Πόσο έχεις μεγαλώωωωσει, bebaki, bebaki...

22 Μαΐου, επίσκεψη στη παιδίατρο. Γενικά, τα γνωστά. Πόσο καλά τρώει, πόσο ψήλωσε, πόσο όμορφος είσαι (...) κλπ.  Ειδικότερα, έχεις φτάσει αισίως τα 10 κιλά και 400 γρμ αλλά αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει είναι το πόσο ψήλωσες! Είσαι ήδη 82 εκ (κάτι λιγότερο απο μέτρο και μ'έφτασες δλδ :). Σε βλέπαμε με τη μαμά σου, το καταλαβαίναμε ότι ψήλωσες αλλά δεν είχα αντιληφθεί το πόσο. Σχεδόν 1 μήνας έχει περάσει απο το τελευταίο post εδώ και έχεις γίνει ολόκληρο παιδάκι. Ένα μικρό πανέμορφο αγοράκι. Μέσα σε αυτό το διάστημα είχες και το πρώτο σου κούρεμα! Μιλάμε ότι έπαθα πλάκα όταν σε είδα! Απο bebaki έγινες παιδάκι! Το κουρεματάκι σου, το ανέλαβε η γιαγιά και νομίζω ότι σε κούρεψε καλύτερα κι απο επαγγελματία. Πολλά έχεις κάνει αυτό το μήνα. Λες διάφορες μπερδεμένες λεξούλες (το αγαπημένο μου είναι το "τσουχου τσουχου ταααα" το οποίο κάτι σημαίνει στα bebeκιστικα αλλά...), τρώς το φαγητό σου σε κανονικές μερίδες πλέον (τέρμα τα αλεσμένα) αλλά το συγκλονιστικότερο είναι το πόσα πολλά πλέον καταλαβαίνεις. Ήμαστε στο μπαλκόνι και σου ζητώ να φέρεις τα πράσινα παπούτσια που σου αγόρασε η νονά, μπαίνεις μέσα, πας εκεί ακριβώς που τα αφήνει η μαμά και τα φέρνεις! Ε δεν υπάρχει αυτό! Είναι εκπληκτικό! Σε ρωτάω αν θέλεις να πάμε βόλτα με το καινούργιο σου ποδηλατάκι κι αμέσως τρέχεις στη πόρτα και περιμένεις να ανοίξω! Τώρα που ανέφερα το καινούργιο σου ποδηλατάκι (δώρο του θείου Νίκου), πρέπει να σου πώ ότι είναι μακράν το αγαπημένο σου (εδώ που τα λέμε δεν σε αδικώ).

Το περιβόητο ποδηλατάκι σου!

Πώς και πώς περιμένεις να σε βάλω επάνω και να πάμε βόλτα. Κι εσύ, να μιλάς, να βλέπεις τα σκυλάκια, να παρατηρείς τα πάντα γύρω σου με τέτοια περιέργεια. Άραγε πώς είναι να σου φαίνονται όλα καινούργια, όλα τόσο ενδιαφέροντα; Πάντως το διασκεδάζεις με τη ψυχή σου και μαζί με σένα κι εμείς. Βέβαια, αυτή σου η "μεταμόρφωση" απο bebaki σε παιδάκι έχει και τα γνωστά σε όλους τους γονείς "καταστροφικά" αποτελέσματα στο σπίτι. Δεν έχει απομείνει τίποτα στη θέση του! Όλα έχουν ανέβει ψηλά! Διακοσμητικά, cd, dvd, η κουζίνα έχει γεμίσει ασφάλειες στα ντουλάπια (γιατί είσαι κ μακρυχέρης), εμπόδια στις πόρτες για να μη κλείσεις τα χεράκια σου, πόρτες ασφαλείας στο μπαλκόνι για να μη ξεστρατίσεις μόνος σου καμιά μέρα και σε ψάχνουμε... Γενικά, ζούμε σ'ένα μικρό φρούριο! Όσο για το πάτωμα του σπιτιού, ας μη το συζητήσουμε. Ψάχνουμε να βρούμε ελεύθερο πλακάκι να πατήσουμε γιατί διασκορπίζεις παντού αυτοκινητάκια, τάπερ, κουτάλες της μαμάς, πιπίλες (έχουν και μια χρησιμότητα τελικά για εσένα), τηλεκοντρόλ και γενικά οτιδήποτε με το οποίο μπορεί να παίξεις για 1' λεπτό (ποτέ παραπάνω, βαριέσαι κι εύκολα βλέπεις). Στο δωμάτιο σου; Όλα κάτω! Πάνες, κάλτσες, ρουχαλάκια σου, μονίμως στο πάτωμα (έχεις ένα θεματάκι με τη τάξη). Απο τα εξερευνητικά στρουμπουλά σου χεράκια δεν γλυτώνουν ούτε τα ρούχα που είναι για πλύσιμο. Έχεις βρεί τον τρόπο να ανοίγεις τον κάδο με τα άπλυτα κ κάνουν παρέλαση μπλούζες, παντελόνια, σεντόνια, κάλτσες!
Με όλα αυτά παίζεις...εκτός απο τα παιχνίδια σου! Αναρωτιέται κανείς γιατί στα αγοράζουμε. Περισσότερες ώρες έχεις παίξει με τη μαύρη κουτάλα της μαμάς παρά με τα παιχνίδια που σου φέρνουν.
Αυτό που δεν αποχωρίζεσαι ποτέ σχεδόν, είναι ένα μπλε λεκανάκι το οποίο το χρησιμοποιούσαμε όταν ήσουν bebaki για να σου ξεπλένουμε τις σαπουνάδες όταν σου κάναμε μπάνιο. Μιλάμε για έρωτα με αυτό το λεκανάκι! Το κουβαλάς μαζί σου, παντού! Στο τραπεζάκι σου όταν τρώς, στο κρεβάτι σου όταν σε βάζουμε για ύπνο, στην αλλαξιέρα σου, όταν σου αλλάζουμε πάνα, τρέχεις στο μπαλκόνι και κρατάς κι αυτό στα χεράκια σου, το παίρνεις μαζί σου στο αυτοκίνητο, έχετε γίνει αυτοκόλλητοι! Τί να πώ, μάλλον το θυμάσαι απο τότε που ήσουν πολύ μικρούλης και έχεις δεθεί συναισθηματικά μαζί του.
Κατα τ'άλλα, το θεματάκι σου με τον ύπνο εξακολουθείς να το έχεις αν και μπορώ να πώ ότι υπάρχει μια  βελτίωση. Υπήρξαν βράδυα που κοιμήθηκες συνεχόμενα και δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο ευτυχισμένους μας έκανες :)
Δε βαριέσαι, ας είσαι εσύ καλά και έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας να αναπληρώσουμε τις χαμένες ώρες ύπνου (ή ζωής);

Ύπνος - Αυτός ο άγνωστος, αυτός ο ξένος!

Σου έχω ήδη πει αρκετές φορές ποιό ήταν το μεγάλο σου πρόβλημα, έτσι;

Ο ύπνος!

Όταν σε φέραμε σπίτι και για τις πρώτες 15-20 ημέρες δεν ακουγόσουν. Μαμ-κακά και νάνι....κυριολεκτικά. Αφού να σκεφτείς σε κοιτούσαμε προσεκτικά να δούμε ότι ανασαίνεις γιατί κοιμόσουν συνέχεια! Μάλιστα, μια ημέρα είχα γράψει στο facebook "Όλα τα μωρά είναι τόσο ήσυχα ή πιάσαμε λαχείο;".

Τα σχόλια πολλά και διάφορα. Άλλοι μου έγραφαν πόσο τυχεροί ήμαστε, άλλοι μου εύχονταν να είσαι πάντα έτσι, άλλοι-οι πιο σκεπτικιστές-μου έλεγαν να περιμένω λίγο καιρό γιατί τα μωράκια αλλάζουν. Εγώ πάλι ήμουν σίγουρος ότι είχα πιάσει το λαχείο. Φευ! Εδώ ταιριάζουν οι παροιμίες "μηδένα προ του τέλους μακάριζε", "ακόμη δεν τον είδαμε Γιάννη τον βαφτίσαμε" και πολλές ακόμη.

Η περίοδος χάριτος τελείωσε πολύ γρήγορα και απο το ένα άκρο πήγαμε στο άλλο. Ω ρε κάτι ξεγυρισμένα ξενύχτια που ρίξαμε! Μας είχες αλλάξει τον αδόξαστο σου λέω! Βέβαια, εγώ αρνιόμουν να δεχτώ ότι είσαι απο τα bebakia που δεν κοιμούνται κι έβρισκα πάντα μια δικαιολογία. Πότε ήταν οι κολικοί (άτιμο πράμα οι κολικοί), πότε είχες παραφάει, πότε το ένα πότε το άλλο.

Και οι εβδομάδες περνούσαν και έγιναν μήνες. Και τίποτα δεν έλεγε να αλλάξει. Περίμενα ότι θα γίνεις πάλι το ήσυχο bebakimou που κοιμόοοοοοταν με τις ώρες, έτρωγε, έκανε κακάκια και πάλι απ'την αρχή. Κάποια στιγμή, γύρω στον 3ο-4ο μήνα άρχισες να κοιμάσαι σερί, όλο το βράδυ σου λέω! Δεν το πιστεύαμε. Κι επιτέλους κοιμηθήκαμε και εμείς λίγο και έφυγαν οι μαύροι κύκλοι, δούλεψε λίγο το μυαλό που είχε πάθει black out απο την αϋπνία και συνήλθαμε.

Τότε ήταν (γύρω στον Ιούνιο νομίζω) που αποφασίσαμε να πάμε μια εβδομάδα διακοπές, κάπου εδώ κοντά για να μη ταλαιπωρηθείς στον δρόμο. Έτσι, κλείσαμε ένα πολύ ωραίο δωμάτιο σ'ενα όμορφο ξενοδοχείο στη Τορώνη. Και ήρθαν οι μέρες και ένα όμορφο ζεστό Αυγουστιάτικο πρωί μαζέψαμε τα μπαγάζια μας, μπήκαμε στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε για το 2ο πόδι.

Έφταιξε το κλίμα; Η θάλασσα; Ο ήλιος; Η αλλαγή περιβάλλοντος; Μόνο εσύ το ξέρεις.

Αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι εκεί τον χάσαμε τον ύπνο μας! Αλλά ήμασταν σίγουροι οτι επιστρέφοντας σπίτι, στο γνώριμο περιβάλλον θα επέστρεφες στις καλές σου συνήθειες.

Μάταια! Έγινες 1 έτους και τίποτα δεν έχει αλλάξει!

 Και άντε, τον βραδυνό σου ύπνο τον έχουμε πια συνηθίσει, πέφτουμε για ύπνο γνωρίζοντας ότι θα ξυπνήσουμε σίγουρα 1-2 φορές (ίσως και παραπάνω - άτιμα δοντάκια). Το πιο μεγάλο ζόρι φυσικά το τραβάει η μανούλα γιατί εκεί προτιμάς να ξανακοιμάσαι, κι όταν δεν σε πιάνει ο ύπνος με τίποτα, ε...υπάρχει και το co-sleeping!

Αυτό που με τίποτα - μα με τίποτα όμως - δεν μπορούμε να συνηθίσουμε είναι με τον ύπνο σου στη διάρκεια της ημέρας! Δεν κοιμάσαι bebakimou! Είσαι ικανός να μας βγάλεις νοκ-αουτ κι εσύ να είσαι φούλ στην ενέργεια! Το πρωί ξυπνάς γύρω στις 8-8.30, τρώς, παίζεις, τρέχεις, πηγαίνετε βόλτες με τη μαμά και αν είναι τυχερή θα κοιμηθείς γύρω στις 12.30, μη φανταστείς κανέναν τρελό ύπνο, για κανα μισάωρο βαριά βαριά! Και πάλι θα παίξετε, θα χορέψετε, θα τρέξετε, θα γυρίσεις όοοοολο το σπίτι και εκεί που λέμε "δε μπορεί, θα κουραστεί" εσύ βγάζεις άλλη τόσο ενέργεια! Συνήθως δεν ξανακοιμάσαι μέχρι που θα έρθει το βράδυ και τότε πια παραδίνεσαι!

 Όχι για πολύ βέβαια, είπαμε, τα εγερτήριά μας τα έχουμε! Δεν θα σου κρυφτώ bebakimou, ώρες ώρες μας γονατίζεις! Ώρες ώρες δεν έχουμε κουράγιο να σε κυνηγήσουμε ή να παίξουμε μαζί σου. Αλλά ρε μπαγάσα, αν μου έλεγαν να διαλέξω ποιά version σου προτιμώ, αυτή που είσαι τώρα θα διάλεγα.

                                                                 

Γιατί τελικά

Συνέντευξη απο μια...blogger!

Που λές bebakimou, τότε, το μακρινό έτος 2012, υπήρχαν πολλοί σαν κι εμένα. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που έγραφαν όμορφες ιστορίες για τα bebakia τους, ιστορίες που μέσα απο τα blogs (αν δεν υπάρχουν σήμερα θύμισε μου να σου πώ τί και πώς ήταν αυτά τα blogs) τις διάβαζαν κι άλλοι άνθρωποι και σχολίαζαν με πολύ αγάπη και χιούμορ και καμιά φορά έδινε συμβουλές ο ένας στον άλλον. Γενικά ήταν μια πολύ όμορφη ατμόσφαιρα όλο αυτό, το ότι κάποιος παντελώς άγνωστος που μπορεί να ζεί στην άλλη άκρη της Ελλάδος κι όχι μόνο, κάνει τον κόπο και διαβάζει τις δικές μου (σου) ιστορίες και σχολιάζει, συμβουλεύει, συγκινείται...Κάποια στιγμή άρχισε να κυκλοφορεί ανάμεσα σε αυτούς τους bloggers ένα "παιχνίδι ερωτήσεων". Ανταποκρινόμενος λοιπόν εγώ στη πρόσκληση της Πολυάννας κι επειδή πάντα είχα το ψώνιο ότι μου παίρνουν συνέντευξη :)) αποφάσισα να πάρω μέρος και ιδού τ'αποτελέσματα:

1. Κοιτάς 10 χρόνια μπροστά στο μέλλον - τι βλέπεις?

Bλέπω ένα 11χρονο bebaki ζωηρό και ασταμάτητο, βλέπω βόλτες στο βουνό με τα ποδήλατα μας, βλέπω γκρίζα μαλλιά στη κεφαλή (δεν τη συνεχίζω τη παροιμία - μακρυά απο μας!), βλέπω ένα σπίτι που είναι δικό μας, βλέπω Κυριακές στο γήπεδο μαζί με tobebakimou να πανυγυρίζουμε για την Ηρακλάρα και...μια στιγμή...αυτό που φαίνεται δίπλα στο bebakimou τί είναι; χμμ...α ένα άλλο μικρό bebaki! :)

2. Γάτα, σκύλος ή άλλο κατοικίδιο?

Γάτα και δε σηκώνω κουβέντα! Τ'αγαπάω τα σκυλάκια αλλά χρειάζονται πολύ φροντίδα και δεν έχω τόση υπομονή. Η γάτα τα κάνει όλα μόνη της και αν είσαι τυχερός θα μπορείς να χουζουλιάζεις μαζί της στο κρεβάτι ή στο καναπέ! Μου'χει λείψει το "χουρ-χουρ" του γάτου μου...

3. Μαγειρική ή ζαχαροπλαστική και γιατί?

Χμμ...Νομίζω μαγειρική αν και δεν ασχολούμαι με τίποτα απο τα 2! Με τα γλυκά δεν τρελαίνομαι κιόλας. 

4. Ποιο ελάττωμα δε συγχωρείς με τίποτα?

Με ενοχλούν απίστευτα η αδιακρισία και το "δήθεν".

5. Ποιο πιστεύεις είναι το μεγάλο "ατού" σου?

Νομίζω το ότι δεν σκύβω εύκολα το κεφάλι. Είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος και προσπαθώ να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες με χαμόγελο. 

6. Τι σου έχει λείψει πιο πολύ απ' όταν έγινες μαμά / μπαμπάς?

Θα έλεγα ο ελεύθερος χρόνος, το να ξαπλώνω στον καναπέ με τη zagi μου και να βλέπουμε ταινίες, να πηγαίνουμε για κανα καφέ Κυριακή μεσημέρι, κάποιες στιγμές που δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα...και δεν έκανα τίποτα...τέτοια μικρά πράγματα.

7. Αν μπορούσες να μάθεις ένα μόνο πράγμα στα παιδιά σου, ποιο θα ήταν αυτό?

Να πιστεύουν στον εαυτό τους (αφού πρώτα αποκτήσουν γνώσεις και καλλιεργήσουν όλες τις δυνατότητές τους).

8. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και ζητάς συγγνώμη ή σφυρίζεις αδιάφορα;

Δεν θα έλεγα ότι έχω κάνει και τρομερά παραπτώματα στη ζωή μου. Αλλά γενικά, ναι, μπορώ να πώ ότι δεν διστάζω να ζητήσω συγνώμη σε περίπτωση που έχω κάνει τη στραβή μου!

9. Θέατρο, Σινεμά ή τηλεόραση?

Θέατρο δεν έχω πάει ποτέ! Σινεμά έχω να πάω απο τότε που ανακάλυψα τα torrents (!), η τηλεόραση είναι περισσότερο διακοσμητική στο σπίτι. Ανοίγει λίγο το βράδυ για να δώ κανένα CSI ή κάτι τέτοιο.

10. Τι σε ηρεμεί όταν τα νεύρα σου είναι κρόσσια?

Να πάρω το αυτοκίνητο, να ανέβω στο δάσος και να κάνω μια βόλτα. Εννοείται ότι θ'ανέβω και μέχρι το παρεκκλήσι του Πρ. Ηλία να δώ τη θέα!

11. Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας?

Εδώ θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη έκθεση! Γεινικά,ναι, πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει αν απο την αρχή έχουν αποφασίσει ότι θα είναι φίλοι και τίποτα άλλο.

co-sleeping (και άσε τους άλλους να λένε)

Το ομολογώ δημοσίως, δίχως φόβο και με πολύ πάθος - κάποια βράδια κοιμάσαι μαζί μας! Όχι καθ'όλη τη διάρκεια (αυτό έγινε όλο κι όλο μια φορά που εκείνο το άτιμο το δοντάκι δεν έλεγε να βγεί και είχες πλαντάξει στο κλάμα) αλλά απο τις 5-6 το πρωί που ξυπνάς και μέχρι που πια αποφασίζεις να σηκωθείς απο το κρεβάτι (γύρω στις 8.30 συνήθως). Εγώ βέβαια στις 7.30 είμαι στο πόδι αλλά προλαβαίνω να το απολαύσω για 1-2 ωρίτσες!

Αυτό το "co-sleeping" μου ήταν εντελώς άγνωστο (εντάξει, Αγγλικά ξέρω, αλλά καμιά φορά το νόημα "χάνεται στη μετάφραση") ώσπου μου εξήγησε η zagi μου, το έψαξα κι εγώ κι έμαθα. Αν μου το έλεγες παλαιότερα, φαντάζομαι θα μου φαινόταν αρκετά περίεργο, ίσως όσο φαίνεται και στους περισσότερους που δεν έχουν παιδιά. Τους το λές και σε κοιτάνε μ'ενα ύφος λες και κάνεις κάτι αδιανόητο! 'Εως ένα σημείο το καταλαβαίνω. Υπάρχει ο φόβος " να μη κακομάθει το παιδί γιατί μετά...". 

Μετά τί;; Φαντάζεσαι τον εαυτό σου bebakimou να είσαι 14-15 χρονών και να θέλεις να κοιμάσαι στο κρεβάτι των γονιών σου;; Δεν νομίζω! 

Λοιπόν, πέρα απο το πόσο τέλειο είναι να κοιμάσαι μαζί μας στο κρεβάτι (όσοι έχουν παιδιά με καταλαβαίνουν σίγουρα), το co-sleeping σου κάνει καλό (σίγουρα κάνει καλό και σε εμάς). 

Μερικά απο τα οφέλη της επαφής σώμα με σώμα τη νύχτα είναι η ρύθμιση της αναπνοής, του μεταβολισμού, της θερμοκρασίας, του καρδιακού ρυθμού, του ανοσοποιητικού συστήματος, η ορμονική εξισορρόπηση, ο καλύτερος θηλασμός (γιατί, ναι, ακόμη θηλάζεις και μπράβο σου - και κυρίως μπράβο στη μαμά που αντέχει ακόμα!), η εξάλειψη πιθανοτήτων αιφνίδιου θανάτου κ.α. Εκτός αυτού, τί πιο φυσιολογικό απο ένα μωρό να κοιμάται μαζί με τους γονείς του δηλαδή;; Και δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να καταπολεμήσουμε τα ένστικτά μας στη τελική! Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι περιορισμοί γιατί δεν παύεις να είσαι ενα bebaki.

Το σίγουρο είναι ότι εγώ και η μαμά σου το απολαμβάνουμε αφάνταστα και κάθε βράδυ ανυπομονώ να φτάσει η ώρα που θα σε βάλω είτε εγώ είτε η μαμά ανάμεσά και θα σε νιώσω δίπλα μου. Δεν ξέρω αν μπορώ να το περιγράψω σωστά όλο αυτό. Δεν υπάρχει ομορφότερη αίσθηση απ'το να ανοίγω τα μάτια μου και να βλέπω το προσωπάκι σου σχεδόν κολλημένο πάνω μου, να νιώθω την ανάσα σου, να πέφτουν τα χεράκια σου πάνω μου άθελα σου, μέσα στον ύπνο σου. Ακόμα και αν συχνά τρώω μερικές κλωτσιές ή αναγκάζομαι να κοιμάμαι στη άκρη του κρεβατιού γιατί εσύ έχεις απλώσει χέρια-πόδια και μ'έχεις εκτοπίσει! Είναι μικρό το τίμημα! Γι΄αυτό σου λέω, co-sleeping και άσε τους άλλους να λένε. Αυτοί χάνουν!

Μπαμπάς, ετών...1!

Το τί θα σου έγραφα σήμερα το σκέφτομαι εδώ και μέρες. Προσπαθούσα να βρώ πώς θα αρχίσω, τί θα γράψω, πώς να τελειώσω. Μάταια. Τί μπορείς να γράψεις για κάτι τόσο μεγάλο;

Κάτι τόσο συγκλονιστικό; Σαν σήμερα, πριν απο έναν χρόνο, όλα άλλαξαν. Υποτίθεται ότι η μητέρα-φύση σου δίνει κι ένα χρονικό διάστημα 9 μηνών να προετοιμαστείς. Αλλά για ποιά προετοιμασία μιλάμε; Όσο και να τα έχεις σκεφτεί τα πράγματα, όπως κι αν τα έχεις φανταστεί, η πραγματικότητα σου βγάζει τη γλώσσα. 

Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, ήρθες στη ζωή μας, σαν ένας ήλιος φωτεινός, και γέμισες με το εκτυφλωτικό σου φως κάθε γωνιά του σπιτιού μας και της καρδιάς μας. 

Ήσουν ένας κούκλος, ένα πλάσμα τόσο τέλειο, που καμιά φορά καθόμουν και σε κοιτούσα με τις ώρες για να σιγουρευτώ ότι είσαι δικός μου, ότι είσαι εκεί, ότι δεν θα ξυπνήσω και θα λείπεις.

Μεγάλωσες bebakimou. 

Μου το έλεγαν "φρόντισε να χαρείς αυτόν τον πρώτο χρόνο γιατί περνάει τόσο γρήγορα..."  Και εντάξει, είπαμε να περνάει γρήγορα αλλά όχι κι έτσι! 

Θυμάμαι πόσο φοβισμένοι και ταυτόχρονα ενθουσιασμένοι ήμασταν με τη μαμά σου, όταν φεύγαμε απο το μαιευτήριο και πηγαίναμε σπίτι μας...για πρώτη φορά 3 στο αυτοκίνητο! 

Τί να σου πώ; Ότι οδηγούσα στη δεξιά λωρίδα και πήγαινα με 40 χλμ επειδή όλες μου οι φοβίες βγήκαν εκείνη την ώρα στην επιφάνεια; Ότι όποιο αυτοκίνητο έβλεπα στον καθρέπτη ήμουν σίγουρος ότι έρχεται κατα πάνω μας; Ότι όποιον έβλεπα να οδηγεί περίεργα ήθελα να τον αρπάξω απο τον λαιμό και να του φωνώξω "πρόσεχε ρε, στο αυτοκίνητο κουβαλάω το νεογέννητο παιδί μου"; 

Ότι απέφευγα τις λακούβες όπως ο διάολος το λιβάνι; Τώρα τα σκέφτομαι και χαμογελώ, αλλά εκείνη τη μέρα ζούσα έναν εφιάλτη, μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι μας. 

Να θυμηθώ το πρώτο βράδυ που δεν κλείσαμε μάτι απο το άγχος; 

Όπως και να΄χει, δεν θέλω να σου πω πάλι αυτά.

Αυτό που θέλω να σου πω είναι ότι ο πρώτος σου χρόνος ήταν σκέτη μαγεία, ότι είσαι ένα καταπληκτικό παιδί, γεμάτος ενέργεια, χαμογελαστός και όλο αυτό έχει συνεπάρει εμένα και τη μαμά σου. 

Είσαι όλη μας η ζωή, είσαι η πρώτη και η τελευταία μας σκέψη κάθε μέρα.

Είσαι το γέλιο μας, το παιχνίδι μας, η αγωνία μας (και καμιά φορά και τα τεντωμένα νεύρα μας...).

Σήμερα που κλείνεις τον πρώτο σου χρόνο, θέλω να σου ευχηθώ και να σου υποσχεθώ κάτι.

Να σου ευχηθώ να έχεις μια ζωή όπως θα την ονειρευτείς, να μη χάσεις το χαμόγελο σου, να κρατήσεις αυτή την αστείρευτη ενέργεια (που μας έχει ξετινάξει) για πάντα και ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου να το αγαπήσεις όσο αγαπάμε εμείς εσένα. 

Και θα σου υποσχεθώ πώς ότι κι αν συμβεί, εγώ θα είμαι εκεί για σένα, να σε υποστηρίξω, να σε βοηθήσω, να σε νταντέψω, να σε χαϊδέψω, ν'ανοίξω την αγκαλιά μου και να κουλουριαστείς μέσα, να μη μπορεί κανείς και τίποτα να σε πειράξει.

Δεν έχει σημασία πόσο χρονών θα είσαι. 

Είσαι και θα είσαι για πάντα tobebakimou.

Να τα εκατοστήσεις αγοράκι μου. Σ'αγαπώ...

If I had my child to raise all over again

Ψάχνοντας διάφορα post σε διάφορα blogs μπαμπάδων και μαμάδων που συνηθίζω να διαβάζω, βρήκα ένα καταπληκτικό βίντεο στο http://vassilisonline.blogspot.com. Πρόκειται στην ουσία για ένα σύντομο ποίημα της Diane Loomans, συγγραφέα, ομιλήτριας και coach. Η Diane μέσα σε μερικές αράδες έχει καταφέρει να αποτυπώσει όλες εκείνες τις σκέψεις που κάνω ως γονιός για τον τρόπο που σε μεγαλώνω, πως σου συμπεριφέρομαι, για τις ημέρες και το χρόνο που χάνω όταν δεν παίζω μαζί σου...
Ιδιαίτερα συγκινητικό αλλά και επιμορφωτικό, κυρίως για εμένα, που είμαι νέος στο "μπαμπαδιλίκι"!
Ελπίζω κι εύχομαι να σε μεγαλώσω έτσι. Αν πάλι με δείς να ξεφεύγω, θύμησε μου να ξαναδώ το βίντεο...

                                  

http://www.ifihadmychildtoraiseagain.com/

Δεν ξέρω αν στο έχω πεί....

......αλλά το χαμόγελο σου όταν ανοίγω τη πόρτα επιστρέφοντας απο τη δουλειά, η αγκαλιά που μου ζητάς μόλις με δείς, το πώς τρέχεις (λέμε τώρα...) να έρθεις προς το μέρος μου, σημαίνουν για μένα τα πάντα. Ξεχνάω άγχος, τρέξιμο, υποχρεώσεις. Όλα εξαφανίζονται μεμιάς.

Τόσο απλά, τόσο γρήγορα. Και είσαι μόνο 11 μηνών bebakimou.....

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν η ζωή μου πριν μπεις εσύ φουριόζος μέσα σε αυτήν.

Εντάξει, ίσως κάποια πράγματα να μου έχουν λείψει.

Αλλά έχεις προσθέσει τόσα πολλά εσύ, που φαίνονται ασήμαντα.

Κάθε μέρα που επιστρέφω απο το γραφείο περιμένω με ανυπομονησία να μάθω απο τη μαμά σου τί καινούργια σκανταλιά έκανες, ποιό νέο κατόρθωμα έκανες, ποιό συρτάρι κατάφερες να ανοίξεις, μέχρι πού περπάτησες, πόσο έφαγες, τί έφαγες.

Δεν τ'αλλάζω αυτά μικρέ μου. Είναι ανεκτίμητα και ασύγκριτα πιο ενδιαφέροντα απ'οτιδήποτε άλλο.

Άλλωστε, όλα αυτά που έχω "χάσει" θα τα ξαναβρώ κάποια στιγμή.

Αυτές οι στιγμές μαζί σου όμως είναι τώρα. Μόνο τώρα.

Κι εγώ τώρα κανονικά θα έπρεπε να δουλεύω αλλά αντί γι'αυτό κάθομαι και σου γράφω κάτι που θα διαβάσεις χρόνια αργότερα :))

Ποιός μας πιάνει!

Πέρασε σχεδόν ένας μήνας απο το τελευταίο μου postάρισμα;;;

Πώς περνάνε έτσι οι μέρες bebaki;

Την προηγούμενη φορά λοιπόν, έλεγα ότι περπάτησες.

Τις ημέρες που ακολούθησαν δεν μας έκανες τη χάρη να το επαναλάβεις! Με το ζόρι 1-2 βηματάκια. Δεν θέλαμε να σε πιέσουμε κιόλας, οπότε σε αφήσαμε να πάρεις εσύ την απόφαση, άλλωστε εσύ ήξερες καλύτερα πότε θα είσαι έτοιμος. Οι ημέρες περνούσαν και δεν έλεγες να το τολμήσεις. Μέχρι που τη Κυριακή που μας πέρασε, σε πήγαμε σε ένα αποκριάτικο πάρτυ που διοργάνωσαν κάποιες φίλες της μαμάς σου. Πρέπει να σου πω ότι η μαμά πριν σε γεννήσει αλλά και μετά, είχε πάρει σβάρνα τα forum και αντάλλασσε απόψεις με άλλες υποψήφιες ή ήδη μαμάδες. Ε, αυτές οι φίλες της λοιπόν, έκαναν αυτό το πάρτυ. Όταν φτάσαμε στο σπίτι και μπήκαμε στο χώρο που γινόταν το πάρτυ, ήσουν σαν χαμένος!

Κόσμος που δεν γνώριζες, παιδάκια να τρέχουνε, άλλα να κλαίνε, άλλα να φωνάζουνε, κι εσύ, ο πιο μικρούλης εκεί μέσα, κοιτούσες και εξερευνούσες το χώρο μάλλον φοβισμένος.

Τα πρώτα λεπτά, δεν ξεκολλούσες απο τη μαμά σου. Μόλις σε άφηνε, έβαζες τα κλάματα!

Σιγά σιγά μπήκες στο κλίμα και άρχισες να παίζεις με τα παιχνιδάκια.

Όπως σου είπα, ήσουν ο πιο μικρούλης.

Όλα τα άλλα παιδάκια περπατούσαν και μόνο εσύ μπουσουλούσες.

Φαίνεται όμως πως είτε ζήλεψες είτε πήρες θάρρος βλέποντας τα παιδάκια. Απο την επόμενη μέρα, δεν σταματιέσαι! Τριγυρνάς σε όλο το σπίτι, απ' το καναπέ στο τραπέζι, απο εκεί στο πάρκο σου κι απο εκεί στη κουζίνα, να τραβάς το παντελόνι της μαμάς σου! Δεν θα σου πώ πόση πλάκα έχεις, γιατί ήδη σε έχουμε τραβήξει αρκετά βίντεο και θα το δείς και μόνος σου! Λατρεύω το πώς κρατάς τα χεράκια σου ψηλά για να ισορροπείς! Πεθαίνω με τα μικρά προσεκτικά σου βηματάκια. Αλλά πραγματικά τρελαίνομαι όταν προσπαθείς να πας πιο γρήγορα και λίγο πρίν χάσεις την ισορροπία σου, πέφτεις στη αγκαλιά μου μ'ένα επιφώνημα απίστευτης χαράς! Σαν να φωνάζεις "τα κατάφερα!". Πόσο τυχερός είσαι που όλα αυτά που σου γράφω, θα μπορέσεις μια μέρα να τα δεις!

Βέβαια, πέρα απο τη αδιαμφισβήτητη πλάκα, πρέπει πλέον να έχουμε τα μάτια μας όχι 14 αλλά 1014! Δεν σε προλαβαίνουμε. Τη μια στιγμή τραβάς το τραπεζομάντηλο και την άλλη στιγμή ανοίγεις τα ντουλάπια της κουζίνας! Άσε που έχεις ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που κοντεύεις να ξεχάσεις τί θα πεί ύπνος (όχι ότι  ήξερες και ποτέ δλδ, αλλά αυτή είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία).

Εν τω μεταξύ, κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, έχουν προστεθεί ακόμη 2 πανέμορφα δοντάκια στο στοματάκι σου και πλέον τρως σχεδόν ότι εγώ και η μαμά σου. Εννοείται ότι δεν μπορούμε πλέον να φάμε οτιδήποτε δίχως να ζηλέψεις! Έτσι, η μαμά (που σε κάτι τέτοια είναι γάτα) ανακάλυψε τις ρυζογκοφρέτες. Είναι κάτι απαίσιες στη γεύση γκοφρέτες χωρίς ζάχαρη, αλλά εσύ κάνεις σαν τρελός μόλις σου δώσει! Ελπίζω όταν μεγαλώσεις να μη μας κρατήσεις κακία που σου δίναμε αυτό το άνοστο πράμα. Επειδή η μαμά σε λυπήθηκε, σου έψησε κάτι τρομερά τυροπιτάκια που έφτιαξε με τα χεράκια της, με ελαιόλαδο και ανθότυρο τα οποία κυριολεκτικά τ σ α κ ί ζ ε ι ς !

Μ'αυτά και μ'αυτά bebakimou, φτάσαμε στις 22 Φεβρουαρίου.

Που σημαίνει ότι σε μερικές ημέρες, έχεις γενέθλια! Άλλο πάλι κι αυτό!

Αλλά γι'αυτό θα σου μιλήσω την επόμενη φορά, μη τα πούμε κι όλα σήμερα, ε; 

«Ένα μικρό βήμα για τη μαμά και το μπαμπά, ένα μεγάλο άλμα για tobebakimou»

Στις 20 Ιουλίου 1969 ο Νιλ Άρμστρονγκ άνοιξε τη πόρτα της σεληνάκατου στις 4:56 ώρα Ελλάδος, κατέβηκε τη μικρή σκάλα και πάτησε το πόδι του στη Σελήνη. "Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα", είπε στο Κέντρο Ελέγχου του Χιούστον.

Παραφράζοντας το, έβγαλα τον τίτλο της ανάρτησης. Όση συγκίνηση ένιωσε ο ίδιος και όλη η ανθρωπότητα εκείνη τη μέρα (θα κάνω τα στραβά μάτια στις θεωρίες συνωμοσίας ότι ΔΕΝ πήγαν ποτέ), άλλη τόση και ακόμη περισσότερη ένοιωσα εγώ και η zagi μου, όταν tobebakimou έκανε τα 3 πρώτα του βήματα! Η ψυχή μου χοροπήδηξε, το μυαλό μου κόντεψε να εκραγεί, το χαμόγελο μου έφτασε μέχρι τα αυτιά μου, τα μάτια μου γυάλισαν. Τί ήταν κι αυτό το ξαφνικό;
Αυτός βέβαια όλες τις προηγούμενες ημέρες μας προειδοποιούσε με τον τρόπο του. Στεκόταν όσο περισσότερο μπορούσε όρθιος, έκανε ένα μικρό βηματάκι κι έπιανε κάπου. Μάλλον μετρούσε τον εαυτό του. Ώσπου χθες αισθάνθηκε σίγουρος και..τσούπ! Απο τη τρέλα μου έχω την εντύπωση ότι το είδα σε slow motion. Τα θυμάμαι ένα-ένα τα βηματάκια του.
Κι έτσι μάλλον εξηγείτε κι η συμπεριφορά του τις τελευταίες ημέρες. Αρκετή γκρίνια, ανήσυχος ύπνος με 4-5 ξυπνήματα κάθε βράδυ, μας είχε ξετινάξει με λίγα λόγια.
Οπότε μάλλον μπαίνουμε σε νέα φάση. Κυνηγητό!
Βαστάτε ποδαράκια μου.


ΥΓ: Χθες tobebakimou ήταν ακριβώς 10 μηνών και 17 ημερών και ήταν του Αγίου Γρηγορίου...
Ο συνδυασμός της γιορτής (Γρηγορίου) και του περπατήματος του με ανησυχεί λίγο.... :)

Πρίν και τώρα

Πριν:

Ξυπνούσα το πρωϊ, ντυνόμουν και πήγαινα στο γραφείο. Ήξερα ότι με περιμένει πολύ δουλειά και απο το βράδυ προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη στο μυαλό μου αυτά που θα κάνω την επόμενη ημέρα.
Πού και πού κι αν χρειαζόταν, έκανα και καμιά υπερωρία ή έπαιρνα τη δουλειά στο σπίτι. Αν βαριόμουν να δουλέψω, έβλεπα καμιά ταινία μέχρι αργά το βράδυ. Δεν με ενδιέφερε τί ώρα θα κοιμηθώ. Ήξερα ότι θα κοιμηθώ την άλλη μέρα το μεσημεράκι. 1 ώρα; 2; 3; Και; Το πολύ πολύ να μου γκρίνιαζε λίγο η zagi μου γιατί βαριόταν να κάθεται μόνη ή γιατί ήθελε να πάμε καμιά βόλτα για κανα ποτάκι. Υπήρχαν μέρες που μπορεί και να περνούσα όλο το απόγευμα σερφάροντας και διαβάζοντας ή παίζοντας κανα χαζοπαίχνιδο. Κάτι για να περάσει ή ώρα. Τα σαββατοκύριακα πηγαίναμε τις βόλτες μας, τρώγαμε σε κανένα εστιατόριο ή αν μας περίσσευαν φεύγαμε όλο το Σ/Κ καμιά εκδρομούλα. Μετά το φαγητό απαραιτήτως καφέ είτε μόνοι είτε με φίλους. Δεν μας ένοιαζε το πού θα πάμε. Παραλία, Κρήνη, Περαία, δεν είχε καμιά σημασία. Ούτε η βενζίνη μας ένοιαζε ( τότε είχαμε λεφτά για τέτοια χαϊλίκια). Η τηλεόραση έπαιζε όλη μέρα άσχετα αν κανείς μας δεν τη παρακολουθούσε. Ήταν για "παρέα". Στον υπολογιστή μου δεν υπήρχαν φάκελοι "bebaki" με χιλιάδες φωτογραφίες. Στους σελιδοδείκτες μου δεν υπήρχαν sites με άρθρα όπως "Πώς να μάθουμε τα παιδιά μας να κοιμούνται", "Τα "κακά" του μωρού που θηλάζει αποκλειστικά", "123baby.me - Μετρήστε τις Συσπάσεις σας",  "Ιματισμός για το νεογέννητο", "Τοποθέτηση στο στήθος και πιάσιμο της θηλής", Πόσο ασφαλές είναι το ελεγχόμενο κλάμα;", "μπαμπάδες σε πανικό - Πώς αλλάζουμε πάνα;". 
Όταν πήγαινα στο σούπερ μάρκετ δεν περνούσα απο τον διάδρομο με τις πάνες. Φρούτα αγοράζαμε σπάνια στο σπίτι, πόσο μάλλον βιολογικής καλλιέργειας.  Όταν σχεδιάζαμε διακοπές δεν με ενδιέφερε αν το ξενοδοχείο ήταν baby-friendly, ούτε αν η πρόσβαση στη παραλία ήταν εύκολη για γονείς με καρότσι. Με ένοιαζε να έχει κανα καλό beach-bar κοντά για να ξημεροβραδιαζόμαστε εκεί με καφέδες και μπύρες κι αν είχε και λίγη φασαρία δεν έτρεχε και τίποτα "διακοπές ήμαστε".


Τώρα:  Ξυπνάω το πρωΐ, συνήθως γύρω στις 6.30, αφού έχω ξυπνήσει άλλες 2-3 φορές πιο πρίν γιατί ξύπνησε tobebakimou και ζητάει την αγκαλιά μου ή το στήθος της μαμάς του (κλίνω 99% στο δεύτερο). Ξέρω ότι με περιμένει πολύ δουλειά στο γραφείο αλλά δε με νοιάζει. Πρώτον γιατί απο τη νύστα μου η ώρα περνάει πιο γρήγορα και δεύτερον δεν έχω κουράγιο να αντιπαρατεθώ με κανέναν. Μάλλον δε με νοιάζει πλέον.  Όταν πέφτω για ύπνο δεν σκέφτομαι τη δουλειά που με περιμένει την άλλη μέρα, αλλά αν θα καταφέρω να κοιμηθώ σερί 4-5 ώρες πριν αρχίσουν τα εγερτήρια. Δεν παίρνω πια δουλειά για το σπίτι γιατί και να πάρω δεν προλαβαίνω να τη κάνω. Θέλω μόνο να περάσουν γρήγορα οι ώρες και να γυρίσω στο σπίτι, να παίξω με tobebakimou, να τον δώ να μπουσουλάει όοοολο το σπίτι, να μου σκάσει ένα χαμόγελο, να μπερδεύεται μέσα στα πόδια μου, να περνάει απο κάτω, να γελάει καρκαριστά όταν τον πετάω ψηλά και τον ξαναπιάνω, να του κάνουμε μπάνιο, να τον ντύσουμε με τα όμορφα πυζαμάκια του και να τον βάλουμε για ύπνο.
 Όταν έχει καμιά καλή ταινία, μονίμως την αφήνω στη μέση γιατί πρέπει να προλάβω να κοιμηθώ! Ούτε λόγος για μεσημεριανό ύπνο. Ο υπολογιστής στο σπίτι ανοίγει αφού πέσει tobebakimou για ύπνο. Τα σαββατοκύριακα πρέπει να βρώ χρόνο να κάνω όσα δεν προλαβαίνω όλη τη βδομάδα και φυσικά να βοηθήσω τη zagi μου που όοολη τη βδομάδα τρέχει πίσω του. Η τηλεόραση επίσης ανοίγει  αφού πέσει tobebakimou για ύπνο.  Τα bebakia απαγορεύεται ρητά και κατηγορηματικά να βλέπουν τηλεόραση, σύμφωνα με τη μαμά! Οπότε ακολουθώ...
Στον υπολογιστή μου υπάρχουν δεκάδες φάκελοι "bebaki" με εκατοντάδες υποφακέλους υποφακέλων, με χιλιάδες φωτογραφίες και βίντεο. Στους σελιδοδείκτες μου υπάρχουν εκατοντάδες sites με άρθρα όπως "Πώς να μάθουμε τα παιδιά μας να κοιμούνται", "Τα "κακά" του μωρού που θηλάζει αποκλειστικά", "Ιματισμός για το νεογέννητο", "Τοποθέτηση στο στήθος και πιάσιμο της θηλής", Πόσο ασφαλές είναι το ελεγχόμενο κλάμα;", "μπαμπάδες σε πανικό - Πώς αλλάζουμε πάνα;", "Έναρξη στερεών τροφών", "Spoil Your Baby! Designer Baby Clothes", "«Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια», κλπ κλπ.
Όταν πάω στο σούπερ μάρκετ, περνάω πρώτα απο τον διάδρομο με τις πάνες μπας και πετύχω καμιά καλή προσφορά. Μετά πάω στο μανάβικο για μπανάνες, αχλάδια, μήλα, πορτοκάλια και ότι άλλο μπορεί να αλεστεί. Έξοδοι για καφέ; Ελάχιστοι, κι αυτοί εδώ γύρω, για πάσα περίπτωση. Φέτος που πήγαμε διακοπές, κλείσαμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε, σε 3κλινο δωμάτιο, 20 μέτρα απο τη θάλασσα και πρίν αρχίζει να τσουρουφλάει ο ήλιος επιστρέφαμε στο δωμάτιο. Για βραδυνή έξοδο ούτε λόγος. Άραγμα στο μπαλκόνι, με κανένα μπουκάλι κρασί, οι δυό μας. Το 99% των συζητήσεων μας; Τί άλλο; Τobebakimou! Έκανε αυτό, έκανε εκείνο, να δούμε για 100η φορά τις φωτογραφίες και τα βίντεο της ημέρας και νωρίς νωρίς στο κρεβάτι πριν αρχίσουν τα εγερτήρια!

Κοίτα να δείς,
Μόλις παρατήρησα ότι έγραψα 22 γραμμές για το "πριν' και 33 για το "τώρα".
Τυχαίο; Δε νομίζω.