4 ημέρες μετά

Έχουν περάσει μόνο 4 ημέρες κι ο πόνος είναι ακόμα τόσο δυνατός...Πώς θα συνηθίσω την απώλειά του; Ακόμα νομίζω πώς θα τον ακούσω να φωνάζει στο ακουστικό του τηλεφώνου καθώς θα μιλάω με τη γιαγιά σου...φώναζε απο μακρυά "τί κάνεις υιέ; Φιλιά στη νύφη μου "...
Ξέρεις τί είναι αυτό που μου σπαράζει τη καρδιά; Ότι δεν θα τον θυμάσαι bebakimou...Δεν θα τον θυμάσαι τον παππούλη σου.... Δεν θα τον ζήσεις, δεν θα τον γνωρίσεις, δεν θα μάθεις ποτέ πόσο υπέροχος άνθρωπος ήταν. Δεν θα μάθεις ποτέ πόσο πολύ σε αγαπούσε, πόσο περήφανος ήταν που είχες το όνομα του. Δεν θα σε πάει βόλτα στο πάρκο, που τόσο πολύ το περίμενε.... Δεν θα σε πάρει απο το χέρι να σε πάει βόλτα στην πλατεία, να περηφανευτεί για το εγγονάκι του.
Δεν θα σου δώσει ποτέ κρυφά απο εμάς σοκολάτες, δεν θα σε κακομάθει όπως κάνουν όλοι οι παππούδες. Και προχθές...αχ προχθές μου έσκισες τη καρδιά, όταν πήγαμε επίσκεψη στη γιαγιά κι εσύ φώναζες "παππού...παππού" και έδειχνες τον καναπέ της κουζίνας...γιατί εκεί τον είχες δεί τελευταία φορά, ξαπλωμένο κι εξαντλημένο...Ήθελε τόσο πολύ να σε πάρει αγκαλιά και να σε φιλήσει, αλλά δεν είχε δυνάμεις...δεν μπορούσε πλέον. Κι έβλεπα στα μάτια του πόσο απεγνωσμένος ήταν, πόσο ανήμπορος και συνάμα τρομαγμένος. Ήθελα να κλάψω, αλλά κρατήθηκα για χάρη της γιαγιάς σου...η καημενη κάνει τέτοια υπερπροσπάθεια να φανεί ψύχραιμη αλλά η θλίψη στο βλέμμα της λέει πιο πολλά απ'όσα νομίζει. Κι έχουν περάσει μόνο 4 ημέρες......

ΥΓ. Με συγχωρείς μικρέ μου αν σε στεναχωρώ, αλλά εγώ ήμουν το δικό του bebaki...

Μια Κυριακή αλλιώτικη απο τις άλλες....

Ξέρεις πόση ώρα σκέφτομαι τί τίτλο να δώσω σε αυτή την ανάρτηση;
Δεν μου κάθεται τίποτα, δεν μου αρέσει τίποτα γιατί είναι μερικά πράγματα που απλά δεν μπορείς ούτε καν να τα περιγράψεις πόσο μάλλον να τα δώσεις και τίτλο.
Θα σου πω περιληπτικά μια ιστορία. Ήταν κάποτε bebakimou ένα αγοράκι. Ο μπαμπάς του ήταν ένας καλός άνθρωπος, οικογενειάρχης, ήσυχος και ευγενικός. Πάντα με ένα τραγούδι στα χείλη. Όταν κάποιος τον φώναζε,  κατέβαινε τα 36 σκαλοπάτια που χώριζαν το σπίτι του απο τον δρόμο πάντα σιγοτραγουδώντας ή σφυρίζοντας. Το αγοράκι που σου λέω, δεν θυμάται και πολλά απο την παιδική του ηλικία που να περιλαμβάνουν και τον μπαμπά του. Όχι γιατί ο μπαμπάς του τον παραμελούσε ή κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα. Τον αγαπούσε πολύ. Όμως, το αγοράκι της ιστορίας μας δεν ήταν μόνο του.
Είχε και 2 μεγαλύτερες αδελφές που τον αγαπούσαν πολύ. Τον πήγαιναν βόλτες με το καρότσι του, έπαιζαν μαζί του. Όμως bebakimou για να μπορέσει να ζήσει αυτή η οικογένεια ο μπαμπάς έπρεπε να δουλεύει. Να δουλεύει πολύ και σκληρά. Σε 2 και 3 δουλειές τη μέρα. Αλλά δεν παραπονιόταν. Ήξερε ότι πρέπει να το κάνει ακόμη κι αν αυτό του στερούσε το χρόνο για να παίξει με τα παιδιά του. Ύστερα όμως ερχόταν το Σαββατοκύριακο και ο μπαμπάς ήταν εκεί. Για το αγοράκι μας, η Κυριακή ήταν η καλύτερη μέρα του κόσμου. Γιατί την Κυριακή ο μπαμπάς του ήταν όλος δικός του. Η μαμά έπρεπε να έχει έτοιμο το φαγητό νωρίς, γιατί οι άντρες της θα πήγαιναν στο....γήπεδο! Ναι, ο μπαμπάς ήταν ποδοσφαιρόφιλος και αγαπούσε μόνο μια ομάδα. Τον Ηρακλή. Την Ηρακλάρα του όπως την έλεγε. Φυσικά το μικρόβιο το κόλλησε και στο αγοράκι της ιστορίας μας. Έτσι κάθε Κυριακή, ο μπαμπάς και το αγοράκι έτρωγαν νωρίς νωρίς, ντύνονταν και κατέβαιναν στη πλατεία του χωριού. Εκεί, όλο και κάποιον θα συναντούσαν που θα πήγαινε στο γήπεδο με το αυτοκίνητο του. Γιατί η οικογένεια δεν είχε δικό της αυτοκίνητο. Όμως πάντα κάποιος βρισκόταν. Με πόση αγωνία περίμενε το αγοράκι να δεί κάποιον να σταματάει για να τους πάρει! Και μετά στο γήπεδο...τί ωραία που ήταν στο γήπεδο!
Και έτσι τα χρόνια περνούσαν. Ήταν μια ευτυχισμένη οικογένεια. Και το αγοράκι μεγάλωσε και  πήρε δικό του αυτοκίνητο. Πλέον, δεν χρειαζόταν να περιμένουν να περάσει κάποιος να τους πάρει! Όμως η παρέα είχε μεγαλώσει. Η μεγάλη αδελφή του είχε παντρευτεί και είχε πλέον δύο δικά της παιδάκια. Και πηγαίνανε όλοι μαζί στο γήπεδο! Το μικρό αγοράκι είχε μεγαλώσει, είχε γίνει ολόκληρος άντρας και είχε κάνει κι αυτός ένα παιδάκι. Ένα αγοράκι. Ένα πανέμορφο αγοράκι. Και ονειρευόταν τη μέρα που αυτός, το παιδί του, ο μπαμπάς του και τα 2 ανίψια του θα πήγαιναν μια μέρα όοοολοι μαζί στο γήπεδο να δούνε τον Ηρακλή!
Αλλά bebakimou, η ζωή είχε άλλα σχέδια.
Ο μπαμπάς του αρρώστησε....Αρρώστησε ξαφνικά και βαριά. Και μια ημέρα, μια παγωμένη Κυριακή του Δεκέμβρη, σ' ενα κρεβάτι νοσοκομείου κι ενώ το αγοράκι της ιστορίας μας του κρατούσε το χέρι σφιχτά, έφυγε απο τη ζωή τόσο ήσυχα κι ήρεμα όσο είχε ζήσει. Με αξιοπρέπεια και λεβεντιά.
Και το αγοράκι έβαλε τα κλάματα. Είχε χάσει τον μπαμπά του, έτσι ξαφνικά.
Το όνειρό του δεν θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα κι έκλαιγε απαρηγόρητα.
Όμως μετά, σκέφτηκε ότι πρέπει να συνέλθει.
Γιατί είχε ένα παιδάκι να μεγαλώσει, που μάλιστα το είχε ονομάσει όπως τον μπαμπά του.
Τον έλεγαν Γιώργο.
Αλλά αυτός, τον φώναζε tobebakimou.....

Για τον μπαμπά μου...τον παππού σου..

Το πιο σύντομο post που θα διαβάσεις....

"-Γιώργο, τον αγαπάς το μπαμπά;"

"-Νιεεε"

ΛΙΩΜΑ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ!

H πλάνη και η πραγματικότητα!

Που λές bebakimou, σου έχω ξαναπεί ότι είσαι ζωηρούλης, όπως επίσης σου έχω πει ότι όταν ΔΕΝ είσαι ζωηρούλης, η μαμά και ο μπαμπάς ανησυχούνε (αυτό σίγουρα θα έχει κάποια ονομασία στη ψυχολογία - θα το ψάξω και θα στο πω)! Σε θεωρούσα υπερκινητικό, με τη μαμά σου λέγαμε πως είναι τρομερό να μη κάθεσαι πουθενά, να τρέχεις (ή να μπουσουλάς όταν ήσουν πιο bebaki) συνέχεια μέσα στο σπίτι, να μη κάθεσαι στην αγκαλιά πάνω απο 3", ακόμα και στον ύπνο σου ήσουν ανήσυχος.
Όπως και να'χει, συμβιβαστήκαμε. Αυτός είσαι κι αν μας αρέσει (που μας αρέσει, άσχετα αν καμιά φορά δυσανασχετούμε). Εκεί λοιπόν που έχουμε συμβιβαστεί με όλο αυτό, μια μέρα που σε πήγαμε στη παιδίατρο για εμβόλιο, καθόμαστε στο σαλονάκι με μια κυρία η οποία είχε μαζί της τον γιο της, ο οποίος ήταν μόλις 1 μήνα μεγαλύτερος σου και......ΘΕΕ ΜΟΥ!
Αυτό δεν ήταν παιδί, αυτός ήταν ο διάολος μεταμορφωμένος σε παιδί! Στα 15 λεπτά που καθήσαμε μαζί τους πρόλαβε να τα διαλύσει όλα. Κατάφερε (γιατί περι κατορθώματος πρόκειται) να ξηλώσει ακόμα και τη σίτα που είχε στη μπαλκονόπορτα! Πετούσε κάτω τα παιχνίδια, έτρεχε γύρω γύρω, έσπρωχνε όλα τα άλλα παιδάκια, σκαρφάλωνε στους καναπέδες, στα τραπέζια, στις καρέκλες.
Το πρόσωπό του γεμάτο σημάδια απο μεγαλοπρεπείς τούμπες (όπως μας είπε η μαμά του, όταν με πολύ χαριτωμένο τρόπο τη ρωτήσαμε "είναι λίγο ζωηρούλης εεε;"). Τα χέρια του γεμάτα γρατζουνιές. Η δε μαμά του, για λύπηση η κοπέλα. Έτρεχε σαν τη τρελή απο πίσω του για να προλάβει την επόμενη ζημιά που ετοιμαζόταν να κάνει. Η τρέλα του βέβαια σταμάτησε απότομα όταν άνοιξε η πόρτα και βγήκε απο μέσα η παιδίατρος με την άσπρη ρόμπα της. Κόκκαλο ο μικρός και δώστου κλάμα. Εσύ πάλι, ήσουν τόσο μα τόσο cool ρε παιδί μου, που πραγματικά απορώ σε ποιόν έμοιασες. Καλά, κι εγώ είμαι γενικά cool, ορισμένες φορές σε βαθμό παρεξηγήσεως μάλιστα, αλλά εσύ με έχεις ξεπεράσει. Ο μικρός διαολάκος σε έσπρωχνε, σου έπαιρνε τα παιχνίδια, σου τραβούσε τη καρέκλα κι εσύ εκεί...με το ίδιο στωϊκό βλέμμα, απλά δεν του έδινες σημασία! Μόλις σου έπαιρνε το παιχνίδι σου, του έριχνες μια στραβή ματιά κι έπαιρνες το διπλανό παιχνιδάκι. Μόλις σου το έπαιρνε κι αυτό, εσύ απλά πήγαινες γύρω του κι έπαιρνες αυτό που σου είχε πάρει πριν! Με όλα αυτά που συνέβαιναν γύρω σου, δεν έβγαλες άχνα. Καθόσουν στη καρεκλίτσα σου κι απλά έπαιζες με τα παιχνιδάκια σου, τόσο ήσυχος και αθόρυβος που με τη μαμά σου κοιταζόμασταν, μετά κοιτούσαμε τον διάολο που έτρεχε σαν σίφουνας γύρω μας και μετά εσένα και αναστενάζαμε ανακουφισμένοι. Φεύγοντας και μόλις μπήκαμε στο αυτοκίνητο, και οι 2 θέλαμε σε αρπάξουμε, να   σε τσιμπήσουμε και σε κατσιάσουμε στα φιλιά!
Συνειδητοποιήσαμε και οι 2 ταυτόχρονα ότι τόσο καιρό δεν ξέραμε πόσο καλό και ήσυχο παιδάκι είσαι. Είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια τί θα πεί "ζωηρό παιδί". Τί θα πεί να μην ακούς απο κουβέντες, να μην ακούς το"μη" και το"όχι". Είδαμε πώς είναι μια μαμά εξαντλημένη απο τη κούραση.
Και καταλάβαμε πόσο αχάριστοι και αγνώμονες ήμασταν όταν λέγαμε σε όποιον μας ρωτούσε ότι ήσουν ζωηρός και δεν τα βγάζαμε πέρα μαζί σου. Χα!
Εσύ είσαι ένας άγγελος μπροστά σε αυτό που αντικρίσαμε και γι'αυτό σε αγαπάω ακόμη πιο πολύ!

ΥΓ.: Κοίτα....τώρα μη το πάρεις πάνω σου και μας ξετινάξεις, καλά;

Καλοκαίρι fast forward

Λοιπόν, μικρέ μου, εδώ είμαι και πάλι. Σήμερα θα σου μιλήσω για το καλοκαίρι του 2012.
Προσπαθώ να σκεφτώ απο πού να ξεκινήσω....Καταρχήν, έχεις μεγαλώσει τόσο πολύ! Ένα όμορφο παιδάκι είσαι πλέον, κι όχι μόνο tobebakimou. Κι είναι πραγματικά κάτι που μου φαίνεται περίεργο!
Πέρυσι, τέτοια εποχή ήσουν ένα μικρούλη μωράκι, μόλις 6 μηνών. Μάλιστα, στις 28/08/11 σε είχαμε βαπτίσει (πόσο πολύ έκλαιγες στη βάπτισή σου ΘΕΕ ΜΟΥ!). Και τώρα, σε βλέπω να περιφέρεσαι μέσα στο σπίτι, να παίζεις με τα παιχνίδια σου, να μας ζητάς διάφορα πράγματα, να καταλαβαίνεις τα πάντα (ακόμα κι όταν μιλάω με τη μαμά σου για σένα, μας κοιτάς και χαμογελάς), λες τις πρώτες σου λεξούλες (με κάθε "μπαμπά" που φωνάζεις λιώνω), ξέρεις ποιό φαγητό σου αρέσει, ποιό δεν σου αρέσει, αναγνωρίζεις ανθρώπους, κρίνεις συμπεριφορές. Αυτό όμως που μου κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η παρατηρητικότητα σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Νομίζω πως σε αυτό θα μου μοιάσεις! Είχα διαβάσει ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία παρατηρούν τα πάντα γύρω τους και μιμούνται. Αλλά να το ζείς απο κοντά είναι πολύ διαφορετικό τελικά. Πριν λίγο καιρό αγόρασα καινούργιο γραφείο (γιατί ο μπαμπάς θα δουλεύει πλέον στο σπίτι - αλλά αυτό θα στο εξηγήσω όταν μεγαλώσεις λίγο). Ήρθαμε λοιπόν σπίτι και ξεκίνησα να το συναρμολογώ. Έπαιρνα το κατσαβίδι να βιδώσω μια βίδα, με κοιτούσες στα μάτια. Άνοιγα το κουτί να βγάλω κάτι, με κοιτούσες στα μάτια. Έπαιρνα το σφυρί, το ίδιο. Ώσπου στο τέλος, αφού είχες απομνημονεύσει όλες τις κινήσεις μου, ήρθες δίπλα μου κι έκανες ακριβώς τα ίδια. Μα τί όμορφο που ήταν να σε βλέπω να με μιμείσαι και μάλιστα με τέτοια προσήλωση στα καθήκοντά σου! Απο την άλλη βέβαια, αυτό έχει και την κακή του πλευρά. Οταν πχ βγαίνω στο μπαλκόνι να καπνίσω και σε βλέπω να με κοιτάς, ένα τσιμπηματάκι στη καρδιά το νοιώθω. Όταν καμιά φορά νευριάζω με κάτι και φωνάξω λίγο παραπάνω, παρατηρώ ότι αργότερα κάνεις κι εσύ το ίδιο και με πλημμυρίζουν οι ενοχές. Και τότε καταλαβαίνω πόσο σημαντικό τελικά είναι το περιβάλλον που μεγαλώνει ένα παιδάκι. Τότε αντιλαμβάνομαι ότι αν θέλω να σε παραδώσω στη κοινωνία σωστό άνθρωπο, θα πρέπει πρώτα εγώ να διορθώσω ή να εξαλείψω τελείως όλα τα κουσούρια μου. Το παλεύω πάντως, θέλω να το ξέρεις.
Κατα τ'άλλα συνεχίζεις να περνάς τις ημέρες σου με τη μαμά, παίζοντας και πηγαίνοντας τις βολτούλες σας. Όσο μπορώ, ακολουθώ κι εγώ (κι άλλες ενοχές). Τα απογεύματα συνήθως πηγαίνετε στο πάρκο κοντά στο σπίτι, όπου έχεις κάνει τις δικές σου παρέες (και η μαμά τις δικές της). Άλλες φορές πηγαίνουμε στον παιδότοπο στο Δελασάλ, όπου εσύ λυσσάς κι εμείς προσπαθούμε να πιούμε μια γουλιά καφέ ανάμεσα στο κυνηγητό, τις τραμπάλες και τις κούνιες.
Αυτό που σίγουρα κρατάω απο αυτό το καλοκαίρι είναι η αγάπη σου για τη θάλασσα. Είναι οι ώρες που περάσαμε μαζί στη παραλία φτιάχνοντας πυργάκια απο άμμο, παίζοντας με τα κουβαδάκια και τα φτυαράκια σου. Να'ξερες πόσες φορές είχα ονειρευτεί αυτές τις σκηνές πριν καν έρθεις στη ζωή μου!
Και να'σαι σίγουρος ότι θα περάσουμε πολλά όμορφα καλοκαίρια φτιάχνοντας πυργάκια στην άμμο.

Μη με παρεξηγείς. Είναι που σ'αγαπώ...

Ξυπνάμε που λες το Σάββατο, τρώς τα φρουτάκια σου κι ό,τι άλλο καλούδι σου ετοιμάζει η μαμά, αρχίζεις να παίζεις και να καταστρέφεις ότι βρείς μπροστά σου και ξαφνικά...τρέχεις στη αγκαλιά της μαμάς σου και κουρνιάζεις εκεί. Η μαμά αμέσως το έπιασε το υπονοούμενο. -"Σαν να μου φαίνεται ζεστό tobebaki" μου λέει. (Μητρικό ένστικτο το λένε αυτό). Το πατρικό πάλι, δεν πήρε χαμπάρι. Αφού έβαλα το χέρι μου στο μέτωπό σου, αποφάνθηκα: -"Μπά, ζεστάθηκε απο το τρέξιμο μωρέ". Είναι δυνατόν να αρρωστήσει tobebakimou; Αποκλείεται (σκεφτόμουν, ο αφελής). Η μαμά σε κρατούσε στην αγκαλιά της, εσύ δεν ήθελες να ξεκολλήσεις κι εγώ έπρεπε να βγώ για ψώνια. Σούπερ μάρκετ, φαρμακεία, φούρνους, μανάβικα κλπ. Έφυγα και σε άφησα εκεί, στην ασφάλεια της αγκαλιάς της μαμάς σου. Γυρίζοντας, παρατηρώ περίεργη ησυχία. Ξεκλειδώνω τη πόρτα όσο πιο αθόρυβα μπορώ (γιατί σκέφτηκα ότι μάλλον κοιμάσαι και αυτό απο μόνο του είναι σοβαρός λόγος για να κάνει κάποιος ησυχία σε αυτό το σπίτι) και το μάτι μου αμέσως πέφτει στο τραπέζι της κουζίνας. Εκεί, βρισκόταν ένα μπουκάλι σιρόπι Depon. Νταν! Καμπάνες! Tobebakimou είναι άρρωστο;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;; Ανεβαίνω πάνω στις μύτες των ποδιών για να σιγουρευτώ ότι ΔΕΝ είσαι άρρωστος, ότι απλά η μαμά κάτι ήθελε να δεί στο μπουκάλι. Σας βλέπω στο κρεβάτι και η μαμά μου κάνει νόημα να φύγω. Με τρελή ανησυχία, κατεβαίνω πάλι κάτω και τότε προσέχω ότι στο τραπέζι εκτός απο το σιρόπι υπάρχει κι ένα θερμόμετρο, το οποίο το αγόρασε πρόσφατα η μαμά, ειδικά για εσένα, για να μπορεί να σου παίρνει γρήγορα τη θερμοκρασία. Σίγουρος πια, ότι κάτι τρέχει, περιμένω τη μαμά σου να κατέβει. Μετά απο 10' λεπτά, έρχεται και μου ανακοινώνει ότι....έχεις πυρετό! 39,4 παρακαλώ! Ωϊμέ! Tobebakimou είναι άρρωστο!
Έπρεπε να περάσουν 15 μήνες για να το ζήσουμε κι εμείς αυτό. Πέρα απο μια μικρή λαρυγγίτιδα πριν μερικούς μήνες (η οποία σου χάρισε μια φοβερά sexy φωνούλα για μερικές μέρες και πολύ το είχαμε διασκεδάσει - οι άκαρδοι γονείς) δεν είχαμε αντιμετωπίσει ξανά τέτοια κατάσταση. Ομολογώ ότι δεν ήμουν προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο, το ίδιο κι η μαμά σου, η οποία (σου έχω πεί πόσο γάτα είναι η μαμά στα ιατρικά θέματα - ορισμένες φορές απορώ γιατί δεν το σπούδασε το πράμα) αμέσως αμέσως googlαρε τα συμπτώματά σου και βρήκε ότι μάλλον έχεις το Αιφνίδιο Εξάνθημα. Εννοείται ότι πήραμε αμέσως τηλέφωνο την παιδίατρο σου η οποία μας συμβούλεψε πώς να αντιμετωπίσουμε την ξαφνική αδιαθεσία σου. Όλο το Σαββατοκύριακο το περάσαμε με το θερμόμετρο στο χέρι, με δροσερά μπανάκια (άλλο που δεν ήθελες) και όταν ο παλιοπυρετός σου ανέβαινε πάνω απο το όριο συναγερμού μας σου δίναμε το σιροπάκι σου (το οποίο έκανε εξαιρετική δουλειά - και γρήγορα). Όταν ο πυρετός σου έπεφτε, ήσουν tobebaki που λατρεύουμε. Αεικίνητο, παιχνιδιάρικο, χαμογελαστό, έτοιμο για βόλτα ανα πάσα στιγμή και καιρικών συνθηκών. Αλλά όταν ο άτιμος ο πυρετός επέστρεφε, γινόσουν ένα bebaki που δεν έχουμε συνηθίσει να έχουμε. Ήσυχο, ήρεμο, καθισμένος σε μια γωνιά ή στην αγκαλιά της μαμάς κι εμείς να σε κοιτάμε, ανήμποροι να σε βοηθήσουμε. Αυτό κυρίως, η συνειδητοποίηση του πόσο ανήμποροι νιώθαμε απέναντι στον πυρετό σου ήταν που μας έριχνε ψυχολογικά. Αυτή η στιγμή, που καταλάβαμε ότι παρ'όλη την ατέλειωτη αγάπη και φροντίδα μας, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο για σένα. Είναι ένα συναίσθημα άγριο, είναι η ώρα εκείνη που θυμήθηκα τη γιαγιά σου όταν αρρώσταινα που πάνω απο το προσκεφάλι μου μου έβαζε δροσερές κομπρέσες και μονολογούσε "αχ και να μπορούσα να πάρω εγώ τον πυρετό σου". Τότε δεν πολυκαταλάβαινα ή δεν έδινα και πολύ σημασία. Τώρα όμως κατάλαβα ότι πραγματικά το εννοούσε έτσι όπως το έλεγε. Αν κάποιος μου έλεγε "tobebakisou θα είναι περδίκι σε 5' απο τώρα αλλά εσύ θα ταβλιαστείς για 2 βδομάδες με 40 πυρετό και θα τρέχουν στα νοσοκομεία", θα έλεγα αμέσως ναι. Χωρίς δεύτερη κουβέντα, no second thoughts που λένε;; Το έβλεπα και στα μάτια της μαμάς σου, αυτό ακριβώς σκεφτόταν κι αυτή. Τώρα καταλαβαίνω τους γονείς που για κάποιο λόγο τα bebakia τους είναι φιλάσθενα, τώρα μπορώ να αντιληφθώ τον πανικό και την ανησυχία που μπορεί να νοιώθει μια μαμά ή ένας μπαμπάς βλέποντας το παιδί του άρρωστο (και δεν έχει καμιά σημασία αν είναι ένας απλός πυρετός).  Και τώρα μπορώ να καταλάβω πόσο τεράστια δύναμη ψυχής απαιτείται για να μπορέσεις να ανταπεξέλθεις όταν το παιδί σου τυραννιέται απο σοβαρότερες ασθένειες, που η ζωή του πλέον δεν είναι στα δικά σου χέρια αλλά στα χέρια γιατρών.
Γι'αυτό bebakimou, όταν μεγαλώσεις μη παρεξηγείς τη μαμά και το μπαμπά αν σου φαίνονται υπερβολικοί ή υπερπροστατευτικοί. Είναι κάτι που δεν ελέγχεται, βγαίνει απο μέσα μας και δεν μπορεί να μπεί μέτρο. Είναι επειδή σε αγαπάνε πιο πολύ απο τη ζωή τους. Να το θυμάσαι αυτό bebakimou, καλά;

Πόσο έχεις μεγαλώωωωσει, bebaki, bebaki...

22 Μαΐου, επίσκεψη στη παιδίατρο. Γενικά, τα γνωστά. Πόσο καλά τρώει, πόσο ψήλωσε, πόσο όμορφος είσαι (...) κλπ.  Ειδικότερα, έχεις φτάσει αισίως τα 10 κιλά και 400 γρμ αλλά αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει είναι το πόσο ψήλωσες! Είσαι ήδη 82 εκ (κάτι λιγότερο απο μέτρο και μ'έφτασες δλδ :). Σε βλέπαμε με τη μαμά σου, το καταλαβαίναμε ότι ψήλωσες αλλά δεν είχα αντιληφθεί το πόσο. Σχεδόν 1 μήνας έχει περάσει απο το τελευταίο post εδώ και έχεις γίνει ολόκληρο παιδάκι. Ένα μικρό πανέμορφο αγοράκι. Μέσα σε αυτό το διάστημα είχες και το πρώτο σου κούρεμα! Μιλάμε ότι έπαθα πλάκα όταν σε είδα! Απο bebaki έγινες παιδάκι! Το κουρεματάκι σου, το ανέλαβε η γιαγιά και νομίζω ότι σε κούρεψε καλύτερα κι απο επαγγελματία. Πολλά έχεις κάνει αυτό το μήνα. Λες διάφορες μπερδεμένες λεξούλες (το αγαπημένο μου είναι το "τσουχου τσουχου ταααα" το οποίο κάτι σημαίνει στα bebeκιστικα αλλά...), τρώς το φαγητό σου σε κανονικές μερίδες πλέον (τέρμα τα αλεσμένα) αλλά το συγκλονιστικότερο είναι το πόσα πολλά πλέον καταλαβαίνεις. Ήμαστε στο μπαλκόνι και σου ζητώ να φέρεις τα πράσινα παπούτσια που σου αγόρασε η νονά, μπαίνεις μέσα, πας εκεί ακριβώς που τα αφήνει η μαμά και τα φέρνεις! Ε δεν υπάρχει αυτό! Είναι εκπληκτικό! Σε ρωτάω αν θέλεις να πάμε βόλτα με το καινούργιο σου ποδηλατάκι κι αμέσως τρέχεις στη πόρτα και περιμένεις να ανοίξω! Τώρα που ανέφερα το καινούργιο σου ποδηλατάκι (δώρο του θείου Νίκου), πρέπει να σου πώ ότι είναι μακράν το αγαπημένο σου (εδώ που τα λέμε δεν σε αδικώ).

Το περιβόητο ποδηλατάκι σου!

Πώς και πώς περιμένεις να σε βάλω επάνω και να πάμε βόλτα. Κι εσύ, να μιλάς, να βλέπεις τα σκυλάκια, να παρατηρείς τα πάντα γύρω σου με τέτοια περιέργεια. Άραγε πώς είναι να σου φαίνονται όλα καινούργια, όλα τόσο ενδιαφέροντα; Πάντως το διασκεδάζεις με τη ψυχή σου και μαζί με σένα κι εμείς. Βέβαια, αυτή σου η "μεταμόρφωση" απο bebaki σε παιδάκι έχει και τα γνωστά σε όλους τους γονείς "καταστροφικά" αποτελέσματα στο σπίτι. Δεν έχει απομείνει τίποτα στη θέση του! Όλα έχουν ανέβει ψηλά! Διακοσμητικά, cd, dvd, η κουζίνα έχει γεμίσει ασφάλειες στα ντουλάπια (γιατί είσαι κ μακρυχέρης), εμπόδια στις πόρτες για να μη κλείσεις τα χεράκια σου, πόρτες ασφαλείας στο μπαλκόνι για να μη ξεστρατίσεις μόνος σου καμιά μέρα και σε ψάχνουμε... Γενικά, ζούμε σ'ένα μικρό φρούριο! Όσο για το πάτωμα του σπιτιού, ας μη το συζητήσουμε. Ψάχνουμε να βρούμε ελεύθερο πλακάκι να πατήσουμε γιατί διασκορπίζεις παντού αυτοκινητάκια, τάπερ, κουτάλες της μαμάς, πιπίλες (έχουν και μια χρησιμότητα τελικά για εσένα), τηλεκοντρόλ και γενικά οτιδήποτε με το οποίο μπορεί να παίξεις για 1' λεπτό (ποτέ παραπάνω, βαριέσαι κι εύκολα βλέπεις). Στο δωμάτιο σου; Όλα κάτω! Πάνες, κάλτσες, ρουχαλάκια σου, μονίμως στο πάτωμα (έχεις ένα θεματάκι με τη τάξη). Απο τα εξερευνητικά στρουμπουλά σου χεράκια δεν γλυτώνουν ούτε τα ρούχα που είναι για πλύσιμο. Έχεις βρεί τον τρόπο να ανοίγεις τον κάδο με τα άπλυτα κ κάνουν παρέλαση μπλούζες, παντελόνια, σεντόνια, κάλτσες!
Με όλα αυτά παίζεις...εκτός απο τα παιχνίδια σου! Αναρωτιέται κανείς γιατί στα αγοράζουμε. Περισσότερες ώρες έχεις παίξει με τη μαύρη κουτάλα της μαμάς παρά με τα παιχνίδια που σου φέρνουν.
Αυτό που δεν αποχωρίζεσαι ποτέ σχεδόν, είναι ένα μπλε λεκανάκι το οποίο το χρησιμοποιούσαμε όταν ήσουν bebaki για να σου ξεπλένουμε τις σαπουνάδες όταν σου κάναμε μπάνιο. Μιλάμε για έρωτα με αυτό το λεκανάκι! Το κουβαλάς μαζί σου, παντού! Στο τραπεζάκι σου όταν τρώς, στο κρεβάτι σου όταν σε βάζουμε για ύπνο, στην αλλαξιέρα σου, όταν σου αλλάζουμε πάνα, τρέχεις στο μπαλκόνι και κρατάς κι αυτό στα χεράκια σου, το παίρνεις μαζί σου στο αυτοκίνητο, έχετε γίνει αυτοκόλλητοι! Τί να πώ, μάλλον το θυμάσαι απο τότε που ήσουν πολύ μικρούλης και έχεις δεθεί συναισθηματικά μαζί του.
Κατα τ'άλλα, το θεματάκι σου με τον ύπνο εξακολουθείς να το έχεις αν και μπορώ να πώ ότι υπάρχει μια  βελτίωση. Υπήρξαν βράδυα που κοιμήθηκες συνεχόμενα και δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο ευτυχισμένους μας έκανες :)
Δε βαριέσαι, ας είσαι εσύ καλά και έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας να αναπληρώσουμε τις χαμένες ώρες ύπνου (ή ζωής);

Ύπνος - Αυτός ο άγνωστος, αυτός ο ξένος!

Σου έχω ήδη πει αρκετές φορές ποιό ήταν το μεγάλο σου πρόβλημα, έτσι;

Ο ύπνος!

Όταν σε φέραμε σπίτι και για τις πρώτες 15-20 ημέρες δεν ακουγόσουν. Μαμ-κακά και νάνι....κυριολεκτικά. Αφού να σκεφτείς σε κοιτούσαμε προσεκτικά να δούμε ότι ανασαίνεις γιατί κοιμόσουν συνέχεια! Μάλιστα, μια ημέρα είχα γράψει στο facebook "Όλα τα μωρά είναι τόσο ήσυχα ή πιάσαμε λαχείο;".

Τα σχόλια πολλά και διάφορα. Άλλοι μου έγραφαν πόσο τυχεροί ήμαστε, άλλοι μου εύχονταν να είσαι πάντα έτσι, άλλοι-οι πιο σκεπτικιστές-μου έλεγαν να περιμένω λίγο καιρό γιατί τα μωράκια αλλάζουν. Εγώ πάλι ήμουν σίγουρος ότι είχα πιάσει το λαχείο. Φευ! Εδώ ταιριάζουν οι παροιμίες "μηδένα προ του τέλους μακάριζε", "ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε" και πολλές ακόμη.

Η περίοδος χάριτος τελείωσε πολύ γρήγορα και απο το ένα άκρο πήγαμε στο άλλο. Ω ρε κάτι ξεγυρισμένα ξενύχτια που ρίξαμε! Μας είχες αλλάξει τον αδόξαστο σου λέω! Βέβαια, εγώ αρνιόμουν να δεχτώ ότι είσαι απο τα bebakia που δεν κοιμούνται κι έβρισκα πάντα μια δικαιολογία. Πότε ήταν οι κολικοί (άτιμο πράμα οι κολικοί), πότε είχες παραφάει, πότε το ένα πότε το άλλο.

Και οι εβδομάδες περνούσαν και έγιναν μήνες. Και τίποτα δεν έλεγε να αλλάξει. Περίμενα ότι θα γίνεις πάλι το ήσυχο bebakimou που κοιμόοοοοοταν με τις ώρες, έτρωγε, έκανε κακάκια και πάλι απ'την αρχή. Κάποια στιγμή, γύρω στον 3ο-4ο μήνα άρχισες να κοιμάσαι σερί, όλο το βράδυ σου λέω! Δεν το πιστεύαμε. Κι επιτέλους κοιμηθήκαμε και εμείς λίγο και έφυγαν οι μαύροι κύκλοι, δούλεψε λίγο το μυαλό που είχε πάθει black out απο την αϋπνία και συνήλθαμε.

Τότε ήταν (γύρω στον Ιούνιο νομίζω) που αποφασίσαμε να πάμε μια εβδομάδα διακοπές, κάπου εδώ κοντά για να μη ταλαιπωρηθείς στον δρόμο. Έτσι, κλείσαμε ένα πολύ ωραίο δωμάτιο σ'ενα όμορφο ξενοδοχείο στη Τορώνη. Και ήρθαν οι μέρες και ένα όμορφο ζεστό Αυγουστιάτικο πρωί μαζέψαμε τα μπαγάζια μας, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το 2ο πόδι.

Έφταιξε το κλίμα; Η θάλασσα; Ο ήλιος; Η αλλαγή περιβάλλοντος; Μόνο εσύ το ξέρεις.

Αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι εκεί τον χάσαμε τον ύπνο μας! Αλλά ήμασταν σίγουροι οτι επιστρέφοντας σπίτι, στο γνώριμο περιβάλλον θα επέστρεφες στις καλές σου συνήθειες.

Μάταια! Έγινες 1 έτους και τίποτα δεν έχει αλλάξει!

 Και άντε, τον βραδυνό σου ύπνο τον έχουμε πια συνηθίσει, πέφτουμε για ύπνο γνωρίζοντας ότι θα ξυπνήσουμε σίγουρα 1-2 φορές (ίσως και παραπάνω - άτιμα δοντάκια). Το πιο μεγάλο ζόρι φυσικά το τραβάει η μανούλα γιατί εκεί προτιμάς να ξανακοιμάσαι, κι όταν δεν σε πιάνει ο ύπνος με τίποτα, ε...υπάρχει και το co-sleeping!

Αυτό που με τίποτα - μα με τίποτα όμως - δεν μπορούμε να συνηθίσουμε είναι με τον ύπνο σου στη διάρκεια της ημέρας! Δεν κοιμάσαι bebakimou! Είσαι ικανός να μας βγάλεις νοκ-αουτ κι εσύ να είσαι φούλ στην ενέργεια! Το πρωί ξυπνάς γύρω στις 8-8.30, τρώς, παίζεις, τρέχεις, πηγαίνετε βόλτες με τη μαμά και αν είναι τυχερή θα κοιμηθείς γύρω στις 12.30, μη φανταστείς κανέναν τρελό ύπνο, για κανα μισάωρο βαριά βαριά! Και πάλι θα παίξετε, θα χορέψετε, θα τρέξετε, θα γυρίσεις όοοοολο το σπίτι και εκεί που λέμε "δε μπορεί, θα κουραστεί" εσύ βγάζεις άλλη τόσο ενέργεια! Συνήθως δεν ξανακοιμάσαι μέχρι που θα έρθει το βράδυ και τότε πια παραδίνεσαι!

 Όχι για πολύ βέβαια, είπαμε, τα εγερτήριά μας τα έχουμε! Δεν θα σου κρυφτώ bebakimou, ώρες ώρες μας γονατίζεις! Ώρες ώρες δεν έχουμε κουράγιο να σε κυνηγήσουμε ή να παίξουμε μαζί σου. Αλλά ρε μπαγάσα, αν μου έλεγαν να διαλέξω ποιά version σου προτιμώ, αυτή που είσαι τώρα θα διάλεγα.

                                                                 

Γιατί τελικά

Συνέντευξη απο μια...blogger!

Που λές bebakimou, τότε, το μακρινό έτος 2012, υπήρχαν πολλοί σαν κι εμένα. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που έγραφαν όμορφες ιστορίες για τα bebakia τους, ιστορίες που μέσα απο τα blogs (αν δεν υπάρχουν σήμερα θύμισε μου να σου πώ τί και πώς ήταν αυτά τα blogs) τις διάβαζαν κι άλλοι άνθρωποι και σχολίαζαν με πολύ αγάπη και χιούμορ και καμιά φορά έδινε συμβουλές ο ένας στον άλλον. Γενικά ήταν μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα όλο αυτό, το ότι κάποιος παντελώς άγνωστος που μπορεί να ζεί στην άλλη άκρη της Ελλάδος κι όχι μόνο, κάνει τον κόπο και διαβάζει τις δικές μου (σου) ιστορίες και σχολιάζει, συμβουλεύει, συγκινείται...Κάποια στιγμή άρχισε να κυκλοφορεί ανάμεσα σε αυτούς τους bloggers ένα "παιχνίδι ερωτήσεων". Ανταποκρινόμενος λοιπόν εγώ στη πρόσκληση της Πολυάννας κι επειδή πάντα είχα το ψώνιο ότι μου παίρνουν συνέντευξη :)) αποφάσισα να πάρω μέρος και ιδού τ'αποτελέσματα:

1. Κοιτάς 10 χρόνια μπροστά στο μέλλον - τι βλέπεις?

Bλέπω ένα 11χρονο bebaki ζωηρό και ασταμάτητο, βλέπω βόλτες στο βουνό με τα ποδήλατα μας, βλέπω γκρίζα μαλλιά στη κεφαλή (δεν τη συνεχίζω τη παροιμία - μακρυά απο μας!), βλέπω ένα σπίτι που είναι δικό μας, βλέπω Κυριακές στο γήπεδο μαζί με tobebakimou να πανυγυρίζουμε για την Ηρακλάρα και...μια στιγμή...αυτό που φαίνεται δίπλα στο bebakimou τί είναι; χμμ...α ένα άλλο μικρό bebaki! :)

2. Γάτα, σκύλος ή άλλο κατοικίδιο?

Γάτα και δε σηκώνω κουβέντα! Τ'αγαπάω τα σκυλάκια αλλά χρειάζονται πολύ φροντίδα και δεν έχω τόση υπομονή. Η γάτα τα κάνει όλα μόνη της και αν είσαι τυχερός θα μπορείς να χουζουλιάζεις μαζί της στο κρεβάτι ή στο καναπέ! Μου'χει λείψει το "χουρ-χουρ" του γάτου μου...

3. Μαγειρική ή ζαχαροπλαστική και γιατί?

Χμμ...Νομίζω μαγειρική αν και δεν ασχολούμαι με τίποτα απο τα 2! Με τα γλυκά δεν τρελαίνομαι κιόλας. 

4. Ποιο ελάττωμα δε συγχωρείς με τίποτα?

Με ενοχλούν απίστευτα η αδιακρισία και το "δήθεν".

5. Ποιο πιστεύεις είναι το μεγάλο "ατού" σου?

Νομίζω το ότι δεν σκύβω εύκολα το κεφάλι. Είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος και προσπαθώ να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με χαμόγελο. 

6. Τι σου έχει λείψει πιο πολύ απ' όταν έγινες μαμά / μπαμπάς?

Θα έλεγα ο ελεύθερος χρόνος, το να ξαπλώνω στον καναπέ με τη zagi μου και να βλέπουμε ταινίες, να πηγαίνουμε για κανα καφέ Κυριακή μεσημέρι, κάποιες στιγμές που δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα...και δεν έκανα τίποτα...τέτοια μικρά πράγματα.

7. Αν μπορούσες να μάθεις ένα μόνο πράγμα στα παιδιά σου, ποιο θα ήταν αυτό?

Να πιστεύουν στον εαυτό τους (αφού πρώτα αποκτήσουν γνώσεις και καλλιεργήσουν όλες τις δυνατότητές τους).

8. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και ζητάς συγγνώμη ή σφυρίζεις αδιάφορα;

Δεν θα έλεγα ότι έχω κάνει και τρομερά παραπτώματα στη ζωή μου. Αλλά γενικά, ναι, μπορώ να πώ ότι δεν διστάζω να ζητήσω συγνώμη σε περίπτωση που έχω κάνει τη στραβή μου!

9. Θέατρο, Σινεμά ή τηλεόραση?

Θέατρο δεν έχω πάει ποτέ! Σινεμά έχω να πάω απο τότε που ανακάλυψα τα torrents (!), η τηλεόραση είναι περισσότερο διακοσμητική στο σπίτι. Ανοίγει λίγο το βράδυ για να δώ κανένα CSI ή κάτι τέτοιο.

10. Τι σε ηρεμεί όταν τα νεύρα σου είναι κρόσσια?

Να πάρω το αυτοκίνητο, να ανέβω στο δάσος και να κάνω μια βόλτα. Εννοείται ότι θ'ανέβω και μέχρι το παρεκκλήσι του Πρ. Ηλία να δώ τη θέα!

11. Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας?

Εδώ θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη έκθεση! Γεινικά,ναι, πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει αν απο την αρχή έχουν αποφασίσει ότι θα είναι φίλοι και τίποτα άλλο.

co-sleeping (και άσε τους άλλους να λένε)

Το ομολογώ δημοσίως, δίχως φόβο και με πολύ πάθος - κάποια βράδια κοιμάσαι μαζί μας! Όχι καθ'όλη τη διάρκεια (αυτό έγινε όλο κι όλο μια φορά που εκείνο το άτιμο το δοντάκι δεν έλεγε να βγεί και είχες πλαντάξει στο κλάμα) αλλά απο τις 5-6 το πρωί που ξυπνάς και μέχρι που πια αποφασίζεις να σηκωθείς απο το κρεβάτι (γύρω στις 8.30 συνήθως). Εγώ βέβαια στις 7.30 είμαι στο πόδι αλλά προλαβαίνω να το απολαύσω για 1-2 ωρίτσες!

Αυτό το "co-sleeping" μου ήταν εντελώς άγνωστο (εντάξει, Αγγλικά ξέρω, αλλά καμιά φορά το νόημα "χάνεται στη μετάφραση") ώσπου μου εξήγησε η zagi μου, το έψαξα κι εγώ κι έμαθα. Αν μου το έλεγες παλαιότερα, φαντάζομαι θα μου φαινόταν αρκετά περίεργο, ίσως όσο φαίνεται και στους περισσότερους που δεν έχουν παιδιά. Τους το λές και σε κοιτάνε μ'ενα ύφος λες και κάνεις κάτι αδιανόητο! 'Εως ένα σημείο το καταλαβαίνω. Υπάρχει ο φόβος " να μη κακομάθει το παιδί γιατί μετά...". 

Μετά τί;; Φαντάζεσαι τον εαυτό σου bebakimou να είσαι 14-15 χρονών και να θέλεις να κοιμάσαι στο κρεβάτι των γονιών σου;; Δεν νομίζω! 

Λοιπόν, πέρα απο το πόσο τέλειο είναι να κοιμάσαι μαζί μας στο κρεβάτι (όσοι έχουν παιδιά με καταλαβαίνουν σίγουρα), το co-sleeping σου κάνει καλό (σίγουρα κάνει καλό και σε εμάς). 

Μερικά απο τα οφέλη της επαφής σώμα με σώμα τη νύχτα είναι η ρύθμιση της αναπνοής, του μεταβολισμού, της θερμοκρασίας, του καρδιακού ρυθμού, του ανοσοποιητικού συστήματος, η ορμονική εξισορρόπηση, ο καλύτερος θηλασμός (γιατί, ναι, ακόμη θηλάζεις και μπράβο σου - και κυρίως μπράβο στη μαμά που αντέχει ακόμα!), η εξάλειψη πιθανοτήτων αιφνίδιου θανάτου κ.α. Εκτός αυτού, τί πιο φυσιολογικό απο ένα μωρό να κοιμάται μαζί με τους γονείς του δηλαδή;; Και δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να καταπολεμήσουμε τα ένστικτά μας στη τελική! Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι περιορισμοί γιατί δεν παύεις να είσαι ενα bebaki.

Το σίγουρο είναι ότι εγώ και η μαμά σου το απολαμβάνουμε αφάνταστα και κάθε βράδυ ανυπομονώ να φτάσει η ώρα που θα σε βάλω είτε εγώ είτε η μαμά ανάμεσά και θα σε νιώσω δίπλα μου. Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω σωστά όλο αυτό. Δεν υπάρχει ομορφότερη αίσθηση απ'το να ανοίγω τα μάτια μου και να βλέπω το προσωπάκι σου σχεδόν κολλημένο πάνω μου, να νιώθω την ανάσα σου, να πέφτουν τα χεράκια σου πάνω μου άθελα σου, μέσα στον ύπνο σου. Ακόμα και αν συχνά τρώω μερικές κλωτσιές ή αναγκάζομαι να κοιμάμαι στη άκρη του κρεβατιού γιατί εσύ έχεις απλώσει χέρια-πόδια και μ'έχεις εκτοπίσει! Είναι μικρό το τίμημα! Γι΄αυτό σου λέω, co-sleeping και άσε τους άλλους να λένε. Αυτοί χάνουν!