Δοντάκια!

Εδώ και μερικές μέρες, ο μικρός αντιμετωπίζει μεγάλη πρόκληση! Πριν 2 εβδομάδες έσκασε μύτη το πρώτο μας δοντάκι. Χαρές και πανηγύρια στο σπίτι παρότι γνωρίζαμε ότι πλέον αρχίζει μια δύσκολη περίοδος με κλάματα, αϋπνίες και άλλα ωραία! Και το πανηγύρι άρχισε. Εδώ και 2-3 μέρες κοιμόμαστε με το σταγονόμετρο. Ο μικρός ξυπνάει στον ύπνο του ουρλιάζοντας.

(συνεχίζω 3 μέρες μετά)

Ο μικρός είναι πολύ καλύτερα πλέον. Σταμάτησαν οι ξαφνικές αφυπνίσεις μέσα στη νύχτα, σταμάτησε η γκρίνια και το κλάμα...και επιτέλους κοιμηθήκαμε!
Ψάχνει βέβαια συνέχεια πράγματα να βάλει στο στόμα του, χθές τον έπιασα να τρώει το κάγκελο στο κρεβατάκι του και ήταν εμφανώς πολύ χαρούμενος!

Καιρός να πάμε παρακάτω!

Ήταν Απρίλιος του 2006 όταν αποφασίσαμε με τη γυναίκα μου να μείνουμε μαζί, μετά απο 5 χρόνια σχέσης. Σπίτι υπήρχε (ευτυχώς) οπότε έμενε να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας απο τα πατρικά μας και να εγκατασταθούμε. Ξεκίνησαν επιδρομές στα ΙΚΕΑ και όπου αλλού έπρεπε για να το εξοπλίσουμε. Τί χαρά είχαμε τότε. Σαν χθές θυμάμαι το πρώτο βράδυ που περάσαμε εκεί. Πέρασαν κιόλας 5 χρόνια απο τότε. Κι έχουν αλλάξει όλα!
Μέσα σε αυτά τα χρόνια παντρευτήκαμε και κάναμε tobebebakimou. Εκεί κοιμήθηκε το πρώτο βράδυ που τον πήραμε απο το μαιευτήριο, εκεί τον νανουρίσαμε πρώτη φορά, εκεί τα πάντα. Έχω όμορφες αναμνήσεις απο αυτό το σπίτι. Περάσαμε όμορφα χρόνια. Είχαμε βέβαια και διάφορες διενέξεις με τους γείτονες για λόγους που λίγο πολύ όσοι ζούν σε πολυκατοικία τους γνωρίζουν και τους έχουν ζήσει. Τη μια η μουσική τέρμα, την άλλη η γιαγιά απο πάνω να προχωρά με παντόφλες με τακούνι και να μη μπορείς να κλείσεις μάτι, και δώστου καυγάδες και φωνές. Δεν θα ξεχάσω τη πρώτη φορά που έχασα τη ψυχραιμία μου (πράγμα πολύ πολύ σπάνιο) και έκανα παρατήρηση. Μετά το πήρα το κολάϊ και τους πήρα όλους σβάρνα. Δεν έγιναν όλα ρόδινα αλλά σίγουρα βελτιώθηκαν τα πράγματα!

Έμαθα πολλά στα 5 χρόνια στη πολυκατοικία. Έμαθα να διεκδικώ ένα βασικό αγαθό: την ησυχία μου! Έμαθα να είμαι κύριος του σπιτιού μου, έμαθα να διαχειρίζομαι τα οικονομικά μου, έμαθα να κάνω υπομονή και να δείχνω κατανόηση.
 Έμαθα να πληρώνω τους λογαριασμούς μου, να κανονίζω πράγματα και θέματα που πριν απλά τα άφηνα στους γονείς μου.

Κυρίως, έμαθα να αγαπώ τη γυναίκα μου με τις ατέλειες της κι
έμαθε κι αυτή να με αγαπά με τις δικές μου ατέλειες. Και προσαρμοστήκαμε ο ένας στον άλλο.

Άλλαξαν πολύ τα πράγματα στη γειτονιά μου σε αυτά τα 5 χρόνια. Άλλοι έφυγαν απο τη ζωή, άλλοι άρχισαν τη ζωή τους, άλλοι έκαναν παιδιά, άλλοι έφυγαν για άλλες γειτονιές. Πέρασε κόσμος και κοσμάκης απο τη γειτονιά μας. Αλλοδαποί και λαθρομετανάστες πλέον είναι η πλειοψηφία. Άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό. Ναί, τους λυπάμαι. Ναί, τους φοβάμαι εξίσου. Ξέρω που μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος όταν πεινάει. Σαν χθές θυμάμαι που μπήκε διαρρήκτης στο σπίτι μας, ενώ εμείς ήμασταν μέσα και βλέπαμε τηλεόραση. Τον κυνήγησα και κυριολεκτικά τον ανάγκασα να πηδήξει απο το μπαλκόνι. Δεν με ένοιαζε τί μπορεί να πάθει. Ήθελα να του κάνω κακό. Το ομολογώ.
Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσε να μην είμαι σπίτι.
Σκεφτόμουν τί θα μπορούσε να είχε κάνει στη γυναίκα μου.

Βολευτήκαμε 5 χρόνια στο σπιτάκι μας.
Μπορεί να ήταν μόλις 57 τετραγωνικά αλλά ήταν το σπίτι μας.
Το διακοσμήσαμε όπως εμείς θέλαμε και το αγαπήσαμε. Μάθαμε κάθε γωνιά του.
Όμως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Πλέον έχουμε άλλες ανάγκες. Πλέον ήμαστε γονείς!

Βρήκαμε λοιπόν το επόμενο σπίτι μας. Στο ενοίκιο βέβαια, αλλά σε αυτές τις εποχές προτιμώ να είμαι μακρυά απο τις τράπεζες! Μια όμορφη μεζονέτα, σε ωραία περιοχή, με μεγάλα μπαλκόνια και ένα καταπληκτικό πάρκο ακριβώς δίπλα. Σκέφτομαι tobebakimou να παίζει εκεί και νοιώθω ότι μπορώ να αντέξω όσες δυσκολίες κι αν παρουσιαστούν. Γι'αυτόν άλλωστε γίνονται όλα.
Εκεί θα έχει το δικό του δωμάτιο, θα μπορεί να βγεί έξω να παίξει, θα μπορέσω επιτέλους να αγοράσω ένα ποδήλατο που το σκέφτομαι χρόνια τώρα, και θα πηγαίνουμε βόλτες μαζί. Θα μπορούμε να βγούμε στο δρόμο να παίξουμε μπάλα χωρίς να φοβάμαι τα αυτοκίνητα (και τους ανθρώπους).
Ναι, δεν με μοιάζουν οι δυσκολίες. Θα κάνω τα πάντα να ζήσουμε εκεί ευτυχισμένοι, εγώ,η γυναίκα μου και tobebakimou.
Αυτές οι μέρες είναι οι τελευταίες στο σπίτι αυτό. Μέσα στο μήνα θα έχουμε μετακομίσει και θα αφήσουμε πίσω τις αναμνήσεις και τη μυρωδιά μας.
Καιρός να πάμε παρακάτω!

Όρθιος!

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011, χτυπάει το τηλέφωνο μου, είμαι στη δουλειά.

Είναι η γυναίκα μου.

- "Πήρα να σου πώ τα κατορθώματα του γιού σου"

- "Τί έκανε;" 

- "Σηκώθηκε όρθιος στο κρεβατάκι του - μόνος του!"

Το bebabimou μπορεί και σηκώνεται όρθιο! Άκουσον άκουσον!

Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου αλλά μήπως περνάει πολύ γρήγορα ο χρόνος;

Σαν χθές ήταν τόσο δα ανθρωπάκι και σήμερα σηκώθηκε όρθιος!

Όποιος μου έλεγε 2-3 χρόνια πριν ότι θα χαιρόμουν τόσο πολύ για κάτι τέτοιο θα γελούσα.

Ότι θα ήμουν τόσο υπερήφανος που έβγαλε δοντάκι, που σηκώθηκε όρθιος μόνος του, 

για το ότι κάθεται σαν μικρό αντράκι και παίζει με τα παιχνιδάκια του,

για το ότι μπαίνω στο σπίτι και μου σκάει το πιο γλυκό χαμόγελο που έχω δεί ποτέ, 

για το ότι απλώνει τα χεράκια του να τον πάρω αγκαλιά.

Πράγματα τόσο μικρά και για κάποιους που δεν τα έχουν ζήσει, ίσως και ασήμαντα,

για μένα είναι ένα τεράστιο γεγονός. Μου δίνει χαρά, με κάνει να ξεχνάω τα πάντα 

που μου χαλάνε τη μέρα και μου δίνουν κουράγιο να συνεχίσω. Και είναι μόλις 6,5 μηνών. 

Δεν μπορώ να φανταστώ καν τι άλλο μου επιφυλάσσει,

το μόνο που ξέρω είναι ότι τα περιμένω όλα με αγωνία και λαχτάρα. 

Μπαμπάς σημαίνει....

Μπαμπάς σημαίνει ασφάλεια, έγνοια, μπαμπάς είναι ένας στέρεος βράχος όπου μπορεί να ακουμπήσει η μαμά όταν λυγίζει απο την κούραση, μπαμπάς σημαίνει μια ζεστή αγκαλιά που μπορείς να κρυφτείς εκεί μέσα και κανείς να μη μπορεί να σε πειράξει, μπαμπάς σημαίνει να σκέφτεσαι πρώτα όλους τους υπόλοιπους και τελευταίο τον εαυτό σου. 
Μπαμπάς σημαίνει να γεμίζεις λουλούδια το μπαλκόνι γιατί θέλεις
τα μάτια του παιδιού σου να γεμίζουν χρώματα και η μυτούλα του όμορφες μυρωδιές...
Μπαμπάς σημαίνει να γράφεις αυτό το κείμενο κι ένας κόμπος να ανεβαίνει στο λαιμό σου, 
γιατί έχεις τόσα πολλά να γράψεις αλλά η συγκίνηση δεν σ'αφήνει να βάλεις το μυαλό σου σε τάξη. 

Introducing myself

Αυτό το blog το σκέφτομαι εδώ και μήνες.

Απο τη μέρα που έμαθα ότι θα γίνω μπαμπάς για την ακρίβεια.

Δεν είχα ιδέα βέβαια για το τί θέλω να γράφω και (ίσως) να μοιράζομαι. Στην αρχή σκεφτόμουν να έχει τη μορφή ημερολογίου, να καταγράφω όλα όσα γίνονται κατα τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Τις εξετάσεις που κάναμε, τη χαρά μας όταν βλέπαμε πώς μεγαλώνει, την πρώτη φορά που ακούσαμε τον χτύπο της καρδούλας του, το πόσο περίεργο και ταυτόχρονα μαγικό μας φαινόταν το πώς κουνούσε τα χεράκια και τα ποδαράκια του ένα πλασματάκι μερικών εκατοστών. Μετά για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο δεν μου φάνηκε και τόσο ενδιαφέρον αυτό. Και δώστου ξανά να σκέφτομαι τί να είναι και πώς να είναι. Και μετά το μυαλό μου κόλλησε και δεν μπορούσα να σκεφτώ έναν τίτλο για το blog. Σκέφτηκα πολλά ονόματα, τελικά κανένα δε μου άρεσε, κανένα δεν μου ταίριαζε. Το άφησα κι αυτό (έχω ένα θέμα με την αναβλητικότητα μου...)

Και οι μήνες περνούσαν, και μια μέρα, Τρίτη ήταν, 8 Μαρτίου 2011, έγινα μπαμπάς! Έτσι ξαφνικά! Μα πόσο ξαφνικά! Απο μια τυπική επίσκεψη στον γυναικολόγο καταλήξαμε στη κλινική για να γεννήσουμε! Μας τρόμαξε λίγο tobebakimou αλλά τελικά όλα πήγαν καλά.

Πότε είχαν περάσει οι 9 μήνες (8και κάτι ψιλά στη περίπτωση μας), δεν πήρα χαμπάρι. Και ξαφνικά το πλασματάκι που με κλωτσούσε, που έκανε αυτά τα απίστευτα εξογκώματα στη κοιλιά, που τιναζόταν τρομαγμένο όταν φιλούσα τη κοιλίτσα της μαμάς του, ήταν στα χέρια μου. Και ήταν τόσο όμορφος! Κοιτούσα τα χεράκια του, τα ποδαράκια του και προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω καταρχήν πώς χωρούσε μέσα στη γυναίκα μου και κατα δεύτερον εαν όντως είναι αληθινό. Τόσο μικρό, τόσο αθώο, με κοιτούσε με τα ματάκια του, είμαι σίγουρος ότι με αναγνώριζε απο τη φωνή και απο το άγγιγμα. Και ήταν εδώ, στα χέρια μου...

Μέσα στην απόλυτη άγνοιά μου για το τί εστί να είσαι μπαμπάς (τουλάχιστον μπαμπάς του τύπου που εγώ θέλω να είμαι), σκέφτηκα ότι τώρα που γεννήθηκε θα είναι καλύτερο να ξεκινήσω το blog μου. Φυσικά χρόνος για τέτοια πράγματα δεν υπήρχε ούτε για δείγμα. Δεν έφυγε ποτέ απο το μυαλό μου βέβαια. Απλά το...ανέβαλα για λίγο (αυτό πάει στα περί αναβλητικότητας που έλεγα λίγο πιο πάνω; Ναι, εκεί)!

Και δώστου καινούργια τρεξίματα. Να βρείς καρότσι, να βρείς καρεκλάκι για το αυτοκίνητο, να αγοράσεις χίλια δυο πραγματάκια, ρουχαλάκια, μπιμπερό (αχρείαστα μας βγήκαν, αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, θα την πώ άλλη φορά), πιπίλες (επίσης αχρείαστες). Λεφτά απο δώ, λεφτά απο κεί, για πράγματα που στην ουσία θα τα χρησιμοποιήσεις 2-3 μήνες maximum και μετά άντε να βρείς χώρο να τα αποθηκεύσεις (γιατί δεν σου κάνει καρδιά να τα πετάξεις, αφού αποκτούν και συναισθηματική αξία πια).

Και μέσα σε όλα αυτά βάλε τους κολικούς, τα ξενύχτια, τη κούραση, αλλά πάνω απ'όλα την πλήρη άγνοια για το τί θέλει ένα μωρό όταν κλαίει και βάλε με το μυαλό σου. Πού να βρείς κουράγιο να blogάρεις; Και οι μήνες περνούσαν.

Και ήρθε ο Αύγουστος που είχαμε κανονίσει να τον βαφτίσουμε κιόλας!

Γιώργος ο κύριος, όπως τον παππού του. Μέχρι τότε, τον φωνάζαμε μπεμπάκι!

Και στο μυαλό μου πάντα ότι όλα αυτά ρε γαμώτο θα έπρεπε κάπου να τα καταγράφω, σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν γι'αυτόν όταν μεγαλώσει, να μπορεί να διαβάσει και να μάθει απο πρώτο χέρι πώς ήταν ο μπαμπάς και η μαμά τότε, όταν αυτός ήταν μικρούλης. Τί αγωνίες είχαν, τί φόβους, τί σκέψεις, τί όνειρα.

Και ξαφνικά, μια μέρα, μου ήρθε ο τίτλος του blog! Ναι, θα λέγεται "to bebaki mou".

Για κάποιον λόγο, ξεκλείδωσε το μυαλό μου βρίσκοντας τον τίτλο.

Άλλωστε πάντα θα είναι το μπεμπάκι μας.

Και αυτές είναι οι ιστορίες του (και όχι μόνο), μέσα απο τα μάτια του μπαμπά του....