«Ένα μικρό βήμα για τη μαμά και το μπαμπά, ένα μεγάλο άλμα για tobebakimou»

Στις 20 Ιουλίου 1969 ο Νιλ Άρμστρονγκ άνοιξε τη πόρτα της σεληνάκατου στις 4:56 ώρα Ελλάδος, κατέβηκε τη μικρή σκάλα και πάτησε το πόδι του στη Σελήνη. "Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα", είπε στο Κέντρο Ελέγχου του Χιούστον.

Παραφράζοντας το, έβγαλα τον τίτλο της ανάρτησης. Όση συγκίνηση ένιωσε ο ίδιος και όλη η ανθρωπότητα εκείνη τη μέρα (θα κάνω τα στραβά μάτια στις θεωρίες συνωμοσίας ότι ΔΕΝ πήγαν ποτέ), άλλη τόση και ακόμη περισσότερη ένοιωσα εγώ και η zagi μου, όταν tobebakimou έκανε τα 3 πρώτα του βήματα! Η ψυχή μου χοροπήδηξε, το μυαλό μου κόντεψε να εκραγεί, το χαμόγελο μου έφτασε μέχρι τα αυτιά μου, τα μάτια μου γυάλισαν. Τί ήταν κι αυτό το ξαφνικό;
Αυτός βέβαια όλες τις προηγούμενες ημέρες μας προειδοποιούσε με τον τρόπο του. Στεκόταν όσο περισσότερο μπορούσε όρθιος, έκανε ένα μικρό βηματάκι κι έπιανε κάπου. Μάλλον μετρούσε τον εαυτό του. Ώσπου χθες αισθάνθηκε σίγουρος και..τσούπ! Απο τη τρέλα μου έχω την εντύπωση ότι το είδα σε slow motion. Τα θυμάμαι ένα-ένα τα βηματάκια του.
Κι έτσι μάλλον εξηγείτε κι η συμπεριφορά του τις τελευταίες ημέρες. Αρκετή γκρίνια, ανήσυχος ύπνος με 4-5 ξυπνήματα κάθε βράδυ, μας είχε ξετινάξει με λίγα λόγια.
Οπότε μάλλον μπαίνουμε σε νέα φάση. Κυνηγητό!
Βαστάτε ποδαράκια μου.


ΥΓ: Χθες tobebakimou ήταν ακριβώς 10 μηνών και 17 ημερών και ήταν του Αγίου Γρηγορίου...
Ο συνδυασμός της γιορτής (Γρηγορίου) και του περπατήματος του με ανησυχεί λίγο.... :)

Πρίν και τώρα

Πριν:

Ξυπνούσα το πρωϊ, ντυνόμουν και πήγαινα στο γραφείο. Ήξερα ότι με περιμένει πολύ δουλειά και απο το βράδυ προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη στο μυαλό μου αυτά που θα κάνω την επόμενη ημέρα.
Πού και πού κι αν χρειαζόταν, έκανα και καμιά υπερωρία ή έπαιρνα τη δουλειά στο σπίτι. Αν βαριόμουν να δουλέψω, έβλεπα καμιά ταινία μέχρι αργά το βράδυ. Δεν με ενδιέφερε τί ώρα θα κοιμηθώ. Ήξερα ότι θα κοιμηθώ την άλλη μέρα το μεσημεράκι. 1 ώρα; 2; 3; Και; Το πολύ πολύ να μου γκρίνιαζε λίγο η zagi μου γιατί βαριόταν να κάθεται μόνη ή γιατί ήθελε να πάμε καμιά βόλτα για κανα ποτάκι. Υπήρχαν μέρες που μπορεί και να περνούσα όλο το απόγευμα σερφάροντας και διαβάζοντας ή παίζοντας κανα χαζοπαίχνιδο. Κάτι για να περάσει ή ώρα. Τα σαββατοκύριακα πηγαίναμε τις βόλτες μας, τρώγαμε σε κανένα εστιατόριο ή αν μας περίσσευαν φεύγαμε όλο το Σ/Κ καμιά εκδρομούλα. Μετά το φαγητό απαραιτήτως καφέ είτε μόνοι είτε με φίλους. Δεν μας ένοιαζε το πού θα πάμε. Παραλία, Κρήνη, Περαία, δεν είχε καμιά σημασία. Ούτε η βενζίνη μας ένοιαζε ( τότε είχαμε λεφτά για τέτοια χαϊλίκια). Η τηλεόραση έπαιζε όλη μέρα άσχετα αν κανείς μας δεν τη παρακολουθούσε. Ήταν για "παρέα". Στον υπολογιστή μου δεν υπήρχαν φάκελοι "bebaki" με χιλιάδες φωτογραφίες. Στους σελιδοδείκτες μου δεν υπήρχαν sites με άρθρα όπως "Πώς να μάθουμε τα παιδιά μας να κοιμούνται", "Τα "κακά" του μωρού που θηλάζει αποκλειστικά", "123baby.me - Μετρήστε τις Συσπάσεις σας",  "Ιματισμός για το νεογέννητο", "Τοποθέτηση στο στήθος και πιάσιμο της θηλής", Πόσο ασφαλές είναι το ελεγχόμενο κλάμα;", "μπαμπάδες σε πανικό - Πώς αλλάζουμε πάνα;". 
Όταν πήγαινα στο σούπερ μάρκετ δεν περνούσα απο τον διάδρομο με τις πάνες. Φρούτα αγοράζαμε σπάνια στο σπίτι, πόσο μάλλον βιολογικής καλλιέργειας.  Όταν σχεδιάζαμε διακοπές δεν με ενδιέφερε αν το ξενοδοχείο ήταν baby-friendly, ούτε αν η πρόσβαση στη παραλία ήταν εύκολη για γονείς με καρότσι. Με ένοιαζε να έχει κανα καλό beach-bar κοντά για να ξημεροβραδιαζόμαστε εκεί με καφέδες και μπύρες κι αν είχε και λίγη φασαρία δεν έτρεχε και τίποτα "διακοπές ήμαστε".


Τώρα:  Ξυπνάω το πρωΐ, συνήθως γύρω στις 6.30, αφού έχω ξυπνήσει άλλες 2-3 φορές πιο πρίν γιατί ξύπνησε tobebakimou και ζητάει την αγκαλιά μου ή το στήθος της μαμάς του (κλίνω 99% στο δεύτερο). Ξέρω ότι με περιμένει πολύ δουλειά στο γραφείο αλλά δε με νοιάζει. Πρώτον γιατί απο τη νύστα μου η ώρα περνάει πιο γρήγορα και δεύτερον δεν έχω κουράγιο να αντιπαρατεθώ με κανέναν. Μάλλον δε με νοιάζει πλέον.  Όταν πέφτω για ύπνο δεν σκέφτομαι τη δουλειά που με περιμένει την άλλη μέρα, αλλά αν θα καταφέρω να κοιμηθώ σερί 4-5 ώρες πριν αρχίσουν τα εγερτήρια. Δεν παίρνω πια δουλειά για το σπίτι γιατί και να πάρω δεν προλαβαίνω να τη κάνω. Θέλω μόνο να περάσουν γρήγορα οι ώρες και να γυρίσω στο σπίτι, να παίξω με tobebakimou, να τον δώ να μπουσουλάει όοοολο το σπίτι, να μου σκάσει ένα χαμόγελο, να μπερδεύεται μέσα στα πόδια μου, να περνάει απο κάτω, να γελάει καρκαριστά όταν τον πετάω ψηλά και τον ξαναπιάνω, να του κάνουμε μπάνιο, να τον ντύσουμε με τα όμορφα πυζαμάκια του και να τον βάλουμε για ύπνο.
 Όταν έχει καμιά καλή ταινία, μονίμως την αφήνω στη μέση γιατί πρέπει να προλάβω να κοιμηθώ! Ούτε λόγος για μεσημεριανό ύπνο. Ο υπολογιστής στο σπίτι ανοίγει αφού πέσει tobebakimou για ύπνο. Τα σαββατοκύριακα πρέπει να βρώ χρόνο να κάνω όσα δεν προλαβαίνω όλη τη βδομάδα και φυσικά να βοηθήσω τη zagi μου που όοολη τη βδομάδα τρέχει πίσω του. Η τηλεόραση επίσης ανοίγει  αφού πέσει tobebakimou για ύπνο.  Τα bebakia απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά να βλέπουν τηλεόραση, σύμφωνα με τη μαμά! Οπότε ακολουθώ...
Στον υπολογιστή μου υπάρχουν δεκάδες φάκελοι "bebaki" με εκατοντάδες υποφακέλους υποφακέλων, με χιλιάδες φωτογραφίες και βίντεο. Στους σελιδοδείκτες μου υπάρχουν εκατοντάδες sites με άρθρα όπως "Πώς να μάθουμε τα παιδιά μας να κοιμούνται", "Τα "κακά" του μωρού που θηλάζει αποκλειστικά", "Ιματισμός για το νεογέννητο", "Τοποθέτηση στο στήθος και πιάσιμο της θηλής", Πόσο ασφαλές είναι το ελεγχόμενο κλάμα;", "μπαμπάδες σε πανικό - Πώς αλλάζουμε πάνα;", "Έναρξη στερεών τροφών", "Spoil Your Baby! Designer Baby Clothes", "«Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», κλπ κλπ.
Όταν πάω στο σούπερ μάρκετ, περνάω πρώτα απο τον διάδρομο με τις πάνες μπας και πετύχω καμιά καλή προσφορά. Μετά πάω στο μανάβικο για μπανάνες, αχλάδια, μήλα, πορτοκάλια και ότι άλλο μπορεί να αλεστεί. Έξοδοι για καφέ; Ελάχιστοι, κι αυτοί εδώ γύρω, για πάσα περίπτωση. Φέτος που πήγαμε διακοπές, κλείσαμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε, σε 3κλινο δωμάτιο, 20 μέτρα απο τη θάλασσα και πρίν αρχίζει να τσουρουφλάει ο ήλιος επιστρέφαμε στο δωμάτιο. Για βραδυνή έξοδο ούτε λόγος. Άραγμα στο μπαλκόνι, με κανένα μπουκάλι κρασί, οι δυό μας. Το 99% των συζητήσεων μας; Τί άλλο; Τobebakimou! Έκανε αυτό, έκανε εκείνο, να δούμε για 100η φορά τις φωτογραφίες και τα βίντεο της ημέρας και νωρίς νωρίς στο κρεβάτι πριν αρχίσουν τα εγερτήρια!

Κοίτα να δείς,
Μόλις παρατήρησα ότι έγραψα 22 γραμμές για το "πριν' και 33 για το "τώρα".
Τυχαίο; Δε νομίζω.

Άλμα!

Να'μαι και πάλι! Έχω αρκετές μέρες να γράψω, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν προλάβαινα. Λίγο το ψιλοτρέξιμο στη δουλειά, λίγο ότι ο υπολογιστής στο σπίτι ανοίγει αφού κοιμηθεί tobebakimou για βράδυ (δλδ κατά τις 9), δεν υπάρχει και πολύς χρόνος για γράψιμο. Anyway, tobebakimou περνάει τρελό άλμα ανάπτυξης (δεν ξέρω αν έτσι λέγεται τελικά όλο αυτό, αλλά μέσα σε μερικές μέρες έχει αναπτύξει πολλές δεξιότητες)!  Εδώ και μερικές μέρες χτυπάει παλαμάκια και όταν τον ρωτάμε "που πάς;" απαντάει "τατα". Επίσης, έχει πλέον το δικό του αγαπημένο χρώμα: το μώβ! Το "Αεροσυντριβάνι" έχει μέσα 5 μπαλίτσες, κόκκινη, κίτρινη, μπλε, μώβ και πράσινη. Πλέον έχει μάθει να πατάει μόνος του το κουμπάκι που τις εκτοξεύει. Μέχρι να πεταχτεί η μώβ είναι ψιλοαδιάφορος, απλά τις χαζεύει να χοροπηδάνε γύρω του. Ε, όταν εμφανιστεί η μωβ δεν ξέρει πού να πρωτοτρέξει για να τη πιάσει! Aν το έχουμε κλειστό, το γέρνει και οι μπαλίτσες βγαίνουν απο μέσα. Και φυσικά την μωβ θα πιάσει! Έρωτας σου λέω.
Του κάναμε ένα τέστ, βγάλαμε όλες τις μπάλες και τις αραδιάσαμε μπροστά του. Περιττό να σου πώ ότι το χεράκι του πήγε απευθείας στη μωβ! Οι υπόλοιπες μπαλίτσες δεν του κάνουν τίποτα! Θέλει μόνο τη μωβ! Μέσα σε όλο αυτό το άλμα, αυτό που πραγματικά με ενθουσιάζει είναι ότι στέκεται μόνος του, χωρίς καμιά υποστήριξη για όση ώρα θέλει αυτός. Όταν πρωτοξεκίνησε να το κάνει αυτό, κρατούσε για λίγα δευτερόλεπτα. Μάλιστα χθές τον είδα να σηκώνεται χωρίς να πιάνεται απο πουθενά. Η αποθέωση είναι όταν στέκεται και ταυτόχρονα χτυπάει παλαμάκια! :) Και μέσα σε όλα αυτά, τσούπ! Έσκασε μύτη και το 3ο μας δοντάκι!
Όπως κατάλαβες, αυτό είναι ένα κλασικό χαζομπαμπαδίστικο post!
Tobebakimou μεγαλώνει!

2011 - Να φύγει και να μη ξανάρθει (;)

Σήμερα, 30 του Δεκέμβρη 2011, θα γράψω σε 1ο πρόσωπο. Και απευθύνομαι σε σένα μικρέ μου.
Κάποια μέρα θα διαβάσεις όλα αυτά που έγραφε ο μπαμπάς σου σε αυτό το blog. Άλλωστε γι'αυτό και το ξεκίνησα. Για σένα. Θα έχεις χιλιάδες φωτογραφίες να δεις, εκατοντάδες βίντεο και αμέτρητες ιστορίες που θα σου λέμε η μαμά κι εγώ.
 Ίσως και να μην ήμαστε μόνο οι 3 μας. Μπορεί δίπλα σου τώρα να κάθεται ο μικρός σου αδελφός ή η μικρή σου αδελφή. Ποιός ξέρει; Που λές, το 2011 ήταν μια ξεχωριστή χρονιά για όλους τους Έλληνες αλλά κυρίως για εμένα και τη μαμά σου. Σίγουρα θα έχεις ακούσει κάτι για την "οικονομική κρίση" που έζησε η Ελλάδα σε αυτά τα χρόνια. Ο κόσμος περνάει δύσκολα κι ελπίζω τώρα που διαβάζεις αυτά, τα πράγματα επιτέλους να έχουν μπεί στο σωστό δρόμο και να μεγαλώνεις σε μια χώρα όπως τη φαντάζεται ο μπαμπάς. Μια χώρα που θα σε σέβεται, που θα σου δίνει ευκαιρίες, που το ταλέντο σου (όποιο κι αν έχεις) θα αναγνωρίζεται δίχως να χρειάζεται "μέσον" και οι ικανότητές σου θα πληρώνονται όπως σου αξίζει. Φευ, με αυτές τις σκέψεις σίγουρα με μεγάλωσαν και οι παππούδες σου αλλά δυστυχώς τα όνειρά τους διαψεύστηκαν γιατί τα σκουλήκια είχαν μπει πολύ βαθιά στο σώμα αυτής της χώρας. Μακάρι οι προδότες αυτή τη στιγμή να σαπίζουν στη φυλακή κι εσύ να απολαμβάνεις αυτά για τα οποία εμείς παλέψαμε.
Έλεγα λοιπόν, ότι μπορεί να ήταν μια δύσκολη περίοδος αλλά το 2011 για μένα και τη μαμά σου ήταν μια χρονιά ορόσημο. Γιατί γεννήθηκες εσύ αγόρι μου. Ήταν μια Τρίτη, στις 8 του Μάρτη και είχαμε ραντεβού στον γυναικολόγο της μαμάς για κάποιες εξετάσεις. Εκεί λοιπόν, χωρίς προειδοποίηση, ο γιατρός μας είπε ότι πρέπει να πάμε γρήγορα στο μαιευτήριο γιατί η μαμά έπρεπε να γεννήσει. Βλέπεις, ήσουν πολύ ζωηρός απο τη κοιλιά ακόμα και κατάφερες να μπλεχτείς μέσα στον ομφάλιο λώρο σου!
Φύγαμε λοιπόν σαν τους τρελούς, φτάσαμε στο μαιευτήριο, η μαμά ετοιμαζόταν και εγώ χωρίς ακόμα να έχω συνειδητοποιήσει τί ακριβώς πρόκειται να συμβεί περίμενα χαλαρός στο σαλόνι. Ήρθαν και οι θείες σου, και η γιαγιάδες σου και περιμέναμε όλοι μαζί. Ώσπου λίγη ώρα αργότερα, μια μαία βγήκε και κρατούσε εσένα μικρέ μου. Θεέ μου, ήσουν το ομορφότερο πλάσμα που είχα δεί στη ζωή μου.
Τόσο μικρούλης, αλλά με κάτι μάτια που πετούσαν φλόγες. Εξέταζες γύρω γύρω το χώρο λές και ήθελες να δείς ποιός σε πήρε απο τη ζεστή κοιλίτσα της μαμάς για να τον κατσαδιάσεις!
Και μετά σε έβαλε στην αγκαλιά μου. Έχασα τη γη κάτω απο τα πόδια μου. Εσύ, που τους προηγούμενους μήνες με κλωτσούσες μέσα απο τη κοιλιά της μαμάς, τώρα ήσουν στα χέρια μου. Και γνωριστήκαμε. Σου είπα, "γειά σου μικρούλη, είμαι ο μπαμπάς σου" κι εσύ με κοιτούσες με τόσο έντονο βλέμμα, με τις αμυγδαλωτές ματάρες σου με τις μακριές γυριστές βλεφαρίδες σου (ευγενική χορηγία της μαμάς σου, όπως θα έχεις καταλάβει), όπως κοιτάς ακόμη και τώρα. Μέχρι να σε πάμε στο δωμάτιο σου, μου φάνηκε ότι πέρασαν ώρες. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου απο πάνω σου.  Οι πρώτες κουβέντες της μαμάς όταν σε είδε ήταν "τί όμορφα ματάκια είναι αυτά;" κι ύστερα έκλαψε. Έκλαψε όχι γιατί πονούσε. Έκλαψε γιατί ήταν ευτυχισμένη. Γιατί μετά απο 8 μήνες (...και κάτι ημέρες) σε κρατούσε επιτέλους στα χέρια της.
Κι ύστερα οι μήνες περνούσαν. Και μεγάλωνες και μαζί σου μαθαίναμε πολλά καινούργια πράγματα κάθε μέρα. Αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε απο τους ήχους που έκανες πότε κάτι σε ενοχλούσε, πότε σε ευχαριστούσε, πότε ήσουν χαρούμενος, πότε ήθελες κάτι (κι εμείς δεν καταλαβαίναμε τί είναι αυτό). Και όλη μας η ζωή έγινες εσύ.
Δεν έβλεπα την ώρα να φύγω απο τη δουλειά, να έρθω σπίτι και να σε πάρω στην αγκαλιά μου. Και χορεύαμε. Χορεύαμε πολύ! Είχες ήδη βρεί τα αγαπημένα σου τραγούδια. Και αυτό που αγάπησες πιο πολύ απ'όλα ήταν αυτό (θύμισε μου να στο δείξω σε βίντεο αν δεν το έχω κάνει ακόμα).

Μόλις άκουγες τις πρώτες νότες, χαμογελούσες και περίμενες να σε σηκώσουμε στα χέρια και να χορέψουμε. Και γελούσες τόσο δυνατά βρε μπαγάσα!
Και μετά αλλάξαμε σπίτι.  Όπως σου προείπα, ήταν δύσκολοι καιροί.
Όμως ποτέ δεν έχανα την αισιοδοξία μου. Η μαμά σου ανέκαθεν απορούσε γι'αυτό αλλά έτσι ήμουν, δεν έσκυβα εύκολα το κεφάλι. Και είμαι σίγουρος ότι τελικά τα καταφέραμε μια χαρά.
Σήμερα που σου γράφω αυτό το κείμενο δεν το κάνω ούτε για απολογισμό της χρονιάς ούτε γιατί θα μάθεις κάτι καινούργιο. Σίγουρα στα έχουμε πεί όλα με λεπτομέρειες.
Σήμερα γράφω αυτό το κείμενο για να δικαιολογήσω το ερωτηματικό στον τίτλο του post.
Γιατί όσο ζόρικος κι αν ήταν αυτός ο χρόνος, για μένα και τη μαμά σου, ήταν ο καλύτερος της ζωής μας, γιατί ζήσαμε τόσα όμορφα πράγματα... Μπουσούλησες, έμαθες να τρώς, έμαθες να κάνεις κουπεπέ, έμαθες να μας χαιρετάς, έμαθες να δείχνεις αυτό που θέλεις, κατάλαβες ότι το καρότσι σου είναι για βόλτες και επιτέλους μπορέσαμε να το χρησιμοποιήσουμε, έμαθες να σηκώνεσαι όρθιος, να παίζεις με τα παιχνιδάκια σου, να ανοίγεις τα χεράκια σου για να σε πάρουμε αγκαλιά, άρχισες να λές τις πρώτες ακαταλαβίστικες λεξούλες σου.
Μας δίδαξες (άθελα σου) πώς είναι να αγαπάς ολοκληρωτικά.
Ε λοιπόν, εγώ αποφάσισα αυτά τα μικρά θαύματα - μεγάλες στιγμές να θυμάμαι απο το 2011.
(και ότι μπορώ να επιβιώσω και με 3-4 ώρες ύπνου - μόνο)
Καλή χρονιά bebakimou!

Πάει κι αυτόοοο....

Πέρασαν λοιπόν κι αυτά τα Χριστούγεννα. Μη με ρωτήσεις πώς πέρασα, τί έκανα, που πήγα. Οι απαντήσεις είναι τόσο συμβατικές και αναμενόμενες που μάλλον θα βαρεθείς και θα πεταχτείς στο επόμενο blog!
Εντάξει, ωραία περάσαμε, πάντα περνάω ωραία όταν είμαι με τη zagi μου και tobebakimou. Δεν κάναμε τίποτα ιδιαίτερο. Φαγητό τα Χριστούγεννα στα πεθερικά μου, σήμερα στους γονείς μου με πολύ κόσμο κι ένα bebaki άυπνο και γκρινιάρικο. Είχαμε κανονίσει να πάμε και σε κάτι φίλους για καφέ αλλά με τον μικρό σε τέτοια κατάσταση θα μας έβγαινε απο τη μύτη.
Οπότε ακυρώθηκε και ήρθαμε σπίτι για να τον κοιμήσουμε. ΧΑ! Ο ύπνος για tobebakimou είναι χάσιμο χρόνου! Μεγάλο βάσανο λέμε!
Αλλά θα σου πώ κάποια άλλη φορά για αυτόν τον σταυρό που κουβαλάμε.
Προχθές που λες, είχαμε επισκέψεις. Η νονά του, κάποιοι φίλοι που πρόσφατα απέκτησαν κι αυτοί το δικό τους bebaki, ήρθαν με δώρα, χαμός σου λέω. Ωραία ήταν και θα ήταν καλύτερα και σίγουρα πιο ξεκούραστα αν το πιτσιρίκι μας αποφάσιζε να κλείσει και λίιιιιγο τα μάτια του μπας και ξεκουραστούμε κι εμείς και κυρίως η μαμά του που τον έχει όοοοοολη τη μέρα με full energy και την έχει διαλύσει! Περιμένοντας τις επισκέψεις, είχαμε καθίσει σε κάτι σκαμπώ στο σαλόνι, ακουμπούσαμε το κεφάλι ο ένας στου άλλου και σχεδόν μισοκοιμόμασταν (φαντάσου τη σκηνή). Όλη τη μέρα μας είχε στο τρέξιμο, πόσο ν'αντέξουμε οι άνθρωποι;
Σήμερα πάλι, είμαι όρθιος απο τις 8 το πρωί αφού ο κύριος ξύπνησε μέσα στη τρελή χαρά και με διάθεση για παιχνίδι.  Τα πρωϊνά (σχεδόν κάθε μέρα) tobebakimou είναι στο κρεβάτι μας, αφού ξυπνάει γύρω στις 5.30, η zagi μου τον θηλάζει (εδώ και 9,5 μήνες ακούραστα...) και μετά αφού δεν έχει πια κουράγιο να τον πάει στο δωμάτιό του, κάνουμε χώρο στο δικό μας και τον βάζουμε στη μέση.
Αν δεν το έχεις κάνει, να το κάνεις, κι αν το έχεις κάνει you know what i'm talking about!
Anyway, δεν είναι μόνο που ξυπνάει μέσα στη τρελή χαρά.
Απαιτεί να ξυπνήσουμε κι εμείς! Τί θα κάνω μόνος μου, σου λέει;;;;

Και αρχίζουν οι ξεγυρισμένες σφαλιάρες και τα "τα τα τα, μπα μπα μπα" μέχρι να πείς
"οκ, ας σηκωθώ πριν μου μαυρίσει κανένα μάτι και με ξεκουφάνει".
Οπότε, έκανα τη καρδιά μου πέτρα, σηκώθηκα απο το ζεστό μου κρεβατάκι, κατεβήκαμε στο σαλόνι, αφήσαμε τη μαμά να κοιμηθεί γιατί την ταλαιπώρησε όλο το βράδυ με τα ξυπνήματα και αρχίσαμε το παιχνίδι. Σκοτάδι έξω, ψοφόκρυο λέμε, ούτε σκυλιά δεν κυκλοφορούσαν, κι εμείς

δώστου να πατάμε το κουμπί στο αεροσυντριβάνι

και να κυνηγάμε τις μπαλίτσες κάτω απο τους καναπέδες και άντε να πετάμε κάτω τα σουβέρ (που τα έχει ρημάξει τα έρμα τα σουβέρ) και ξανά μανά με το αεροσυντριβάνι, άντε να παίξουμε και λίγο με τις μπαλίτσες μας, να κάνουμε κανα σουτάκι, να βάλουμε κανα γκόλ και να πανυγυρίζουμε κι εγώ μέσα στη μαύρη νύστα ο κακόμοιρος μ'ενα μαλλί ανακατεμένο, με τα μάτια θολά απο τη νύστα.

Ώσπου επιτέλους, η ενέργεια του εξαντλήθηκε και κοιμήθηκε στην αγκαλιά μου. Όχι, μη φανταστείς ότι για 2-3 ώρες θα χαλάρωνα και θα απολάμβανα το καφεδάκι μου. Όοοοοοχι.
Tobebakimou, δεν ξέρω αν στο έχω πεί, αλλά έχει ενσωματωμένο χρονοδιακόπτη.
Timer ρε παιδί μου, πώς το λένε;

Πώς έχουν οι κουζίνες για να μη σου καεί το σουφλέ;
Ε, κάτι τέτοιο.
Ο ημερήσιος ύπνος του κρατάει τριάντα λεπτά!
Μην γελάς, ακριβώς τριάντα λεπτά, ούτε λεπτό παραπάνω.

Οπότε ήξερα πόσο χρόνο είχα για:

- να βγάλω τις πυζάμες μου
- να ντυθώ σαν άνθρωπος 

- να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου

- να βουρτσίσω κανα δόντι

- να κάνω έναν ρημαδοκαφέ

- να καπνίσω ένα τσιγάρο στα γρήγορα στο μπαλκόνι στους -3 βαθμούς

και να επιστρέψω στο σαλόνι πριν tobebakimou ξυπνήσει.

Τα πρόλαβα στο τσακ όλα αυτά.
Και μετά αααααντε πάλι απο την αρχή!
Και ξανά με το αεροσυντριβάνι, με τα σουβέρ και τούμπαλιν,
και "γκοοοοοολ" και πανηγύρια και αυτός να ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Γι'αυτό σου λέω, μη ρωτήσεις πώς πέρασα τις γιορτές. 

Έκανα τα γνωστά υπέροχα ανεκτίμητα και μοναδικά πράγματα που κάνω κάθε μέρα! :) 

Father's Day

Χθές ήταν "Father's Day". Όχι γενικά, ειδικά.
Η zagi μου πήγε να συναντήσει μια φίλη της, να πιούνε ενα καφέ, να κάνουν μια βόλτα στην αγορά, να θυμηθεί τις παλιές εποχές βρε αδελφέ! Γύρισε σπίτι κουτσαίνοντας. Παραπάτησε και ορίστε το ωραιότατο διάστρεμμα, ελαφριάς μορφής ευτυχώς. Όπερ μεθερμηνευόμενον, έπρεπε να αναλάβω δράση! Αφού ήρθε κουτσά στραβά (κυριολεκτικά) στο σπίτι, της περιποιήθηκα το λαβωμένο αστράγαλο  (κάτι που tobebakimou παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον) και ήρθε η ώρα για παιχνίδι. Η μαμά ήταν εκτός οπότε ξεκινήσαμε να παίζουμε με τις μπάλες του - που τις έχει μεγάλη αγάπη, λές να μου βγεί ποδοσφαιριστής; - μετά πιάσαμε όλα τα υπόλοιπα παιχνιδάκια, φυσικά έψαχνε μονίμως αυτά που εμείς του κρύβαμε (τηλεκοντρόλ, παντόφλες κλπ).
 Του ετοίμασα το απογευματινό του, μπανάνα με βρώμη, (πολύ την αγαπάμε την μπανάνα), τον τάϊσα, του έδωσα νερό και δώστου ξανά παιχνίδι. Ώρες ώρες απορώ με την ενέργεια αυτού του παιδιού. Να πείς ότι κοιμάται και ξυπνάει ορεξάτος; Μπα! Καμιά ώρα μέσα στην ημέρα και αυτό στα hi του.

Αφού εξάντλησε το πρόγραμμα με τα παιχνίδια του, ήρθε η ώρα για ασταμάτητο μπουσούλημα, πιάσιμο απο όπου βρεί και σήκωμα που πάντα συνοδεύεται απο 3-4 μεγαλοπρεπείς τούμπες, αφού παίρνει αέρα και αφήνει τα χέρια του ελεύθερα.

Και μετά αρχίσαμε να χαζεύουμε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα λαμπάκια που αναβοσβήνουν είναι το καλύτερο θέαμα για tobebakimou!
Κάπως έτσι η ώρα πέρασε και έφτασε η ώρα του μπάνιου και του ύπνου.
Φυσικά οι υποχρεώσεις μου δεν σταμάτησαν εκεί.
Tobebakimou ακόμα ξυπνάει μέσα στη νύχτα και ψάχνει τη μαμά του. Η μαμά του, όπως είπα, είχε βγεί off duty για χθές τουλάχιστον οπότε σηκώθηκα 2-3 φορές μέσα στα άγρια μεσάνυχτα, να τον πάρω αγκαλιά (σκέτη γλύκα όταν είναι αγουροξυπνημένος και ζεστός απο τα σκεπάσματα του), να τον καθυσυχάσω, να τον κουνήσω λίγο για να ξανακοιμηθεί κλπ κλπ.

Κάπως έτσι κυλάει η ημέρα μου απο την ώρα που θα επιστρέψω στο σπίτι. Μερικές φορές είναι κουραστικό, δε λέω. Αλλά, είναι μια δουλειά που κάποιος πρέπει να κάνει. Και δεν είναι και τόσο δυσάρεστη άλλωστε! :)

Τί είναι τελικά τα Χριστούγεννα;

Μην είναι οι στολισμένες βιτρίνες; Τα λαμπιόνια  made in China που φεγγοβολούν το καθένα στο ρυθμό του; Τα δέντρα που στολίζουμε; Οι κόκκινες οι μπάλες; Μην είναι τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες; Δεν το κρύβω, ποτέ δεν ήμουν φαν των Χριστουγέννων, πόσο μάλλον όλων όσων πρέπει να κάνει κάποιος τα Χριστούγεννα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να είμαι χαρούμενος "γιορτάρες μέρες". Οι άλλες μέρες τί έχουν δηλαδή; Εντάξει, δε λέω, όλη αυτή η ατμόσφαιρα είναι κάπως, θες δε θες επηρεάζεσαι και όσο να'ναι σκάς και κανα χαμόγελο παραπάνω. Αλλά αυτή η εξαναγκασμένη χαρά ρε παιδί μου, μου τη δίνει στα νεύρα. Άσε που με όλα αυτά που συμβαίνουν έχει πάει περίπατο και η "γιορτινή διάθεση".
Όμως είναι αλλιώτικα τα φετινά Χριστούγεννα.
Για όλους.
Για τους ίδιους αλλά και για διαφορετικούς λόγους για τον καθένα.
Για μένα και τη zagi μου είναι σίγουρα ξεχωριστά.
Είναι τα πρώτα μας με tobebakimou!

Όσο να πείς, κάνει τη διαφορά ο μικρός!
Οπότε, φοράμε το καλύτερο μας χαμόγελο, ψήνουμε τα κουλουράκια μας, τα μελομακάρονα μας, τους κουραμπιέδες μας, στολίζουμε το δεντράκι μας, φορτίζουμε φωτογραφικές μηχανές και βιντεοκάμερες, ξεχνάμε τα προβλήματα και φροντίζουμε να μείνουν αξέχαστα σε εμάς που θα τα θυμόμαστε αλλά και στο bebakimou που θα τα "ζήσει" μερικά χρόνια αργότερα μέσα απο φωτογραφίες και βίντεο.
Merry Christmas!

Χριστούγεννα x3

δέντρο για τρείς...

Αυτό που πριν ένα χρόνο ήταν απλά φαντασία σήμερα έγινε πραγματικότητα. Στολίσαμε το δέντρο μας και για πρώτη φορά...ήμασταν 3!
Βέβαια tobebakimou δεν πολυκατάλαβε τί έκανε ο μπαμπάς, έβλεπε με απορία, ήθελε να τα πιάσει όλα (φυσικά...) και αφού είδε ότι δεν του έδινα τίποτα, είπε να ρίξει έναν χαλαρωτικό υπνάκο στην αγκαλιά της μαμάς! Όταν ξύπνησε, είχα ήδη σβήσει όλα τα φώτα και μόνο τα λαμπάκια του δέντρου χαλούσαν το σκοτάδι. Για λίγα δευτερόλεπτα είχε μια έκπληξη στο βλέμμα...
Προσπαθούσε να καταλάβει τί είναι αυτά τα περίεργα πράγματα που αναβοσβήνουν και το βλέμμα του δεν έφευγε απο εκεί. Όταν αυτά άρχισαν το παιχνίδι τους, ένα χαμόγελο ενθουσιασμού εμφανίστηκε στο προσωπάκι του κι εγώ έλιωσα. "Είμαι μπαμπάς του" σκέφτηκα "και αυτό είναι το Χριστουγεννιάτικο μας δέντρο". Η σκέψη ότι είμαι μπαμπάς αυτού του μπόμπιρα ακόμα με συγκινεί και μάλλον αυτό δεν θ'αλλάξει ποτέ.

Θα μπορούσα να το στολίζω κάθε μέρα αυτό το δέντρο, κι όλα τα δέντρα του κόσμου, μόνο για να ξαναδώ τα ματάκια του να γυαλίζουν έτσι.

Είναι μικρούλης ακόμα και δεν καταλαβαίνει γιατί γίνονται όλα αυτά, αλλά σίγουρα το διασκεδάζει!

Είναι τα πρώτα μας Χριστούγεννα.
Εγώ, το κορίτσι μου και tobebakimou.

tobebakimou σε αριθμούς

8 μήνες & 25 ημέρες 

(πέρασαν απο τη πρώτη φορά που τον πήρα στα χέρια μου 

ή 272 ημέρες - 6528 ώρες - 391680 λεπτά)

8.10μμ 

(η ώρα της γέννησης του, μετά απο τρελή κούρσα μέχρι το μαιευτήριο)

2980 

(τα κιλά του όταν γεννήθηκε - φαινόταν στρουμπουλός απο τη κοιλιά)

9030 γραμμάρια

(μετά απο 9 μήνες ασταμάτητου θηλασμού απο την ηρωΐδα μαμά του)

49 

(τα εκατοστά του ύψους του όταν γεννήθηκε - κοντός, αλλά σουπιά :)

71 εκατοστά 

(τόσο είναι πλέον το ύψος του)

0.106457925636008 

(η ηλικία του σε σκυλίσια χρόνια - ένα μικρό κουταβάκι)

3 & 7 

(είναι οι τυχεροί του αριθμοί)

28/08

(η βάπτιση του και μας άκουσαν όooooλα τα περίχωρα)

94 

(ημέρες πριν τα πρώτα του γενέθλια - α π ί σ τ ε υ τ ο.....)

1195 

(οι φωτογραφίες που τον έχουμε τραβήξει - δλδ 5 την ημέρα  - και τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι και πάαααρα πολλές τελικά)

94 

(τα βίντεο - τα οποία βλέπουμε και ξαναβλέπουμε)

9 posts 

(μέχρι σήμερα στο blog - θέλω να γράφω κάθε μέρα αλλά δεν τα καταφέρνω)

5 

(τα μέλη στη παρέα μέχρι σήμερα)

387

(οι επισκέψεις στο blog - και σας ευχαριστώ πολύ)

*την ιδέα για το συγκεκριμένο post την "έκλεψα" απο τον babaka?    
Thanx m8!

"Κού-πε-πε...

κου-πε-πε, ο μπαμπάκας έρχεται, να του φέρει κατιτί, κουλουράκια στο χαρτί" ή όπως αλλιώς το ξέρει ο καθένας, σε κάθε παραλλαγή που βολεύει. Πού κολλάει το τραγουδάκι θα αναρωτιέσαι τώρα. Είχα γράψει και παλιότερα πως ότι μικρό, χαζό και πιθανόν ασήμαντο για κάποιον που δεν έχει γίνει ακόμα γονιός για μένα είναι big thing! Έτσι και το "κου-πε-πε". Μετά απο μήνες που οι γιαγιάδες του, του το τραγουδάν (δίχως αποτέλεσμα και καμιά απόκριση) αλλά και τις επίμονες προσπάθειες της zagi μου τον τελευταίο καιρό (επίσης χωρίς αποτέλεσμα), ξαφνικά το Σάββατο, ΜΠΑΜ! Ένα μικρό στρουμπουλό χεράκι άρχισε να κάνει "κου-πε-πε"! Αμάν τρέλα και χαμός! Μόλις είχαμε ξυπνήσει και ο μικρός φυσικά όπως κάθε πρωΐ ήταν ανάμεσα μας (άλλο που δεν θέλουμε..).
Αισθάνθηκα κάποιον να μου σηκώνει το χέρι. Ανοίγω τα μάτια και τον βλέπω, αγουροξυπνημένο αναμαλλιασμένο και στρουμπουλό μέσα στο άσπρο κολλητό του φορμάκι (θεϊκή εικόνα), να κάθεται ανάμεσα μας και να έχει πιάσει με το χεράκι του το δάχτυλο μου, μάλλον προσπαθώντας να με ξυπνήσει για να παίξουμε. Η ώρα ήταν 8 το πρωΐ και τέτοια ώρα τέτοια λόγια. Ξύπνησα τη zagi μου και αυτή για να τον κοιμήσει άρχισε να του τραγουδά το "κου-πε-πε". Κι εκεί που περιμέναμε να ζαλιστεί και να ξανακοιμηθεί, αρχίζει να κουνά τα στρουμπουλά του χεράκια στο ρυθμό! Απο προχθές που το κατάφερε το κάνει συνέχεια πλέον. Τώρα θα μου πείς "σιγά τα ωα" και θα σου πώ  "τί λές ρε;;".
Το κούνημα με τα χεράκια του είναι η πρώτη ουσιαστική επικοινωνία που είχαμε ως τώρα. Η πρώτη φορά που του ζητάμε να κάνει κάτι και το κάνει. Δεν το λές και λίγο....


* Κι επειδή αυτά εγώ δεν τ'αφήνω έτσι, έψαξα λοιπόν και βρήκα ότι το κου-πε-πε έρχεται από τη μακρινή αρχαιότητα, όταν οι Αχαιές μητέρες κοίλαιναν, λέει, τη χούφτα τους, την έδειχναν στο βρέφος και του έλεγαν: κούπα, παι! κούπα,παι !