο πολύ! Ένα όμορφο παιδάκι είσαι πλέον, κι όχι μόνο tobebakimou. Κι είναι πραγματικά κάτι που μου φαίνεται περίεργο!
Πέρυσι, τέτοια εποχή ήσουν ένα μικρούλη μωράκι, μόλις 6 μηνών. Μάλιστα, στις 28/08/11 σε είχαμε βαπτίσει (πόσο πολύ έκλαιγες στη βάπτισή σου ΘΕΕ ΜΟΥ!). Και τώρα, σε βλέπω να περιφέρεσαι μέσα στο σπίτι, να παίζεις με τα παιχνίδια σου, να μας ζητάς διάφορα πράγματα, να καταλαβαίνεις τα πάντα (ακόμα κι όταν μιλάω με τη μαμά σου για σένα, μας κοιτάς και χαμογελάς), λες τις πρώτες σου λεξούλες (με κάθε "μπαμπά" που φωνάζεις λιώνω), ξέρεις ποιό φαγητό σου αρέσει, ποιό δεν σου αρέσει, αναγνωρίζεις ανθρώπους, κρίνεις συμπεριφορές. Αυτό όμως που μου κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η παρατηρητικότητα σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Νομίζω πως σε αυτό θα μου μοιάσεις! Είχα διαβάσει ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία παρατηρούν τα πάντα γύρω τους και μιμούνται. Αλλά να το ζείς απο κοντά είναι πολύ διαφορετικό τελικά. Πριν λίγο καιρό αγόρασα καινούργιο γραφείο (γιατί ο μπαμπάς θα δουλεύει πλέον στο σπίτι - αλλά αυτό θα στο εξηγήσω όταν μεγαλώσεις λίγο). Ήρθαμε λοιπόν σπίτι και ξεκίνησα να το συναρμολογώ. Έπαιρνα το κατσαβίδι να βιδώσω μια βίδα, με κοιτούσες στα μάτια. Άνοιγα το κουτί να βγάλω κάτι, με κοιτούσες στα μάτια. Έπαιρνα το σφυρί, το ίδιο. Ώσπου στο τέλος, αφού είχες απομνημονεύσει όλες τις κινήσεις μου, ήρθες δίπλα μου κι έκανες ακριβώς τα ίδια. Μα τί όμορφο που ήταν να σε βλέπω να με μιμείσαι και μάλιστα με τέτοια προσήλωση στα καθήκοντά σου! Απο την άλλη βέβαια, αυτό έχει και την κακή του πλευρά. Οταν πχ βγαίνω στο μπαλκόνι να καπνίσω και σε βλέπω να με κοιτάς, ένα τσιμπηματάκι στη καρδιά το νοιώθω. Όταν καμιά φορά νευριάζω με κάτι και φωνάξω λίγο παραπάνω, παρατηρώ ότι αργότερα κάνεις κι εσύ το ίδιο και με πλημμυρίζουν οι ενοχές. Και τότε καταλαβαίνω πόσο σημαντικό τελικά είναι το περιβάλλον που μεγαλώνει ένα παιδάκι. Τότε αντιλαμβάνομαι ότι αν θέλω να σε παραδώσω στη κοινωνία σωστό άνθρωπο, θα πρέπει πρώτα εγώ να διορθώσω ή να εξαλείψω τελείως όλα τα κουσούρια μου. Το παλεύω πάντως, θέλω να το ξέρεις.
Κατα τ'άλλα συνεχίζεις να περνάς τις ημέρες σου με τη μαμά, παίζοντας και πηγαίνοντας τις βολτούλες σας. Όσο μπορώ, ακολουθώ κι εγώ (κι άλλες ενοχές). Τα απογεύματα συνήθως πηγαίνετε στο πάρκο κοντά στο σπίτι, όπου έχεις κάνει τις δικές σου παρέες (και η μαμά τις δικές της). Άλλες φορές πηγαίνουμε στον παιδότοπο στο Δελασάλ, όπου εσύ λυσσάς κι εμείς προσπαθούμε να πιούμε μια γουλιά καφέ ανάμεσα στο κυνηγητό, τις τραμπάλες και τις κούνιες.
Αυτό που σίγουρα κρατάω απο αυτό το καλοκαίρι είναι η αγάπη σου για τη θάλασσα. Είναι οι ώρες που περάσαμε μαζί στη παραλία φτιάχνοντας πυργάκια απο άμμο, παίζοντας με τα κουβαδάκια και τα φτυαράκια σου. Να'ξερες πόσες φορές είχα ονειρευτεί αυτές τις σκηνές πριν καν έρθεις στη ζωή μου!
Και να'σαι σίγουρος ότι θα περάσουμε πολλά όμορφα καλοκαίρια φτιάχνοντας πυργάκια στην άμμο.

Μη με παρεξηγείς. Είναι που σ'αγαπώ...

Ξυπνάμε που λες το Σάββατο, τρώς τα φρουτάκια σου κι ό,τι άλλο καλούδι σου ετοιμάζει η μαμά, αρχίζεις να παίζεις και να καταστρέφεις ότι βρείς μπροστά σου και ξαφνικά...τρέχεις στη αγκαλιά της μαμάς σου και κουρνιάζεις εκεί. Η μαμά αμέσως το έπιασε το υπονοούμενο. -"Σαν να μου φαίνεται ζεστό tobebaki" μου λέει. (Μητρικό ένστικτο το λένε αυτό). Το πατρικό πάλι, δεν πήρε χαμπάρι. Αφού έβαλα το χέρι μου στο μέτωπό σου, αποφάνθηκα: -"Μπά, ζεστάθηκε απο το τρέξιμο μωρέ". Είναι δυνατόν να αρρωστήσει tobebakimou; Αποκλείεται (σκεφτόμουν, ο αφελής). Η μαμά σε κρατούσε στην αγκαλιά της, εσύ δεν ήθελες να ξεκολλήσεις κι εγώ έπρεπε να βγώ για ψώνια. Σούπερ μάρκετ, φαρμακεία, φούρνους, μανάβικα κλπ. Έφυγα και σε άφησα εκεί, στην ασφάλεια της αγκαλιάς της μαμάς σου. Γυρίζοντας, παρατηρώ περίεργη ησυχία. Ξεκλειδώνω τη πόρτα όσο πιο αθόρυβα μπορώ (γιατί σκέφτηκα ότι μάλλον κοιμάσαι και αυτό απο μόνο του είναι σοβαρός λόγος για να κάνει κάποιος ησυχία σε αυτό το σπίτι) και το μάτι μου αμέσως πέφτει στο τραπέζι της κουζίνας. Εκεί, βρισκόταν ένα μπουκάλι σιρόπι Depon. Νταν! Καμπάνες! Tobebakimou είναι άρρωστο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ανεβαίνω πάνω στις μύτες των ποδιών για να σιγουρευτώ ότι ΔΕΝ είσαι άρρωστος, ότι απλά η μαμά κάτι ήθελε να δεί στο μπουκάλι. Σας βλέπω στο κρεβάτι και η μαμά μου κάνει νόημα να φύγω. Με τρελή ανησυχία, κατεβαίνω πάλι κάτω και τότε προσέχω ότι στο τραπέζι εκτός απο το σιρόπι υπάρχει κι ένα θερμόμετρο, το οποίο το αγόρασε πρόσφατα η μαμά, ειδικά για εσένα, για να μπορεί να σου παίρνει γρήγορα τη θερμοκρασία. Σίγουρος πια, ότι κάτι τρέχει, περιμένω τη μαμά σου να κατέβει. Μετά απο 10' λεπτά, έρχεται και μου ανακοινώνει ότι....έχεις πυρετό! 39,4 παρακαλώ! Ωϊμέ! Tobebakimou είναι άρρωστο!
Έπρεπε να περάσουν 15 μήνες για να το ζήσουμε κι εμείς αυτό. Πέρα απο μια μικρή λαρυγγίτιδα πριν μερικούς μήνες (η οποία σου χάρισε μια φοβερά sexy φωνούλα για μερικές μέρες και πολύ το είχαμε διασκεδάσει - οι άκαρδοι γονείς) δεν είχαμε αντιμετωπίσει ξανά τέτοια κατάσταση. Ομολογώ ότι δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο, το ίδιο κι η μαμά σου, η οποία (σου έχω πεί πόσο γάτα είναι η μαμά στα ιατρικά θέματα - ορισμένες φορές απορώ γιατί δεν το σπούδασε το πράμα) αμέσως αμέσως googlαρε τα συμπτώματά σου και βρήκε ότι μάλλον έχεις το Αιφνίδιο Εξάνθημα. Εννοείται ότι πήραμε αμέσως τηλέφωνο την παιδίατρο σου η οποία μας συμβούλεψε πώς να αντιμετωπίσουμε την ξαφνική αδιαθεσία σου. Όλο το Σαββατοκύριακο το περάσαμε με το θερμόμετρο στο χέρι, με δροσερά μπανάκια (άλλο που δεν ήθελες) και όταν ο παλιοπυρετός σου ανέβαινε πάνω απο το όριο συναγερμού μας σου δίναμε το σιροπάκι σου (το οποίο έκανε εξαιρετική δουλειά - και γρήγορα). Όταν ο πυρετός σου έπεφτε, ήσουν tobebaki που λατρεύουμε. Αεικίνητο, παιχνιδιάρικο, χαμογελαστό, έτοιμο για βόλτα ανα πάσα στιγμή και καιρικών συνθηκών. Αλλά όταν ο άτιμος ο πυρετός επέστρεφε, γινόσουν ένα bebaki που δεν έχουμε συνηθίσει να έχουμε. Ήσυχο, ήρεμο, καθισμένος σε μια γωνιά ή στην αγκαλιά της μαμάς κι εμείς να σε κοιτάμε, ανήμποροι να σε βοηθήσουμε. Αυτό κυρίως, η συνειδητοποίηση του πόσο ανήμποροι νιώθαμε απέναντι στον πυρετό σου ήταν που μας έριχνε ψυχολογικά. Αυτή η στιγμή, που καταλάβαμε ότι παρ'όλη την ατέλειωτη αγάπη και φροντίδα μας, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο για σένα. Είναι ένα συναίσθημα άγριο, είναι η ώρα εκείνη που θυμήθηκα τη γιαγιά σου όταν αρρώσταινα που πάνω απο το προσκεφάλι μου μου έβαζε δροσερές κομπρέσες και μονολογούσε "αχ και να μπορούσα να πάρω εγώ τον πυρετό σου". Τότε δεν πολυκαταλάβαινα ή δεν έδινα και πολύ σημασία. Τώρα όμως κατάλαβα ότι πραγματικά το εννοούσε έτσι όπως το έλεγε. Αν κάποιος μου έλεγε "tobebakisou θα είναι περδίκι σε 5' απο τώρα αλλά εσύ θα ταβλιαστείς για 2 βδομάδες με 40 πυρετό και θα τρέχουν στα νοσοκομεία", θα έλεγα αμέσως ναι. Χωρίς δεύτερη κουβέντα, no second thoughts που λένε;; Το έβλεπα και στα μάτια της μαμάς σου, αυτό ακριβώς σκεφτόταν κι αυτή. Τώρα καταλαβαίνω τους γονείς που για κάποιο λόγο τα bebakia τους είναι φιλάσθενα, τώρα μπορώ να αντιληφθώ τον πανικό και την ανησυχία που μπορεί να νοιώθει μια μαμά ή ένας μπαμπάς βλέποντας το παιδί του άρρωστο (και δεν έχει καμιά σημασία αν είναι ένας απλός πυρετός).  Και τώρα μπορώ να καταλάβω πόσο τεράστια δύναμη ψυχής απαιτείται για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όταν το παιδί σου τυραννιέται απο σοβαρότερες ασθένειες, που η ζωή του πλέον δεν είναι στα δικά σου χέρια αλλά στα χέρια γιατρών.
Γι'αυτό bebakimou, όταν μεγαλώσεις μη παρεξηγείς τη μαμά και το μπαμπά αν σου φαίνονται υπερβολικοί ή υπερπροστατευτικοί. Είναι κάτι που δεν ελέγχεται, βγαίνει απο μέσα μας και δεν μπορεί να μπεί μέτρο. Είναι επειδή σε αγαπάνε πιο πολύ απο τη ζωή τους. Να το θυμάσαι αυτό bebakimou, καλά;

Πόσο έχεις μεγαλώωωωσει, bebaki, bebaki...

22 Μαΐου, επίσκεψη στη παιδίατρο. Γενικά, τα γνωστά. Πόσο καλά τρώει, πόσο ψήλωσε, πόσο όμορφος είσαι (...) κλπ.  Ειδικότερα, έχεις φτάσει αισίως τα 10 κιλά και 400 γρμ αλλά αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει είναι το πόσο ψήλωσες! Είσαι ήδη 82 εκ (κάτι λιγότερο απο μέτρο και μ'έφτασες δλδ :). Σε βλέπαμε με τη μαμά σου, το καταλαβαίναμε ότι ψήλωσες αλλά δεν είχα αντιληφθεί το πόσο. Σχεδόν 1 μήνας έχει περάσει απο το τελευταίο post εδώ και έχεις γίνει ολόκληρο παιδάκι. Ένα μικρό πανέμορφο αγοράκι. Μέσα σε αυτό το διάστημα είχες και το πρώτο σου κούρεμα! Μιλάμε ότι έπαθα πλάκα όταν σε είδα! Απο bebaki έγινες παιδάκι! Το κουρεματάκι σου, το ανέλαβε η γιαγιά και νομίζω ότι σε κούρεψε καλύτερα κι απο επαγγελματία. Πολλά έχεις κάνει αυτό το μήνα. Λες διάφορες μπερδεμένες λεξούλες (το αγαπημένο μου είναι το "τσουχου τσουχου ταααα" το οποίο κάτι σημαίνει στα bebeκιστικα αλλά...), τρώς το φαγητό σου σε κανονικές μερίδες πλέον (τέρμα τα αλεσμένα) αλλά το συγκλονιστικότερο είναι το πόσα πολλά πλέον καταλαβαίνεις. Ήμαστε στο μπαλκόνι και σου ζητώ να φέρεις τα πράσινα παπούτσια που σου αγόρασε η νονά, μπαίνεις μέσα, πας εκεί ακριβώς που τα αφήνει η μαμά και τα φέρνεις! Ε δεν υπάρχει αυτό! Είναι εκπληκτικό! Σε ρωτάω αν θέλεις να πάμε βόλτα με το καινούργιο σου ποδηλατάκι κι αμέσως τρέχεις στη πόρτα και περιμένεις να ανοίξω! Τώρα που ανέφερα το καινούργιο σου ποδηλατάκι (δώρο του θείου Νίκου), πρέπει να σου πώ ότι είναι μακράν το αγαπημένο σου (εδώ που τα λέμε δεν σε αδικώ).

Το περιβόητο ποδηλατάκι σου!

Πώς και πώς περιμένεις να σε βάλω επάνω και να πάμε βόλτα. Κι εσύ, να μιλάς, να βλέπεις τα σκυλάκια, να παρατηρείς τα πάντα γύρω σου με τέτοια περιέργεια. Άραγε πώς είναι να σου φαίνονται όλα καινούργια, όλα τόσο ενδιαφέροντα; Πάντως το διασκεδάζεις με τη ψυχή σου και μαζί με σένα κι εμείς. Βέβαια, αυτή σου η "μεταμόρφωση" απο bebaki σε παιδάκι έχει και τα γνωστά σε όλους τους γονείς "καταστροφικά" αποτελέσματα στο σπίτι. Δεν έχει απομείνει τίποτα στη θέση του! Όλα έχουν ανέβει ψηλά! Διακοσμητικά, cd, dvd, η κουζίνα έχει γεμίσει ασφάλειες στα ντουλάπια (γιατί είσαι κ μακρυχέρης), εμπόδια στις πόρτες για να μη κλείσεις τα χεράκια σου, πόρτες ασφαλείας στο μπαλκόνι για να μη ξεστρατίσεις μόνος σου καμιά μέρα και σε ψάχνουμε... Γενικά, ζούμε σ'ένα μικρό φρούριο! Όσο για το πάτωμα του σπιτιού, ας μη το συζητήσουμε. Ψάχνουμε να βρούμε ελεύθερο πλακάκι να πατήσουμε γιατί διασκορπίζεις παντού αυτοκινητάκια, τάπερ, κουτάλες της μαμάς, πιπίλες (έχουν και μια χρησιμότητα τελικά για εσένα), τηλεκοντρόλ και γενικά οτιδήποτε με το οποίο μπορεί να παίξεις για 1' λεπτό (ποτέ παραπάνω, βαριέσαι κι εύκολα βλέπεις). Στο δωμάτιο σου; Όλα κάτω! Πάνες, κάλτσες, ρουχαλάκια σου, μονίμως στο πάτωμα (έχεις ένα θεματάκι με τη τάξη). Απο τα εξερευνητικά στρουμπουλά σου χεράκια δεν γλυτώνουν ούτε τα ρούχα που είναι για πλύσιμο. Έχεις βρεί τον τρόπο να ανοίγεις τον κάδο με τα άπλυτα κ κάνουν παρέλαση μπλούζες, παντελόνια, σεντόνια, κάλτσες!
Με όλα αυτά παίζεις...εκτός απο τα παιχνίδια σου! Αναρωτιέται κανείς γιατί στα αγοράζουμε. Περισσότερες ώρες έχεις παίξει με τη μαύρη κουτάλα της μαμάς παρά με τα παιχνίδια που σου φέρνουν.
Αυτό που δεν αποχωρίζεσαι ποτέ σχεδόν, είναι ένα μπλε λεκανάκι το οποίο το χρησιμοποιούσαμε όταν ήσουν bebaki για να σου ξεπλένουμε τις σαπουνάδες όταν σου κάναμε μπάνιο. Μιλάμε για έρωτα με αυτό το λεκανάκι! Το κουβαλάς μαζί σου, παντού! Στο τραπεζάκι σου όταν τρώς, στο κρεβάτι σου όταν σε βάζουμε για ύπνο, στην αλλαξιέρα σου, όταν σου αλλάζουμε πάνα, τρέχεις στο μπαλκόνι και κρατάς κι αυτό στα χεράκια σου, το παίρνεις μαζί σου στο αυτοκίνητο, έχετε γίνει αυτοκόλλητοι! Τί να πώ, μάλλον το θυμάσαι απο τότε που ήσουν πολύ μικρούλης και έχεις δεθεί συναισθηματικά μαζί του.
Κατα τ'άλλα, το θεματάκι σου με τον ύπνο εξακολουθείς να το έχεις αν και μπορώ να πώ ότι υπάρχει μια  βελτίωση. Υπήρξαν βράδυα που κοιμήθηκες συνεχόμενα και δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο ευτυχισμένους μας έκανες :)
Δε βαριέσαι, ας είσαι εσύ καλά και έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας να αναπληρώσουμε τις χαμένες ώρες ύπνου (ή ζωής);

Ύπνος - Αυτός ο άγνωστος, αυτός ο ξένος!

Σου έχω ήδη πει αρκετές φορές ποιό ήταν το μεγάλο σου πρόβλημα, έτσι;

Ο ύπνος!

Όταν σε φέραμε σπίτι και για τις πρώτες 15-20 ημέρες δεν ακουγόσουν. Μαμ-κακά και νάνι....κυριολεκτικά. Αφού να σκεφτείς σε κοιτούσαμε προσεκτικά να δούμε ότι ανασαίνεις γιατί κοιμόσουν συνέχεια! Μάλιστα, μια ημέρα είχα γράψει στο facebook "Όλα τα μωρά είναι τόσο ήσυχα ή πιάσαμε λαχείο;".

Τα σχόλια πολλά και διάφορα. Άλλοι μου έγραφαν πόσο τυχεροί ήμαστε, άλλοι μου εύχονταν να είσαι πάντα έτσι, άλλοι-οι πιο σκεπτικιστές-μου έλεγαν να περιμένω λίγο καιρό γιατί τα μωράκια αλλάζουν. Εγώ πάλι ήμουν σίγουρος ότι είχα πιάσει το λαχείο. Φευ! Εδώ ταιριάζουν οι παροιμίες "μηδένα προ του τέλους μακάριζε", "ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε" και πολλές ακόμη.

Η περίοδος χάριτος τελείωσε πολύ γρήγορα και απο το ένα άκρο πήγαμε στο άλλο. Ω ρε κάτι ξεγυρισμένα ξενύχτια που ρίξαμε! Μας είχες αλλάξει τον αδόξαστο σου λέω! Βέβαια, εγώ αρνιόμουν να δεχτώ ότι είσαι απο τα bebakia που δεν κοιμούνται κι έβρισκα πάντα μια δικαιολογία. Πότε ήταν οι κολικοί (άτιμο πράμα οι κολικοί), πότε είχες παραφάει, πότε το ένα πότε το άλλο.

Και οι εβδομάδες περνούσαν και έγιναν μήνες. Και τίποτα δεν έλεγε να αλλάξει. Περίμενα ότι θα γίνεις πάλι το ήσυχο bebakimou που κοιμόοοοοοταν με τις ώρες, έτρωγε, έκανε κακάκια και πάλι απ'την αρχή. Κάποια στιγμή, γύρω στον 3ο-4ο μήνα άρχισες να κοιμάσαι σερί, όλο το βράδυ σου λέω! Δεν το πιστεύαμε. Κι επιτέλους κοιμηθήκαμε και εμείς λίγο και έφυγαν οι μαύροι κύκλοι, δούλεψε λίγο το μυαλό που είχε πάθει black out απο την αϋπνία και συνήλθαμε.

Τότε ήταν (γύρω στον Ιούνιο νομίζω) που αποφασίσαμε να πάμε μια εβδομάδα διακοπές, κάπου εδώ κοντά για να μη ταλαιπωρηθείς στον δρόμο. Έτσι, κλείσαμε ένα πολύ ωραίο δωμάτιο σ'ενα όμορφο ξενοδοχείο στη Τορώνη. Και ήρθαν οι μέρες και ένα όμορφο ζεστό Αυγουστιάτικο πρωί μαζέψαμε τα μπαγάζια μας, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το 2ο πόδι.

Έφταιξε το κλίμα; Η θάλασσα; Ο ήλιος; Η αλλαγή περιβάλλοντος; Μόνο εσύ το ξέρεις.

Αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι εκεί τον χάσαμε τον ύπνο μας! Αλλά ήμασταν σίγουροι οτι επιστρέφοντας σπίτι, στο γνώριμο περιβάλλον θα επέστρεφες στις καλές σου συνήθειες.

Μάταια! Έγινες 1 έτους και τίποτα δεν έχει αλλάξει!

 Και άντε, τον βραδυνό σου ύπνο τον έχουμε πια συνηθίσει, πέφτουμε για ύπνο γνωρίζοντας ότι θα ξυπνήσουμε σίγουρα 1-2 φορές (ίσως και παραπάνω - άτιμα δοντάκια). Το πιο μεγάλο ζόρι φυσικά το τραβάει η μανούλα γιατί εκεί προτιμάς να ξανακοιμάσαι, κι όταν δεν σε πιάνει ο ύπνος με τίποτα, ε...υπάρχει και το co-sleeping!

Αυτό που με τίποτα - μα με τίποτα όμως - δεν μπορούμε να συνηθίσουμε είναι με τον ύπνο σου στη διάρκεια της ημέρας! Δεν κοιμάσαι bebakimou! Είσαι ικανός να μας βγάλεις νοκ-αουτ κι εσύ να είσαι φούλ στην ενέργεια! Το πρωί ξυπνάς γύρω στις 8-8.30, τρώς, παίζεις, τρέχεις, πηγαίνετε βόλτες με τη μαμά και αν είναι τυχερή θα κοιμηθείς γύρω στις 12.30, μη φανταστείς κανέναν τρελό ύπνο, για κανα μισάωρο βαριά βαριά! Και πάλι θα παίξετε, θα χορέψετε, θα τρέξετε, θα γυρίσεις όοοοολο το σπίτι και εκεί που λέμε "δε μπορεί, θα κουραστεί" εσύ βγάζεις άλλη τόσο ενέργεια! Συνήθως δεν ξανακοιμάσαι μέχρι που θα έρθει το βράδυ και τότε πια παραδίνεσαι!

 Όχι για πολύ βέβαια, είπαμε, τα εγερτήριά μας τα έχουμε! Δεν θα σου κρυφτώ bebakimou, ώρες ώρες μας γονατίζεις! Ώρες ώρες δεν έχουμε κουράγιο να σε κυνηγήσουμε ή να παίξουμε μαζί σου. Αλλά ρε μπαγάσα, αν μου έλεγαν να διαλέξω ποιά version σου προτιμώ, αυτή που είσαι τώρα θα διάλεγα.

                                                                 

Γιατί τελικά

Συνέντευξη απο μια...blogger!

Που λές bebakimou, τότε, το μακρινό έτος 2012, υπήρχαν πολλοί σαν κι εμένα. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που έγραφαν όμορφες ιστορίες για τα bebakia τους, ιστορίες που μέσα απο τα blogs (αν δεν υπάρχουν σήμερα θύμισε μου να σου πώ τί και πώς ήταν αυτά τα blogs) τις διάβαζαν κι άλλοι άνθρωποι και σχολίαζαν με πολύ αγάπη και χιούμορ και καμιά φορά έδινε συμβουλές ο ένας στον άλλον. Γενικά ήταν μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα όλο αυτό, το ότι κάποιος παντελώς άγνωστος που μπορεί να ζεί στην άλλη άκρη της Ελλάδος κι όχι μόνο, κάνει τον κόπο και διαβάζει τις δικές μου (σου) ιστορίες και σχολιάζει, συμβουλεύει, συγκινείται...Κάποια στιγμή άρχισε να κυκλοφορεί ανάμεσα σε αυτούς τους bloggers ένα "παιχνίδι ερωτήσεων". Ανταποκρινόμενος λοιπόν εγώ στη πρόσκληση της Πολυάννας κι επειδή πάντα είχα το ψώνιο ότι μου παίρνουν συνέντευξη :)) αποφάσισα να πάρω μέρος και ιδού τ'αποτελέσματα:

1. Κοιτάς 10 χρόνια μπροστά στο μέλλον - τι βλέπεις?

Bλέπω ένα 11χρονο bebaki ζωηρό και ασταμάτητο, βλέπω βόλτες στο βουνό με τα ποδήλατα μας, βλέπω γκρίζα μαλλιά στη κεφαλή (δεν τη συνεχίζω τη παροιμία - μακρυά απο μας!), βλέπω ένα σπίτι που είναι δικό μας, βλέπω Κυριακές στο γήπεδο μαζί με tobebakimou να πανυγυρίζουμε για την Ηρακλάρα και...μια στιγμή...αυτό που φαίνεται δίπλα στο bebakimou τί είναι; χμμ...α ένα άλλο μικρό bebaki! :)

2. Γάτα, σκύλος ή άλλο κατοικίδιο?

Γάτα και δε σηκώνω κουβέντα! Τ'αγαπάω τα σκυλάκια αλλά χρειάζονται πολύ φροντίδα και δεν έχω τόση υπομονή. Η γάτα τα κάνει όλα μόνη της και αν είσαι τυχερός θα μπορείς να χουζουλιάζεις μαζί της στο κρεβάτι ή στο καναπέ! Μου'χει λείψει το "χουρ-χουρ" του γάτου μου...

3. Μαγειρική ή ζαχαροπλαστική και γιατί?

Χμμ...Νομίζω μαγειρική αν και δεν ασχολούμαι με τίποτα απο τα 2! Με τα γλυκά δεν τρελαίνομαι κιόλας. 

4. Ποιο ελάττωμα δε συγχωρείς με τίποτα?

Με ενοχλούν απίστευτα η αδιακρισία και το "δήθεν".

5. Ποιο πιστεύεις είναι το μεγάλο "ατού" σου?

Νομίζω το ότι δεν σκύβω εύκολα το κεφάλι. Είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος και προσπαθώ να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με χαμόγελο. 

6. Τι σου έχει λείψει πιο πολύ απ' όταν έγινες μαμά / μπαμπάς?

Θα έλεγα ο ελεύθερος χρόνος, το να ξαπλώνω στον καναπέ με τη zagi μου και να βλέπουμε ταινίες, να πηγαίνουμε για κανα καφέ Κυριακή μεσημέρι, κάποιες στιγμές που δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα...και δεν έκανα τίποτα...τέτοια μικρά πράγματα.

7. Αν μπορούσες να μάθεις ένα μόνο πράγμα στα παιδιά σου, ποιο θα ήταν αυτό?

Να πιστεύουν στον εαυτό τους (αφού πρώτα αποκτήσουν γνώσεις και καλλιεργήσουν όλες τις δυνατότητές τους).

8. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και ζητάς συγγνώμη ή σφυρίζεις αδιάφορα;

Δεν θα έλεγα ότι έχω κάνει και τρομερά παραπτώματα στη ζωή μου. Αλλά γενικά, ναι, μπορώ να πώ ότι δεν διστάζω να ζητήσω συγνώμη σε περίπτωση που έχω κάνει τη στραβή μου!

9. Θέατρο, Σινεμά ή τηλεόραση?

Θέατρο δεν έχω πάει ποτέ! Σινεμά έχω να πάω απο τότε που ανακάλυψα τα torrents (!), η τηλεόραση είναι περισσότερο διακοσμητική στο σπίτι. Ανοίγει λίγο το βράδυ για να δώ κανένα CSI ή κάτι τέτοιο.

10. Τι σε ηρεμεί όταν τα νεύρα σου είναι κρόσσια?

Να πάρω το αυτοκίνητο, να ανέβω στο δάσος και να κάνω μια βόλτα. Εννοείται ότι θ'ανέβω και μέχρι το παρεκκλήσι του Πρ. Ηλία να δώ τη θέα!

11. Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας?

Εδώ θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη έκθεση! Γεινικά,ναι, πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει αν απο την αρχή έχουν αποφασίσει ότι θα είναι φίλοι και τίποτα άλλο.

co-sleeping (και άσε τους άλλους να λένε)

Το ομολογώ δημοσίως, δίχως φόβο και με πολύ πάθος - κάποια βράδια κοιμάσαι μαζί μας! Όχι καθ'όλη τη διάρκεια (αυτό έγινε όλο κι όλο μια φορά που εκείνο το άτιμο το δοντάκι δεν έλεγε να βγεί και είχες πλαντάξει στο κλάμα) αλλά απο τις 5-6 το πρωί που ξυπνάς και μέχρι που πια αποφασίζεις να σηκωθείς απο το κρεβάτι (γύρω στις 8.30 συνήθως). Εγώ βέβαια στις 7.30 είμαι στο πόδι αλλά προλαβαίνω να το απολαύσω για 1-2 ωρίτσες!

Αυτό το "co-sleeping" μου ήταν εντελώς άγνωστο (εντάξει, Αγγλικά ξέρω, αλλά καμιά φορά το νόημα "χάνεται στη μετάφραση") ώσπου μου εξήγησε η zagi μου, το έψαξα κι εγώ κι έμαθα. Αν μου το έλεγες παλαιότερα, φαντάζομαι θα μου φαινόταν αρκετά περίεργο, ίσως όσο φαίνεται και στους περισσότερους που δεν έχουν παιδιά. Τους το λές και σε κοιτάνε μ'ενα ύφος λες και κάνεις κάτι αδιανόητο! 'Εως ένα σημείο το καταλαβαίνω. Υπάρχει ο φόβος " να μη κακομάθει το παιδί γιατί μετά...". 

Μετά τί;; Φαντάζεσαι τον εαυτό σου bebakimou να είσαι 14-15 χρονών και να θέλεις να κοιμάσαι στο κρεβάτι των γονιών σου;; Δεν νομίζω! 

Λοιπόν, πέρα απο το πόσο τέλειο είναι να κοιμάσαι μαζί μας στο κρεβάτι (όσοι έχουν παιδιά με καταλαβαίνουν σίγουρα), το co-sleeping σου κάνει καλό (σίγουρα κάνει καλό και σε εμάς). 

Μερικά απο τα οφέλη της επαφής σώμα με σώμα τη νύχτα είναι η ρύθμιση της αναπνοής, του μεταβολισμού, της θερμοκρασίας, του καρδιακού ρυθμού, του ανοσοποιητικού συστήματος, η ορμονική εξισορρόπηση, ο καλύτερος θηλασμός (γιατί, ναι, ακόμη θηλάζεις και μπράβο σου - και κυρίως μπράβο στη μαμά που αντέχει ακόμα!), η εξάλειψη πιθανοτήτων αιφνίδιου θανάτου κ.α. Εκτός αυτού, τί πιο φυσιολογικό απο ένα μωρό να κοιμάται μαζί με τους γονείς του δηλαδή;; Και δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να καταπολεμήσουμε τα ένστικτά μας στη τελική! Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι περιορισμοί γιατί δεν παύεις να είσαι ενα bebaki.

Το σίγουρο είναι ότι εγώ και η μαμά σου το απολαμβάνουμε αφάνταστα και κάθε βράδυ ανυπομονώ να φτάσει η ώρα που θα σε βάλω είτε εγώ είτε η μαμά ανάμεσά και θα σε νιώσω δίπλα μου. Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω σωστά όλο αυτό. Δεν υπάρχει ομορφότερη αίσθηση απ'το να ανοίγω τα μάτια μου και να βλέπω το προσωπάκι σου σχεδόν κολλημένο πάνω μου, να νιώθω την ανάσα σου, να πέφτουν τα χεράκια σου πάνω μου άθελα σου, μέσα στον ύπνο σου. Ακόμα και αν συχνά τρώω μερικές κλωτσιές ή αναγκάζομαι να κοιμάμαι στη άκρη του κρεβατιού γιατί εσύ έχεις απλώσει χέρια-πόδια και μ'έχεις εκτοπίσει! Είναι μικρό το τίμημα! Γι΄αυτό σου λέω, co-sleeping και άσε τους άλλους να λένε. Αυτοί χάνουν!

Μπαμπάς, ετών...1!

Το τί θα σου έγραφα σήμερα το σκέφτομαι εδώ και μέρες. Προσπαθούσα να βρώ πώς θα αρχίσω, τί θα γράψω, πώς να τελειώσω. Μάταια. Τί μπορείς να γράψεις για κάτι τόσο μεγάλο;

Κάτι τόσο συγκλονιστικό; Σαν σήμερα, πριν απο έναν χρόνο, όλα άλλαξαν. Υποτίθεται ότι η μητέρα-φύση σου δίνει κι ένα χρονικό διάστημα 9 μηνών να προετοιμαστείς. Αλλά για ποιά προετοιμασία μιλάμε; Όσο και να τα έχεις σκεφτεί τα πράγματα, όπως κι αν τα έχεις φανταστεί, η πραγματικότητα σου βγάζει τη γλώσσα. 

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, ήρθες στη ζωή μας, σαν ένας ήλιος φωτεινός, και γέμισες με το εκτυφλωτικό σου φως κάθε γωνιά του σπιτιού μας και της καρδιάς μας. 

Ήσουν ένας κούκλος, ένα πλάσμα τόσο τέλειο, που καμιά φορά καθόμουν και σε κοιτούσα με τις ώρες για να σιγουρευτώ ότι είσαι δικός μου, ότι είσαι εκεί, ότι δεν θα ξυπνήσω και θα λείπεις.

Μεγάλωσες bebakimou. 

Μου το έλεγαν "φρόντισε να χαρείς αυτόν τον πρώτο χρόνο γιατί περνάει τόσο γρήγορα..."  Και εντάξει, είπαμε να περνάει γρήγορα αλλά όχι κι έτσι! 

Θυμάμαι πόσο φοβισμένοι και ταυτόχρονα ενθουσιασμένοι ήμασταν με τη μαμά σου, όταν φεύγαμε απο το μαιευτήριο και πηγαίναμε σπίτι μας...για πρώτη φορά 3 στο αυτοκίνητο! 

Τί να σου πώ; Ότι οδηγούσα στη δεξιά λωρίδα και πήγαινα με 40 χλμ επειδή όλες μου οι φοβίες βγήκαν εκείνη την ώρα στην επιφάνεια; Ότι όποιο αυτοκίνητο έβλεπα στον καθρέπτη ήμουν σίγουρος ότι έρχεται κατα πάνω μας; Ότι όποιον έβλεπα να οδηγεί περίεργα ήθελα να τον αρπάξω απο τον λαιμό και να του φωνώξω "πρόσεχε ρε, στο αυτοκίνητο κουβαλάω το νεογέννητο παιδί μου"; 

Ότι απέφευγα τις λακούβες όπως ο διάολος το λιβάνι; Τώρα τα σκέφτομαι και χαμογελώ, αλλά εκείνη τη μέρα ζούσα έναν εφιάλτη, μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι μας. 

Να θυμηθώ το πρώτο βράδυ που δεν κλείσαμε μάτι απο το άγχος; 

Όπως και να΄χει, δεν θέλω να σου πω πάλι αυτά.

Αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι ο πρώτος σου χρόνος ήταν σκέτη μαγεία, ότι είσαι ένα καταπληκτικό παιδί, γεμάτος ενέργεια, χαμογελαστός και όλο αυτό έχει συνεπάρει εμένα και τη μαμά σου. 

Είσαι όλη μας η ζωή, είσαι η πρώτη και η τελευταία μας σκέψη κάθε μέρα.

Είσαι το γέλιο μας, το παιχνίδι μας, η αγωνία μας (και καμιά φορά και τα τεντωμένα νεύρα μας...).

Σήμερα που κλείνεις τον πρώτο σου χρόνο, θέλω να σου ευχηθώ και να σου υποσχεθώ κάτι.

Να σου ευχηθώ να έχεις μια ζωή όπως θα την ονειρευτείς, να μη χάσεις το χαμόγελο σου, να κρατήσεις αυτή την αστείρευτη ενέργεια (που μας έχει ξετινάξει) για πάντα και ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου να το αγαπήσεις όσο αγαπάμε εμείς εσένα. 

Και θα σου υποσχεθώ πώς ότι κι αν συμβεί, εγώ θα είμαι εκεί για σένα, να σε υποστηρίξω, να σε βοηθήσω, να σε νταντέψω, να σε χαϊδέψω, ν'ανοίξω την αγκαλιά μου και να κουλουριαστείς μέσα, να μη μπορεί κανείς και τίποτα να σε πειράξει.

Δεν έχει σημασία πόσο χρονών θα είσαι. 

Είσαι και θα είσαι για πάντα tobebakimou.

Να τα εκατοστήσεις αγοράκι μου. Σ'αγαπώ...

If I had my child to raise all over again

Ψάχνοντας διάφορα post σε διάφορα blogs μπαμπάδων και μαμάδων που συνηθίζω να διαβάζω, βρήκα ένα καταπληκτικό βίντεο στο http://vassilisonline.blogspot.com. Πρόκειται στην ουσία για ένα σύντομο ποίημα της Diane Loomans, συγγραφέα, ομιλήτριας και coach. Η Diane μέσα σε μερικές αράδες έχει καταφέρει να αποτυπώσει όλες εκείνες τις σκέψεις που κάνω ως γονιός για τον τρόπο που σε μεγαλώνω, πως σου συμπεριφέρομαι, για τις ημέρες και το χρόνο που χάνω όταν δεν παίζω μαζί σου...
Ιδιαίτερα συγκινητικό αλλά και επιμορφωτικό, κυρίως για εμένα, που είμαι νέος στο "μπαμπαδιλίκι"!
Ελπίζω κι εύχομαι να σε μεγαλώσω έτσι. Αν πάλι με δείς να ξεφεύγω, θύμησε μου να ξαναδώ το βίντεο...

                                  

http://www.ifihadmychildtoraiseagain.com/

Δεν ξέρω αν στο έχω πεί....

......αλλά το χαμόγελο σου όταν ανοίγω τη πόρτα επιστρέφοντας απο τη δουλειά, η αγκαλιά που μου ζητάς μόλις με δείς, το πώς τρέχεις (λέμε τώρα...) να έρθεις προς το μέρος μου, σημαίνουν για μένα τα πάντα. Ξεχνάω άγχος, τρέξιμο, υποχρεώσεις. Όλα εξαφανίζονται μεμιάς.

Τόσο απλά, τόσο γρήγορα. Και είσαι μόνο 11 μηνών bebakimou.....

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν η ζωή μου πριν μπεις εσύ φουριόζος μέσα σε αυτήν.

Εντάξει, ίσως κάποια πράγματα να μου έχουν λείψει.

Αλλά έχεις προσθέσει τόσα πολλά εσύ, που φαίνονται ασήμαντα.

Κάθε μέρα που επιστρέφω απο το γραφείο περιμένω με ανυπομονησία να μάθω απο τη μαμά σου τί καινούργια σκανταλιά έκανες, ποιό νέο κατόρθωμα έκανες, ποιό συρτάρι κατάφερες να ανοίξεις, μέχρι πού περπάτησες, πόσο έφαγες, τί έφαγες.

Δεν τ'αλλάζω αυτά μικρέ μου. Είναι ανεκτίμητα και ασύγκριτα πιο ενδιαφέροντα απ'οτιδήποτε άλλο.

Άλλωστε, όλα αυτά που έχω "χάσει" θα τα ξαναβρώ κάποια στιγμή.

Αυτές οι στιγμές μαζί σου όμως είναι τώρα. Μόνο τώρα.

Κι εγώ τώρα κανονικά θα έπρεπε να δουλεύω αλλά αντί γι'αυτό κάθομαι και σου γράφω κάτι που θα διαβάσεις χρόνια αργότερα :))